ΡΑΔΙΟλόγos

Εθνικόν καθίκιον

2011-12-15T13:04:00.000+02:00

Διαβάζουμε για το καθίκι στο βικιλεξικό:

καθίκι: ουδέτερο

1. δοχείο για να ουρεί κάποιος, δοχείο νυκτός

2. (υβριστικά) άνθρωπος κακόβουλος και δόλιος, χωρίς αρχές.

Αν πάρουμε την δεύτερη ερμηνεία και την βάλουμε στην εθνική μας κατάσταση υβριστικά, το εθνικόν καθίκιον δρα εναντίον του λαού βάζοντας φόρους ανέντιμους, κόβοντας συντάξεις, μισθούς, δημιουργώντας ανέργους, ξεπουλώντας την εθνική κυριαρχία, δέρνοντας τον λαό, χτυπώντας τους ανάπηρους, καταργώντας την δημόσια υγεία, στερώντας από τα παιδιά τα βιβλία μοιράζοντας dvd, αφήνοντας τους μαθητές χωρίς θέρμανση, σφυρίζοντας αδιάφορα για τις λιποθυμίες από πείνα παιδιών, ρίχνοντας σε ένα μοντέρνο Καιάδα ανάπηρους κόβοντας τα επιδόματά τους, κλείνοντας παιδικές καρδιοχειρουργικές κλινικές, αφήνοντας έξω από τα δημόσια νοσοκομεία όσους δεν έχουν ασφάλεια ή λεφτά, δημιουργώντας τεχνικές ελλείψεις φαρμάκων, κόβοντας το επίδομα θέρμανσης από αδύναμες κοινωνικές ομάδες, βγάζοντας σε πλειστηριασμό το σπίτι σου γιατί δεν πλήρωσες το χαράτσι ακινήτων, δίνοντας διαταγές σε γλειψιματίες συνδικαλιστές να σου κόβουν το ρεύμα, χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά αγαθά εκβιαστικά απέναντι στο λαό, φορολογώντας το κομπόδεμα σου μετά από 40 χρόνια δουλειάς αφού στερήθηκες και όλη την ζωή σου για αυτό, απειλώντας σε ότι θα σου γκρεμίσουν το προσφυγικό αυθαίρετο γιατί έτσι τους γουστάρει, κάνοντας σε να νιώθεις ευτυχής με 3 ώρες δουλειάς την εβδομάδα δείχνοντας σου ότι ο διπλανός δεν έχει ούτε 1, δημιουργώντας 2,000,000 ανέργους μέσα σε 12 μήνες, κλείνοντας 150,000 επιχειρήσεις μέσα σε 24 μήνες, βάζοντας τους αγρότες να κόβουν αποδείξεις και να κρατούν βιβλία εσόδων-εξόδων λες σαν να είναι βιομήχανοι, κλείνοντας κρυφές συμφωνίες για μεταφορά του εθνικού σου θησαυρού σε μουσεία Αμερικανικά για άγνωστο χρόνο, αφήνοντας στην τύχη τους παραμεθόριες περιοχές στις ορέξεις οποιονδήποτε, διαγράφοντας την Ιστορία σου δίνοντας με ελαφρά τη καρδία το όνομα Μακεδονία, αφήνοντας ατιμώρητους πολιτικούς που έκλεψαν και εγκλημάτησαν αποδεδειγμένα εις βάρος του λαού, αδιαφορώντας για τα πραγματικά προβλήματα του λαού, δίνοντας την εθνική κυριαρχία όπου τους τα στάζουν αδρά αλλά προστατεύοντας την κομματική τους κυριαρχία με νύχια και με δόντια, παραδίδοντας την εξουσία της Ελλάδας σε Γερμανούς που τους βαφτίζουν «τεχνικούς συμβούλους», δημιουργώντας 30,000 άστεγους μόνο μέσα στην πρωτεύουσα, ξηλώνοντας τα παγκάκια για να μην κοιμούνται οι νεόπτωχοι και χαλάνε την χριστουγεννιάτικη εικόνα του Καμίνη, βάζοντας κλούβες για να κλείσουν τον δρόμο σε τυφλούς διαδηλωτές και σπρώχνοντας με τις ασπίδες τα καροτσάκια των αναπήρων διαδηλωτών, δέρνοντας με λύσσα όποιον τολμά να κάνει απλό περίπατο στο Σύνταγμα, δημιουργώντας επιφανειούχους οι οποίοι σε λίγα χρόνια θα γίνονται ιδιοκτήτες ελληνικής γης με μονομερή δήλωσή τους και βάζοντας την θηλιά στο λαιμό του κάθε απελπισμένου που λόγω ντροπής επέλεξε να σιωπήσει διά παντός.

Αυτά και άλλα πολλά θα έκανε ένα καθίκι (άνθρωπος). Επειδή το καθίκιον με το καθήκον τα χωρίζει άβυσσος θα μείνουμε στην δήλωση ενός ανθρώπου (;) που μετέχει στα εθνικά μας πράγματα και λέγεται Βενιζέλος: «Είμαι εξουθενωμένος, μένω εδώ από εθνικό καθήκον».

Είσαι ήδη νεκρός

2011-12-12T13:08:00.000+02:00

Όλοι αυτοί που περιμένουν ότι κάποιος θα πάρει το όπλο του και θα βγει να διορθώσει την κατάσταση ή αναμένει ότι ομάδες οργισμένων θα ξεκινήσουν τελικά έναν εμφύλιο τον οποίο προβάλλουν (και φοβούνται τα Μέσα Μαζικής Εξαθλίωσης) στέλνοντας στα μπουντρούμια της Ιστορίας δοσίλογους και γερμανοτσολιάδες θα πρέπει να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι μία. Βιώνουμε ήδη τον εμφύλιο και αυτός, αυτή την φορά, δεν έχει ούτε σφαίρες, ούτε ιαχές, ούτε ελπίδα για μία έκβαση που θα είναι ίσως υπέρ των καταπιεσμένων. Είναι ο μοντέρνος εμφύλιος απόρροια του 4ου Παγκόσμιου Πολέμου και είναι οικονομικός. Η έκβαση είναι ήδη υπέρ αυτών για τους οποίους εσύ είσαι οργισμένος. Είναι υπέρ των μελών των συλλόγων, των συντεχνιών, των ομάδων- κρυφών και φανερών- που δίνουν ακόμα και το παιδί τους αρκεί το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ και των πασοκοθρεμμένων κομμάτων, που είναι πάντα το δεκανίκι της «σοσιαλιστικής δημοκρατίας» στην Ελλάδα, να είναι τέτοιο που να μην υπάρχει ίχνος φόβου κατάρρευσης από την εξουσία.

Το πρόσωπο του γερμανοτσολιά στον προτελευταίο εμφύλιο στην Ελλάδα κυκλοφορούσε ανάμεσα στον λαό με περίσσια αλαζονεία και εξουσία όπως αυτή την στιγμή κυκλοφορούν οι εκτελεστές των εντολών ξένων και εντόπιων κατακτητών. Όπως δεν μπορεί να αντιδράσει αυτή την περίοδο ένας συνταξιούχος, ένα παιδί , ένας άρρωστος απέναντι στα κομματικά υβρίδια που φέρουν εις πέρας το σχέδιο εξαθλίωσης έτσι δεν μπορούσε να αντιδράσει και τότε ο λαός απέναντι στους εισβολείς και γερμανοτσολιάδες υποστηρικτές τους.

Εξάλλου όπως εκείνη την περίοδο οι μαυραγορίτες πλούτιζαν με αντίτιμο εκατομμύρια ζωές κατακτημένων έτσι και σήμερα το επίσημο κράτος με τους «νόμους» αλλά και η άνθιση ενεχυροδανειστηρίων ακόμα και στο πιο μικρό χωριό δείχνουν τον εμφύλιο που βιώνουμε. Όπως το 1946 ο Κανελλόπουλος υποδεχόμενος τον αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ, είπε, παρουσιάζοντας το στρατιωτικό άγημα: «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας», έτσι και σήμερα τα «δημοκρατικά» εκλεγμένα εξουσιαστικά κέντρα στην Ελλάδα παρέδωσαν τον κομματικό τους στρατό στους Ράιχνενμπαχ, Φούχτελ και άλλους. Όπως εκείνος ο στρατός όρμησε με την βοήθεια των ξένων στο εξαθλιωμένο λαό έτσι και σήμερα σύσσωμο το ιδιότυπο σημερινό στράτευμά τους ορμούν και εκτελούν τις εντολές εξαθλιώνοντας μέχρι θανάτου την μερίδα του λαού που το μόνο του έγκλημα ήταν να μην ενταχθεί σε κόμμα δουλεύοντας για τον επιούσιο. Για την απόδειξη των παραπάνω αν ρίξει κάποιος μια ματιά σε εκλογές των τελευταίων ημερών σε δημόσιους οργανισμούς και συνδικαλιστικά όργανα θα διαπιστώσει πως οι γερμανοτσολιάδες του σήμερα έχουν πρόσωπο και κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Δεν υπάρχει πια βουνό να καταφύγει κάποιος κάνοντας αντίσταση αφού και ο τελευταίος κάτοικος της ορεινής Ελλάδας είναι βολεμένος από το κόμμα του και με μεγάλη ευχαρίστηση θα σε «καρφώσει» παίρνοντας το ξεροκόμματό του κατοχυρώνοντας δια της προδοσίας την δικιά του ζωή.

Την ήττα στον σημερινό εμφύλιο έρχονται να επιβεβαιώσουν οι μυριάδες φωνές «σωτήρων» που δημιουργούν εκατοντάδες κόμματα και δήθεν θύλακες αντίστασης που ουσιαστικά εγκλωβίζουν την αγανάκτηση και συντηρούν ολοκληρώνοντας την κατάκτηση αποκλείοντας την οποιαδήποτε αντίσταση. Δεν θα έχουμε την τύχη ούτε μιας ανέλπιδης τελευταίας εξόδου αλλά ούτε την τιμή να χτιστούν «Νέοι Παρθενώνες» όπως χαρακτήρισε ο Κανελλόπουλος την Μακρόνησο. Θα πέφτουμε κάτω από τις ορδές των γερμανοτσολιάδων αναίμακτα και ήσυχα συνειδητοποιώντας αργά, πολύ αργά, ότι δεκαετίες ολόκληρες λαδώναμε συνειδητά και ασυνείδητα τα όπλα που μας εκτελούν.

Για τα ζώα…

2011-12-06T19:57:00.000+02:00

Εξ όσων ηυτύχησα ή εδυστύχησα να γνωρίσω είµαι, πιστεύω, ο µόνος άνθρωπος όστις, αν τον ωνόµαζον ζώον, δεν θα εθεώρει τούτο ως προσβολήν. Όσον συναναστρέφοµαι τα ζώα, τόσον µάλλον πείθοµαι, ότι δεν υπάρχει μεταξύ αυτών και των ανθρώπων καµµία διαφορά, ως ηθέλησαν παραδοξολόγοι τινές να ισχυρισθώσιν, αλλά µόνον ότι τα πράγµατα, κατά τα οποία διαφέροµεν από τα ζώα, δεν αποδεικνύουν όλα την ανθρωπίνην υπεροχήν. Το κυρίως διακρίνον αυτά από ηµάς είναι ότι παρέλαβον από τους ανθρώπους όσα έχουσιν ούτοι καλά, και απέφυγαν να µιµηθώσι τα άχρηστα, τα επιβλαβή και τα γελοία. Ουδέποτε έγεινε λόγος μεταξύ αυτών περί επισκέψεων του νέου έτους, ούτε περί καπνίσματος, ούτε περί φόρου επί του καπνού ή οιουδήποτε άλλου· δεν χαρτοπαικτούσι, δεν πίνουσι παρά νερόν ή γάλα όταν είναι µικρά· δεν συντηρούν στρατούς, αγνοούν τι θα ειπή πατρίς και ιδιοκτησία, και εκ τούτου ούτε δίκας εγείρουσιν ούτε κινούσι πολέµους, αλλά µόνον µονοµαχίας περί πραγμάτων τα οποία ενδιαφέρουσιν αυτά αµέσως και προσωπικώς, περί της νοµής λ.χ. πολυχλόου τινός λειµώνος ή της ευνοίας ωραίας τινός οµοφύλου των, γάτας, σκύλας, λεαίνης, φοράδας ή ελαφίνας.

Και αυτούς τους οικογενειακούς δεσµούς περιώρισαν εις µόνους τους αναγκαίους και τους µη οχληρούς. Έχουσι µεν πατέρα και µητέρα, ούτε θείους όµως ούτε εξαδέλφους ούτε εγγόνους, και το κυριώτερον ούτε πενθερούς ούτε πενθεράς. Ζώντα κατά το ευαγγελικόν παράγγελµα µε ό, τι στείλη εις αυτά η πρόνοια του Θεού, δεν υπόκεινται εις την υποχρέωσιν να συντάξωσι διαθήκην και αγνοούσιν ότι υπάρχουσιν εις τον κόσµον συμβολαιογράφοι, όπως και δήµιοι, δικαστήρια, ιατροί, ειρκταί, στρατώνες, νοσοκοµεία, πτωχοκοµεία και οικονομικά µαγειρεία. Ταύτα λέγων ουδόλως εννοώ ν' αμφισβητήσω των πραγμάτων τούτων την χρησιμότητα και την ανάγκην, αλλά να είπω ότι δύσκολον είναι να µακαρίσωµεν τον άνθρωπον δι' όσα κατέστησεν αναγκαία η κακή ποιότης του σώµατος και της ψυχής του, ή να θεωρήσωµεν ως µικρόν πλεονέκτηµα των ζώων το να δύνανται να τρώγουν χωρίς µαγείρους, να ενδύωνται χωρίς ράπτας, να νυµφεύωνται χωρίς παπάν, να γεννώνται άνευ της βοηθείας µαµµής και ν' αποθνήσκουν άνευ της συµπράξεως του ιατρού ή του δηµίου.

Εµµανουήλ Ροΐδης

Από το περιοδικό ΕΥΠΛΟΙΑ

Αγγελωτός σταυρός

2011-11-15T14:27:00.000+02:00

Η αντικατάσταση κάθε τι Ελληνικού με κομματική συνείδηση στον Ελληνικό χώρο βοηθάει άριστα να μεγαλώνουν οι παρωπίδες και οι ωτοασπίδες για να μην ακούμε και να μην βλέπουμε γύρω μας τις αλήθειες που λένε οι εξουσιαστές και οι εντόπιοι πουλημένοι παρατρεχάμενοι γλείφοντας το κόκκαλο που τους πετάνε. Η φράου Αγγέλα τα είπε στο συνέδριο του κόμματός της καθαρά : «Τα ιρλανδικά προβλήματα είναι σλοβακικά προβλήματα, τα ελληνικά προβλήματα είναι ολλανδικά προβλήματα και τα ισπανικά προβλήματα είναι δικό μας πρόβλημα. Η ευθύνη μας δεν τελειώνει στα σύνορά μας».

Ακριβώς όπως και του προγόνου σου με τον αγκυλωτό σταυρό που έσπρωχνε το Τρίτο Ράιχ πέρα από τα σύνορά σας. Προσέξτε και μια λεπτομέρεια: Η γραμμή που θα ακολουθήσει η γερμανική ηγεσία ως προς τη σύγκλιση της οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη αποδίδεται στο κείμενο που ετοίμασε το κυβερνών κόμμα της χώρας και τιτλοφορείται «Δυνατή Ευρώπη: ένα ευοίωνο μέλλον για τη Γερμανία». Αν αντικαταστήσουμε την κρυμμένη αλήθεια για το ευοίωνο μέλλον της Γερμανίας θα δούμε πως η δυνατή Ευρώπη θα αντικατασταθεί από την υποδουλωμένη Ευρώπη.

Οι πρακτικές ξεκίνησαν από την ίδια την χώρα της φράου Αγγελωτής που οραματίζεται αυτή την μέρα, διότι η καταναγκαστική εργασία είναι η δουλεία που επέστρεψε έπειτα από δύο αιώνες στην Ευρώπη. Το δουλεμπόριο εκτείνεται, παγιδεύει άτομα και η εκμετάλλευση της φτηνής εργατικής δύναμης στην οικοδομή, στη γεωργία, στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις είναι ανηλεής στη Γερμανία. Μερικά από τα στοιχεία που αποκάλυψε η Ζεχρά Αγιλντίζ, από την Ομοσπονδία Μεταναστριών Γερμανίας, δείχνουν τα σχέδια της φράου και των κολαούζων της τύπου Σαρκοζί. Σήμερα υπάρχουν 1.000.000 διαθέσιμοι μετανάστες στα Γραφεία Ενοικίασης Εργαζομένων που δουλεύουν και αμείβονται με 1 ευρώ τη μέρα! Οι επιχειρήσεις καταφεύγουν στα συγκεκριμένα Γραφεία ώστε να ρίξουν το κόστος. Ο τρόπος λειτουργίας των συγκεκριμένων γραφείων θεσμοθετήθηκε διά νόμου το 2005, που ψηφίστηκε από Σοσιαλιστές και Πράσινους.

Το πείραμα ξεκίνησε με την ένωση των δυο Γερμανιών και οι ομογάλακτοι ήταν τα πρώτα πειραματόζωα. Με την επιτυχία αυτή στο τσεπάκι συνεχίζουν αφού χρησιμοποιήθηκαν οι Ανατολικογερμανοί, σήμερα τους διαδέχονται οι μετανάστες. Καταπατούνται τα δικαιώματα της Διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Εργατικής νομοθεσίας, ώστε να παρθούν πίσω όλα τα εργασιακά τους κεκτημένα.

Η διαφορά με τα μυδραλιοβόλα που έστηναν οι πρόγονοι της Αγγελωτής είναι πως τώρα οι μετανάστες στα Γραφεία Ενοικίασης εργαζομένων εργάζονται 1-2 εβδομάδες υπέρ του εργοδότη χωρίς αμοιβή, με την υπόσχεση να αποκτήσουν νόμιμη εργασία. Εξ αυτών 2 στους 10 "κερδίζουν" τη δουλειά, ενώ τα Συνδικάτα αδυνατούν να επέμβουν. Οι 8 που θα μένουν εκτός θα οδηγούνται σε άλλου είδους κρεματόρια.

Το ευοίωνο μέλλον της Γερμανίας μέσω της υποδουλωμένης Ευρώπης ξεκίνησε διότι, όπως είπε η Αγγελωτή στο συνέδριο της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης CDU, τα σχέδιά τους έχουν και δυο βασικούς άξονες. Ο πρώτος είναι η ενίσχυση του κοινού νομίσματος (μέχρι να νοσταλγήσουν το μάρκο) και ο δεύτερος και σημαντικός πως κάθε μέλος της Ένωσης θα πρέπει να τηρεί απαρέγκλιτα τους (νέους) κανόνες και εφόσον τους παραβιάζει θα πρέπει να τιμωρείται αυστηρά και να αντιμετωπίζει ακόμα και την ποινή τις «υποχρεωτικής εξόδου» από το κοινό νόμισμα και εν γένει την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτά τα «ωραία» στηρίζουν οι αχυράνθρωποι της Αγγελωτής παρέας και στην Ελλάδα κρυμμένοι πίσω από τον μανδύα της κομματικής «δημοκρατικής» ταυτότητας τους. Την στιγμή που αυτό το ασκέρι των νέων κατακτητών βάζει σε εφαρμογή τα σχέδιά του, στην Ελλάδα όλοι παλεύουν για την επικράτηση των κομμάτων τους σε όλους τους χώρους, από τα πανεπιστήμια μέχρι τους εναπομείναντες χώρους δουλειάς. Η Αγγελωτή παρέα τρίβει τα χέρια της από ικανοποίηση γιατί δεν έχει να αντιμετωπίσει τίποτε στο διάβα της για την τελική υποδούλωση.

Τα χρόνια άλλαξαν και οι σιδερόφραχτες στρατιές αντικαταστάθηκαν από κοστουμάτους οικονομικούς παράγοντες ξένους και ντόπιους. Έτσι δεν θα έχουμε και την ικανοποίηση να ρίξουμε καμιά τουφεκιά με κανένα λιανοτούφεκο για να μην πάμε ατουφέκιστοι. Πώς να πυροβολήσεις το νούμερο στο κομπιούτερ; Δεν γίνεται αφού χαμογελάς ακόμα στον κάθε πολιτικάντη που ανερυθρίαστα αυτοαποκαλείται πατριώτης και τρέχεις να στηρίξεις το χρώμα που εκπροσωπεί κομματικά.

Κουβέντα με τη Λιλή

2011-11-10T14:00:00.000+02:00

Η Ελλάδα έμεινε μονάχη από Έλληνες. Από Έλληνες που ακόμα και σε παρελθούσες δύσκολες ιστορικές στιγμές έδιναν τις μάχες τους είτε μέσω αγώνων, είτε μέσω σκέψης. Η Λιλή Ζωγράφου ήταν μία από αυτούς. Ένα μυαλό που δεν μπήκε σε καλούπι, που είχε έναν τρόπος ζωής που δεν χώρεσε στη ναφθαλίνη της μιζέριας και το βολέματος και του φθηνού νεοελληνισμού. Μιλούσε, ζούσε και έγραφε ως πολεμίστρια ή για να γίνουμε πιο σαφείς, ως Ελληνίδα. Μας λείπει αφάνταστα, την συναντήσαμε (έστω και νοητά) και μέσα από την παρακάτω κουβέντα νιώσαμε ότι τελικά το αποτέλεσμα είναι αριθμητική πράξη συνειδητών αιτιών.

-«Αν ξαναγινόμουν 20 χρονών, θα ξεκινούσα από τις κορυφές των βουνών αντάρτης, ληστής, πειρατής να ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους όσο και εκείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου, δεν θα στρεφόταν εναντίον του κατεστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δεν χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους, όπως δεν χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης», είχατε γράψει. Είστε εναντίον της επανάστασης;

Όχι, κατά των μορφών που έχει πάρει, ή που προσπάθησε να εκδηλωθεί. Ή μάλλον δεν βρήκα να κάνουμε ποτέ μετά το ΄21 καμιά σωστή επανάσταση εκτός από αυτή του Θέρισου, στην Κρήτη. Δεν βρήκα ποτέ να αντιδρούμε επαρκώς. Ο Έλληνας έχει κάποια υποταγή στην μοίρα του. Το βλέπουμε και τώρα και είναι απελπιστικό να νιώθεις πως ο κόσμος έχει χωριστεί, έχει πολωθεί. Αυτό το περίφημο 39% του Πασόκ είναι μια πρόκληση για όλους μας που δεν είμαστε στο 39%. Είναι μια πρόκληση που δείχνει μια διάβρωση που έχει υποστεί αυτός ο λαός και στο ήθος του και στις αρχές του και σ’ αυτό που λέει φιλότιμο.

-Σας τρομάζει το ΠΑΣΟΚ;

Με τρομάζει πάρα πολύ και ήλπιζα σε πολύ καλύτερα αποτελέσματα από τις εκλογές και μάλιστα έλεγα, ναι να πετύχει η δεξιά. Εμείς είμαστε πάντα εδώ η αντιπολίτευση αλλά να ξέρουμε ποιον έχουμε απέναντί μας. Την ξέρουμε την δεξιά, ξέρουμε το πρόσωπό της, αλλά έχει κάποιες αρχές. Τίποτα δεν υπάρχει πια όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο. Ή τίποτα δεν υπάρχει που να κάνει τους άλλους να ντρέπονται όταν -υπερασπίζονται την κατάσταση που λέγεται Πασόκ.

-Γράψατε για το έργο του ΠΑΣΟΚ όταν πήρε τις εκλογές: «θα μείνουμε εδώ και θα δούμε όλο το έργο και αλίμονο σε μας αν είναι απ’ τα ίδια που έχουμε ξαναδεί». Πώς σας φαίνεται τώρα αυτό το έργο;

Μου φαίνεται και παρακινδυνευμένο και ανησυχητικό, δεν ξέρω καθόλου. Δεν μπορεί κανείς να κάνει προφητικές προβλέψεις. Ξέρω μόνο ότι αποδεικνύεται σήμερα ότι, ό,τι περιβάλλει το Πασόκ έχει βαπτιστεί από το αδίστακτο του ίδιου του Παπανδρέου, διότι αυτός είναι ο αδίστακτος πραγματικά.

-Σας τρομάζει ο Παπανδρέου;

Κοιτάχτε, είναι αδίστακτος γιατί δεν έχει ίχνος συμπόνιας για την Ελλάδα. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κυβερνά και να επωφελείται ποικιλότροπα και να ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του. Την Ελλάδα δεν την πονάει, δεν την λογαριάζει κανείς τους. Δεν είδα πουθενά να εμφανιστεί τέτοιο σύμπτωμα, ότι πονάει κανείς αυτόν τον τόπο, αυτό το λαό που τον αφήνει και ξεπέφτει και έχει φτάσει πια σε μια υπομόρφωση, σε μια ταπείνωση.

-Είστε κομουνίστρια;

Ναι, βέβαια και μπορεί να καταρρεύσει ο κομμουνισμός, αλλά οι ιδεολόγοι δεν θα αλλάξουμε ποτέ. Είμαστε εκείνοι που δεν άλλαξαν ποτέ στην πορεία.

-Πως το εξηγείτε αυτό; Μήπως είναι σαν βίτσιο;

Όχι δεν είναι βίτσιο. Είναι μία, αν το θέλετε, έκφραση αντίδρασης, αντίστασης στα καθεστώτα, στην καταπίεση, στην βία, στην στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέσα από τον μαρξισμό τα εκφράσαμε και τα καταλάβαμε. Στην ανάγκη της ειρήνης, στον αντιπόλεμο, όλα αυτά μέσα από κει τα βγάζαμε και με αυτούς αγωνιζόμαστε. Δεν αλλάξαμε καθόλου, μόνο που βρίσκω ότι οι πιο σταθεροί επαναστάστες ήμαστε αστοί κάποτε.

-Είχατε πει κάποτε ότι μόνο οι αστοί μπορεί να κάνουν επαναστάσεις. Γιατί ο λαός μπορεί να χορτάσει και με ένα ψυγείο αν του το δώσουνε γεμάτο.

Ναι, ακριβώς. Οι αστοί που προσχωρήσανε χωρίς κανείς να τους πιέσει, ήτανε γεννημένοι να αγωνιστούν για την ελευθερία.

-Τι είναι για σας ο Ρωμιός;

Κοίταξε να δεις, εγώ όσο μεγαλώνω, δηλαδή γερνάω, στα χρόνια, μεγαλώνει κι η ελευθερία μου και αντίστοιχα η περιφρόνησή μου για τους Ρωμιούς που δεν φιλοσοφούνε καθόλου. Η καθημερινή ζωή είναι μια φιλοσοφία για να υπάρχεις και δεν ελευθερώνονται, γι’ αυτό, επειδή δεν φιλοσοφούν. Φυσικά εμένα, αυτό με γεμίζει με χιούμορ το ότι εγώ είμαι τόσο φιλοσοφημένη πια και πότε-πότε με πιάνει μια κοροϊδευτική ευφορία. Έχω μια κοροϊδευτική ευφορία για τους ανθρώπους για το ότι κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους, για το ότι αυτοκοροϊδεύονται

-Τι είναι για σας κυβερνώντες;

Οι εκάστοτε κυβερνώντες, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και μετά, δεν είχανε κανένα πατριωτικό συναίσθημα γιατί δεν είχαν επίγνωση για την Ελλάδα που κυβερνούσαν. Δηλαδή δεν ήξεραν το ποιόν, δεν ήξεραν το ζυμάρι της Ελλάδας ποιο είναι. Δεν το πονούσαν, δεν το πονούν ακόμα και τώρα.

-Καλύτεροι οι άνδρες από τις γυναίκες ή το αντίστροφο;

Δεν τους βρίζω τους άνδρες, τους θεωρώ υπεύθυνους, για την απόγνωση της ανθρωπότητας. Τις γυναίκες δεν τις θεωρώ Αγίες, τις θεωρώ ηλίθιες. Με συγχωρείς τις θεωρώ σχεδόν ηλίθιες. Υποκρίτριες, ανασφαλείς, ανειλικρινείς.

-Σας έχουν χαρακτηρίσει όμως φεμινίστρια

Όχι εγώ δεν είμαι φεμινίστρια. Αντιπαθώ τον όρο, αντιπαθώ την ηλίθια χρησιμοποίησή του στην Ελλάδα, από την Μάργκαρετ Παπανδρέου ξεκινώντας, η οποία είχε γίνει ηγέτης των επαναστατημένων γυναικών, ενώ έτρωγε το κέρατο σύννεφο κι ανεχόταν τα πάντα. Η κυρία Μάργκαρετ Παπανδρέου ξεφτίλισε το κίνημα των γυναικών, το οποίο εγώ δεν θα το έλεγα φεμινιστικό.

-Γνώση μέσω ζωής ή μέσω μελέτης;

Η μεγάλη γνώση δεν αποκτιέται μόνο με βιώματα, ας μην κοροϊδευόμαστε. Η μεγάλη γνώση αποκτιέται με διάβασμα, με μελέτη ή έστω να βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον υψηλής καλλιέργειας. Και δεν νομίζω ότι η γνώση αποκτιέται τόσο εύκολα. Η γνώση είναι δύσκολο πράγμα και εκεί που μας πληγώνει είναι να βλέπουμε τους Έλληνες τόσο ανίδεους.

-Πώς θα χαρακτηρίζατε τους Έλληνες δημοσιογράφους

Ενώ έχουν περισσότερο μορφωθεί βρίσκω ότι τους λείπει πάλι η καλλιέργεια. Δηλαδή ξέρουν ξένες γλώσσες κ.λπ. δεν γνωρίζουν καλά ιστορία, δηλαδή δεν μπορούνε να ανταποκριθούνε συχνά στις απαιτήσεις της εποχής που είναι φοβερά δύσκολη και μεγάλη η εποχή αυτή που ζούμε.

-Φοβάστε τον θάνατο;

Με συμπαθάτε, αλλά το θάνατο τον έχω χεσμένο.

Τα αποσπάσματα των απαντήσεων της Λιλής Ζωγράφου είναι από συνεντεύξεις που δοθήκαν στους Γιώργο Χρονά και Όλγα Μπακομάρου.

Μια Αρία Ψυχή

2011-11-05T13:23:00.000+02:00

"Η καρδιά μου μού λέει ότι αυτό είναι ίσως το τελευταίο γράμμα της ζωής μου. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ζητώ κάτι από εσένα. Όταν ο πόλεμος τελειώσει, παρακαλώ πήγαινε στη Γερμανία, να βρεις τον γιο μου και να του πεις για τον πατέρα του. Πες του για τους χρόνους όταν ο πόλεμος δεν μας χώριζε και να του πεις ότι τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά μεταξύ των ανδρών σε αυτόν τον κόσμο.

Ο αδελφός σου Luz”

Αυτό ήταν τελικά το τελευταίο γράμμα του Λουζ Λονγκ, του άνδρα που έμεινε στην ιστορία ως αθλητής της Ναζιστικής Γερμανίας και ασημένιος ολυμπιονίκης στους αγώνες του 1936 στο Βερολίνο. Ο 1,84μ γαλανομάτης Luz ήταν το μεγάλο σύμβολο της Ναζιστικής Γερμανίας και ένας αθλητής που όλοι πόνταραν ότι θα στεφθεί χρυσός ολυμπιονίκης στο άλμα εις μήκος την 4η Αυγούστου του 1936. Σε αυτό που δεν πόνταραν όμως οι Άριοι είναι ότι ο Λογκ ήταν κάτι παραπάνω από αθλητής. Ήταν άνδρας. Και αυτό το απέδειξε μπροστά στα μάτια τόσο του Χίτλερ όσο και των περίπου 100,000 φανατισμένων Γερμανών που ζητωκραύγαζαν στις κερκίδες υπέρ των Αρίων αθλητών.

Στο σκάμμα για το πρώτο άλμα του ήταν ο μαύρος Αμερικανός αθλητής, Τσέσι Όουενς. Οι κριτές ακυρώνουν το άλμα πριν ακόμη το εκτελέσει λέγοντας ότι το δοκιμαστικό άλμα που έκανε ο Όουενς ήταν μία άκυρη προσπάθεια. Χάνοντας της ψυχραιμία του ο Όουενς κάνει το δεύτερο άλμα πατώντας πέρα από την γραμμή του ορίου. Όλα είχαν κριθεί για τους φιλάθλους και για τον ίδιο τον Χίτλερ. Ακόμη ένα άλμα (ακόμα και στο χιλιοστό έγκυρο) και ο μαύρος αθλητής θα ακυρωνόταν παίρνοντας το μετάλλιο ο δικός τους Άριος, Λουζ Λονγκ. Όμως ο Λονγκ χωρίς να λογαριάσει το οποιοδήποτε αντίτιμο πλησιάζει τον Όουενς και του λέει να μην χάσει την ψυχραιμία του, να κάνει ένα σημάδι με το πόδι του στην άμμο λίγα εκατοστά πριν την γραμμή ορίου, να πατήσει εκεί έτσι ώστε να μην μπορούν να ακυρώσουν με τίποτε οι κριτές το τελευταίο του άλμα. Ο Όουενς είχε έναν συμπαραστάτη τελικά σε αυτόν τον αγώνα και αυτός ήταν ο αντίπαλός του. Πάτησε στην νοητή γραμμή και έκανε το τρίτο του άλμα που τον έφερε πρώτο. Ενώ η κερκίδα πάγωσε, ο Λονγκ έτρεξε να πάρει αγκαλιά τον Όουενς και να τον συγχαρεί για την δίκαιη νίκη του.

Την υπέρβασή του αυτή ο Λονγκ την πλήρωσε ακριβά. Αν και οι Ολυμπιονίκες της Ναζιστικής Γερμανίας δεν λάμβαναν μέρος στον πόλεμο, ο Λόνγκ ως εξαίρεση στάλθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου αρχικά στην Σοβιετική Ένωση όπου γύρισε ζωντανός και μετέπειτα όπου η Γερμανία κήρυττε τον πόλεμο. Ο Λονγκ τραυματίστηκε σοβαρά στην Ιταλία τον Ιούλιο του 1943 σε μάχη με τους Αμερικάνους. Στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν έστειλε το τελευταίο γράμμα στον Αμερικανό φίλο του τον οποίο δεν τον είχε ξαναδεί από εκείνο τον Αύγουστο του 1936. Ο Όουενς συντετριμμένος από τον θάνατο του Λονγκ δήλωσε χρόνια μετά ότι «ακόμη κι αν λιώσω όλα τα χρυσά μετάλλια και κύπελα που έχω κερδίσει την ζωή μου, και πάλι δεν θα φτιάξω μια φιλία τόσο χρυσή και τόσο πολύτιμη». Το 1951 ο Όουενς δεν ξέχασε την επιθυμία του Λονγκ που του είχε στείλει μέσα στο τελευταίο του γράμμα και βρήκε το γιο του νεκρού του φίλου για να του πει ποιος πραγματικά ήταν ο πατέρας του.

Ο Λονγκ δεν γύρισε ούτε νεκρός στην Γερμανία. Πέθανε σε ηλικία 30 ετών σε βρετανικό νοσοκομείο της Ιταλίας και τάφηκε στο νεκροταφείο Motta Sant'Anastasia στην Σικελία. Σχεδόν 30 χρόνια μετά από τον θάνατό του ο Λουζ Λονγκ πήρε το σημαντικότερο μετάλλιο που μπορεί να πάρει ένας Ολυμπιονίκης. Το μετάλλιο «Pierre de Coubertin» το οποίο απονέμεται σε αθλητές που επιδεικνύουν πνεύμα ευγενούς άμιλλας στα ολυμπιακά αθλήματα. Το σημαντικότερο όμως μετάλλιο για αυτόν τον μεγάλο αθλητή ήταν που απέδειξε, κάνοντας εχθρούς τους οικείους του, ότι Ανώτερος είναι αυτός που μπροστά σε μία άδικη νίκη προτιμά μια δίκαιη ήττα.

Εμείς, οι πρόγονοι

2011-10-26T13:54:00.000+03:00

Ακόμη και οι τραγικές ειρωνείες των ημερών δεν είναι με το μέρος μας, αφού ο νέος πρωθυπουργός μας λέγεται Ράιχ ενμπάχ και την παραμονή του λαϊκού «ΟΧΙ» που ειπώθηκε κάποτε, οι οσφυοκάμπτες είναι έτοιμοι να πουν ένα μεγάλο «ΝΑΙ». Μας έβαλαν στο μυαλό μια πατρίδα που καλώς ή κακώς κουβαλάει μεγάλη ιστορία και πολλές ηρωικά ανθρώπινες πράξεις. Εξ άλλου κατηγορηθήκαμε πολλές φορές πως ακουμπάμε στους προγόνους και τα μεγαλεία τους και δεν κάνουμε τίποτε. Πέρα από αυτά όλοι νιώσαμε κάποια στιγμή περηφάνια για τα κατορθώματα τους. Παιδιά ακόμη θαυμάσαμε τον Λεωνίδα, τον Καραϊσκάκη και άλλους, που κατά κοινή ομολογία, προσέφεραν σ’ αυτή την πατρίδα. Τους θυμόμαστε με περηφάνια και άνευ ευγνωμοσύνης, αλλά κάποια στιγμή θα γίνουμε και μεις πρόγονοι.

Αλήθεια τι θα νιώθουν οι απόγονοι για μας όταν θα έχουμε αποκτήσει την ιδιότητα του προγόνου; Όπως και να γράψουν την ιστορία οι υποτακτικοί των νικητών κάποιοι θα βρούν την αλήθεια και σίγουρα θα νιώσουν την αποστροφή που νιωθουμε σήμερα ακούγωντας για Πηλιογούσηδες και Εφιάλτες διότι κι αυτοί πρόγονοι ήταν. Βέβαια, οι προαναφερόμενοι πρόγονοι πρόδωσαν ρισκάροντας, πήραν δηλαδή θέση απέναντι στα γεγονότα των ημερών τους. Σήμερα για το μόνο που ρισκάρουν οι κατοικοεδρεύοντες στην Ελλάδα είναι η κομματική κυριαρχία τους για την νομή της εξουσίας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό δεν είναι ρίσκο, δεν είναι καν θέση, είναι απουσία λογικής, ψυχής, πατρίδας. Όποια ανάλυση και να κάνεις στην ψυχοσύνθεσή μας άκρη δεν θα βρεις για ένα και μοναδικό λόγο. Αφαιρέθηκε κάθε τι ελληνικό από μέσα μας και αντικαταστάθηκε με κομματικό. Η διαφορά τεράστια και αγεφύρωτη, το Ελληνικό είναι διαχρονικό και συνεχές ενώ το κομματικό είναι της παρούσης, φιλοτομαριστικό με απουσία έλλογης κοινωνίας που καταπίνει εύπεπτα ευηπόληπτους πολίτες, οι οποίοι θα έπρεπε να είναι στα κάτεργα πολλά χρόνια, αντί να κυβερνάνε λαό.

Ως πρόγονοι θα είμαστε μια κατάπτιστη ντροπή, μια τρύπα στην ιστορία που δεν αντιστάθηκε ενώ είχε όλα τα μέσα, αντίθετα με κάποιους που έτρεξαν και ξυπόλητοι να αντιμετωπίσουν τους κατακτητές. Χάνουν την έννοια οι λέξεις όταν ακούς αυτούς που κατόρθωσαν να περπατάνε στα δυο πόδια να κάνουν δηλώσεις πατριωτισμού και να στέλνουν μηνύματα σωτηρίας από τα πουλημένα μέσα μαζικής εξαθλίωσης με αποδέκτες αυτούς που όταν ακούν «ΑΕΡΑ» κλείνουν τα παραθυρόφυλλά τους. Ως προγόνους καλύτερα θα είναι να μας διαγράψουν από την φυσική ροή της ιστορίας και να μας αναφέρους ως κομματικούς γεννήτορες της εξαθλίωσης μιας πατρίδας. Το παράσημο που μας πρέπει είναι λευκές σελίδες στο μελλοντικό βιβλίο της Ιστορίας. Είτε γραφτεί από τους νικητές, είτε από τους ηττημένους.

Ολυμπιακός – ΠΑΜΕ : 3 -1

2011-10-20T13:09:00.002+03:00

Οι γραμμές που ακολουθούν γράφονται στις 20 Οκτωβρίου του σωτηρίου 2011 και περί ώραν δωδεκάτην μεσημβρινή παρακολουθώντας το πάρτι που έστησαν μπροστά στο κΥνοβούλιο της Ελλάδας κάποιοι με τραγουδάκια επαναστατικά θυμίζοντας την Βουλιαγμένη του Λουκιανού. Κάποιος με ξύλινη γλώσσα ανάμεσα στα τραγουδάκια ρίχνει και συνθήματα άλλων δεκαετιών και η λαοθάλασσα στέκει πίσω από τους νέους φρουρούς του κΥνοβουλίου για να συνεχίσουν απρόσκοπτα οι εντός το έργο τους. Η περιφρούρηση (το ονόμασαν κύκλωμα της βολής) είναι άριστη, δεν κουνιέται φύλλο, το τι θα ακολουθήσει όταν φύγουν οι νέοι φρουροί της «δημοκρατίας» είναι γνωστό, θα βγουν τα «παιδιά» να συγκρουστούν με τις δυνάμεις καταστολής.

Αλήθεια, πού ήταν όλοι αυτοί το καλοκαίρι όταν ακόμα και οι γριούλες όρμησαν στον φράχτη και μετά έφαγαν το ξύλο της αρκούδας; Οι βαλβίδες ασφαλείας που λέγονται κόμματα και μάλιστα «αριστερά» μέχρι στιγμής λειτουργούν για μια ακόμη φορά άριστα κρατώντας την οργή του λαού μακρυά από την διάλυση της αστικής δημοκρατίας, όπως την ονόμασε ο Πάγκαλος τότε που φοβούμενος για την ζωή του επαίνεσε το ΠΑΜΕ που τους έσωσε. Μα θα μου πεις κάθεσαι κι ακούς τον Πάγκαλο; Όχι βρε αδερφέ, απλά φέρνω στο μυαλό μου πορείες και διεκδικήσεις πριν το 1989 από τους ίδιους κομματικά χώρους και αναλογίζομαι για πόσα ακόμη χρόνια η νοοτροπία ΠΑΣΟΚ θα κυβερνά μια διαλυμένη χώρα, για πόσα ακόμη χρόνια ο καταπιεσμένος, που στις μέρες μας τον ξέσκισαν, θα πιστεύει πως εχθρός της «δημοκρατίας» είναι μια γιαγιά που ορμάει στα ΜΑΤ και όχι αυτός που τον βάζει σήμερα, 20/10/11 και ώρα 12:17, να χορεύει έξω από το κΥνοβούλιο τσα- τσα.

Όλη αυτή η κατάσταση το πρώτο που κάνει είναι να δίνει συγχωροχάρτι στους εθνοπροδότες που μέσα λένε ναι ή όχι γιατί και όλα θα ψηφιστούν και όλα θα γίνουν όπως πρέπει έτσι ώστε να υπάρξει διάδοχη κατάσταση για να μην πάθει τίποτε η «δημοκρατία» τους. Και το ερώτημα να σπάει τα μηνίγγια: Τι φοβήθηκαν το καλοκαίρι και όρμησαν στους πάντες; Τι δεν φοβούνται σήμερα και δεν έχουν ούτε ένα κορδόνι να χωρίζει το πλήθος από το κΥνοβούλιο;

Σήμερα δεν θα ματώσουν κεφάλια μέχρι να φύγουν οι νέοι «φρουροί» της «δημοκρατίας» τους, σήμερα ματώνουν οι ψυχές όσων βλέπουν καθαρά τα πιόνια της εξουσίας που το παίζουν «κομμουνιστές» να κρατάνε μακρυά την πραγματική οργή του λαού σαν καλές βαλβίδες ασφαλείας μετά το 1989. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων το κόκκινο δεν έγινε τόσο ροζ, γι αυτό καλύτερα με τον Ολυμπιακό που κρατά το κόκκινο ανόθευτο και προσπάθησε να στείλει μηνύματα, που η κρατική κάμερα δεν έδειξε, παρά με «κομμουνιστές» που φυλάνε την αστική δημοκρατία των Πάγκαλων. Επειδή για χρόνια «έτσι μας γαμάνε γιατί τους φυλάνε», ας φωνάξουμε το σύνθημα των Ολυμπιακών: «Έτσι σας γαμάνε αυτοί που σας χρωστάνε».

Ραδιενεργοί κι απόβλητοι

2011-10-11T13:46:00.000+03:00

Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις στον γεωγραφικό χώρο που αποκαλούν Ελλάδα, εχθροί της πατρίδας είναι όσοι εργάστηκαν, εργάζονται και έχουν διαφορετική άποψη από τους εξουσιαστές και τους τεμπέληδες της εύφορης γελάδας που την αρμέγουν ακόμη και σήμερα που είναι πια ισχνή και ετοιμοθάνατη. Το μέγα θέμα είναι να πληρώνουν μια αντιπαραγωγική νοοτροπία που επέβαλαν χρόνια για να έχουν την εξουσία που υποδούλωσε έναν λαό στην καλοπέραση με δανεικά και μια χώρα στα αφεντικά, που την κουμαντάριζαν χρόνια πίσω από την κουρτίνα «δημοκρατικά». Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι το θηρίο που εξέθρεψαν θα τους φάει ζωντανούς, κάνουν εδώ και καιρό τα αδύνατα δυνατά να καταβάλουν τα οφίτσια που μοίραζαν αφειδώς σε ανθρώπους που ξεπουλήθηκαν πανεύκολα για μια εύκολη ζωή στο matrix του φιλοτομαρισμού. Η μόνη παραγωγή που επέτρεπαν ήταν η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή ανήθικων για να γεμίζουν τα κομματικά εκτροφεία.

Επειδή τα πράγματα οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στην επιβίωση μέσα από την παραγωγική διαδικασία ανακύπτει ένα βασικό και βασανιστικό ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν οι εξουσιαστές και οι μυριάδες βολεμένοι οπαδοί τους. Χωράνε άραγε όλοι αυτοί σε κοινωνίες που άρχισαν να αυτοοργανώνονται ξεκινώντας από την δημιουργία ανταλλακτικών δικτύων ; Κι αν χωράνε τι έχουν να προσφέρουν έτσι όπως κατάντησαν; Διότι αν ρίξουμε μια ματιά σε κινήσεις που ξεκίνησαν στον Βόλο και στην Ιεράπετρα θα διαπιστώσουμε πολλά. Λένε για παράδειγμα οι αυτοοργανωμένοι:

«Τα τοπικά δίκτυα ανταλλαγών στηρίζονται στην αυτοοργάνωση των ανθρώπων σε τοπικό επίπεδο (γειτονιά, πόλη, χωριό), οι οποίοι, αφού καταγράψουν τις ανάγκες και τις ειδικότητες του καθενός που συμμετέχει, ανταλλάσσουν μεταξύ τους προϊόντα ή υπηρεσίες ανεξαρτητοποιημένοι από το χρήμα και τις τιμές της προσφοράς και της ζήτησης της αγοράς, φτιάχνοντας έτσι ένα τοπικό δίκτυο. Σ’ αυτό ο καθένας δηλώνει τι μπορεί να προσφέρει και τι έχει ανάγκη. Η ανταλλαγή αφορά αγαθά, υπηρεσίες ή γνώσεις. Όλοι προσφέρουν και όλοι έχουν κάποια στιγμή κάτι ανάγκη. Στο δίκτυο μας π.χ. προσφέρονται υπηρεσίες ηλεκτρολόγου, υδραυλικού, ράπτη, τοποθέτησης πλακιδίων, ελαιοχρωματισμού, ξυλουργικών εργασιών, κηπουρικών εργασιών, ιατρικές υπηρεσίες, γραφιστικές εργασίες, μοντάζ ήχου - εικόνας, εκμάθηση ξένων γλωσσών, χορού, υπολογιστών, μαθημάτων γυμνασίου - λυκείου, τοπογραφικές συμβουλές, νομικές συμβουλές, λογιστικές υπηρεσίες αγροτικές εργασίες και αγαθά και πολλά άλλα. Κάποιοι από τα μέλη, έχουν και αυτοκίνητο και μπορούν να μεταφέρουν ανθρώπους σε διάφορους προορισμούς, ή έχουν ελεύθερο χρόνο να προσέξουν το παιδί κάποιου, ή ακόμα και να πληρώσουν λογαριασμούς, που κάποιος δεν έχει το χρόνο να τρέξει να πληρώσει. Ας υποθέσουμε, ότι μια ηλικιωμένη γυναίκα, που ζει με μια μικρή σύνταξη, έχει πρόβλημα με τα υδραυλικά του σπιτιού της και δεν έχει τα χρήματα να πληρώσει κάποιον υδραυλικό. Έρχεται ένα μέλος του συστήματος και κάνει τη δουλειά και η γυναίκα χρεώνεται σε κοινωνικό νόμισμα και θα αποπληρώσει κάνοντας κάποιες δουλειές σε κάποια μέλη του συστήματος. Μπορεί να μαγειρέψει για κάποιους ή να διαβάσει και να προσέξει τα παιδιά κάποιων άλλων. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε ότι κάθε υπηρεσία έχει διαφορετική αξία. Όταν καλέσεις κάποιον να βάψει το σπίτι σου ή να φτιάξει μια βλάβη στο αυτοκίνητό σου, δεν την ξεχρεώνεις με το να προσέξεις μία ώρα το παιδί κάποιου. Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης του κοινωνικού νομίσματος, η διευκόλυνση των ανταλλαγών μεταξύ υπηρεσιών και προϊόντων που έχουν διαφορετική αξία».

Πού χωράει λοιπόν ο αντιπαραγωγικός ανθρωπότυπος που δημιούργησαν σε όλα αυτά; Τι θα κάνουν όταν οι βολευτές και οι προστάτες τους θα τους παρατήσουν και δεν θα μπορούν να τους καταβάλουν το αντίτιμο (μισθό) της δουλείας για την καλοπέραση; Ακόμη και την ύστατη στιγμή δεν συντάσσονται με τον παραγωγικό άνθρωπο αλλά κάνουν κόλπα (απεργίες) για τα κλεμμένα από τον πραγματικό λαό οφίτσια που απολάμβαναν χρόνια. Εάν ξεπεραστεί και η τρομοκρατία, που ασκούσαν χρόνια οι αντιπαραγωγικοί τεμπέληδες εκβιάζοντας πολλά χρόνια τώρα πραγματικούς ανθρώπους, το πράγμα φαίνεται να δυσκολεύει πολύ για τον βολεμένο ανθρωπότυπο που δημιούργησαν. Γιατί όπως τονίζουν στην Ιεράπετρα : Θεμελιώδεις μας αρχές και αξίες είναι:

• η κοινωνική αλληλεγγύη

• η ποιότητα ζωής

• η ατομική και κοινωνική ευθύνη

• ο σεβασμός στη διαφορετικότητα

• η άμεση και συμμετοχική δημοκρατία

• η μη βία

• η βιωσιμότητα

• η οικολογική σοφία

Ξεκάθαρα ,λοιπόν, θα χρειαστούμε εκτός από δίκτυα ανταλλαγής υπηρεσιών – προΐόντων και δίκτυα αλλαγής ανθρωπότυπων.

Ο ποιητής που λάτρεψε την πέτρα

2011-10-10T13:53:00.001+03:00

Δεν ήταν ποιητής που έγραφε με θέα την θάλασσα, ούτε είχε το κάστρο του όπου απομονωμένος έγραφε λέξη-λέξη αυτό που στρίμωχνε την ψυχή του. Ο Σωτήρης Ζυγούρης ήταν ένας εργάτης, τόσο της ζωής όσο και της γραφής. Γεννήθηκε το 1954 σε ένα μικρό χωριό της ορεινής Άρτας, την Ροδαυγή, όπου έμαθε και τα πρώτα του γράμματα. Σπούδασε πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά παράλληλα δούλευε ως εργάτης σε λατομείο πέτρας. Γυρίζοντας στα πάτρια εδάφη δεν πέρασε από βουλευτικά γραφεία για εργασία αλλά δούλεψε ως λογιστής, αργότερα ως εργάτης πέτρας σε λατομείο της περιοχής και μέχρι το τέλος της ζωής του ως βιομηχανικός εργάτης στην ΙΟΝ. Η αγωνία του, όπως φαίνεται από τα ποιήματά του, ήταν το κοινωνικό δίκαιο και η ελπίδα του να ζήσουν οι επόμενες γενιές σε μια κοινωνία όπου δεν θα υπάρχουν μικροί και μεγάλοι, ούτε δυνατοί και αδύναμοι. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το πρώτο του βιβλίο, που εκδόθηκε το 1979 με τίτλο «Κόκκινος Κύκλος" προλογίζει ο ίδιος γράφοντας: « Στις μέρες μας διαδραματίζεται ένα έργο πρωτότυπο. Φυσικός του χώρος η ανθρωπότητα ολάκερη, με φυσικά σκηνικά το εργοστάσιο, το ανθρακωρυχείο, τις σκαλωσιές των οικοδόμων, τις αποβάθρες των λιμανιών με τους γερανούς και τους φορτοεκφορτωτές, το σκληρό κι άγονο χώμα με τα τσαπιά και τους γκασμάδες των προλετάριων χωρικών, τις φτωχογειτονιές με τον κίτρινο ήλιο και το μουχλιασμένο αέρα. Αυτοδίδακτοι πρωταγωνιστές χιλιάδες ανώνυμοι κι αφανείς οι Μεγάλοι μικροί της γης: οι πεινασμένοι, οι αδικημένοι, οι σύγχρονοι Σπάρτακοι, ο μαύρος, ο κολίγος, ο σκλάβος. Είναι οι αγωνιστές της λευτεριάς, του δίκιου, της ειρήνης. Σ’ όλους αυτούς αφιερώνω το βιβλίο μου: στους Οικοδόμους του Μέλλοντος».

Ο Σωτήρης Ζυγούρης πέθανε αιφνίδια στις 10 Οκτωβρίου του 2003 σε ηλικία 49 χρόνων. Ο ίδιος μέσα σε λίγες λέξεις είχε περιγράψει τον εαυτό του:

Ήρθαν έτσι τα πράγματα
κι απόμεινα σκυφτός
με την πίκρα επτασφράγιστη
μες της καρδιά μου
να βολοδέρνω από αδιέξοδο
σε αδιέξοδο
μόνος με τα μάτια μου πυρωμένα
σαν δυο μικρά λιοκούκουτσα
πάνω στην ασπρισμένη πέτρα
άφωνος με μια φωνή
ραγισμένη κι ανήμπορη
να εκφράσει το τέλειο, το ανέκφραστο, το απέραντο
με μια γεύση στο στόμα μου
κυπαρισσόμηλου και δυόσμου.
Αυτός ήταν ο εαυτός μου.

Η οικογένειά του επέλεξε να ταφεί στο χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε, στο χωριό που τον έμαθε να αγαπά και να τιμά την πέτρα της γης και της ψυχής. Χρόνια πριν είχε γράψει τον «Αποχαιρετισμό» γνωρίζοντας τι αφήνει πίσω ένας άνθρωπος απλός που δεν επιζητά καμιά φαμφαρώδη αθανασία:

Κάπου στο μέλλον
του αποχαιρετισμού
θα σημάνει η ώρα.
Θα μείνουν τα δαχτυλικά αποτυπώματα
επάνω στα πράγματα.
Ο ίσκιος πίσω απ΄τις μάντρες.
Τα βήματα θ’ αφήσουν σημάδια
πάνω στην άσφαλτο.
Το βιβλίο, το μαχαίρι και το κανάτι
επάνω στα ράφια.
Και μια μικρή φωτογραφία
στη γωνία
πάνω απ’ τη θερμάστρα.

Παρακαταθήκη για τους Οικοδόμους του Μέλλοντος το ποίημα του με τίτλο «Ένα τραγούδι».

Θέλω να γράψω ένα τραγούδι
για την πατρίδα μου.
Ένα τραγούδι
για τους εργάτες και τους μαχητές
όλης της Γης.
Ένα τραγούδι
για την ειρήνη και χαμένη
ελευθερία.
Θέλω να γράψω ένα τραγούδι
μεγάλο σαν όνειρο
κι ωραίο σαν τριαντάφυλλο.
Ένα τραγούδι
δυνατό σαν δώδεκα βάρδιες εργασίας,
γρήγορο σαν τον άνεμο
για να τραβά ψηλά-ψηλά
τις κόκκινες σελίδες του
ο Ήλιος.
Ένα τραγούδι
κοφτερό σαν το γυαλί
για να χωρά βαθιά-βαθιά
μες στην καρδιά της αδικίας.
Θέλω να γράψω ένα τραγούδι
απλό σαν το τραπέζι
της φτωχικής κουζίνας,
γερό σαν ατσάλι
για να αντέχει στη δοκιμασία.
Ένα τραγούδι
σίγουρο σαν το παιδί στην αγκαλιά
της μάνας.
Ένα τραγούδι-Μαρτυρία.

Όλα τα ποιήματα του Σωτήρη Ζυγούρη εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Πέτρα με γενικό τίτλο «Ποιήματα 1975-2003».

Ένας Άντρας 17 χρονών

2011-10-04T13:19:00.000+03:00

Ήταν γιος της Άννας και του Μιχάλη Κυπριανού. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, με άλλα πέντε αδέλφια, τη Χρυσούλα, τον Ευάγγελο, τον Ανδρέα, τη Μάρω και τη Μαλβίνα. Όταν τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο της Σωτήρας, φοίτησε για ένα χρόνο στη σχολή Τέρρα Σάντα και ακολούθως στην Αμερικανική Ακαδημία μέχρι την τρίτη τάξη. Αποβλήθηκε, όταν έριξε φυλλάδια της ΕΟΚΑ και ύψωσε την ελληνική σημαία. Η πρόταση του Άγγλου διευθυντή της σχολής, να απόσχει από τα μαθήματα και να διαβάζει στο σπίτι του για να έχει το δικαίωμα να παρακαθίσει στις τελικές εξετάσεις του σχολείου, απορρίφθηκε από την οικογένεια. Μετά την οριστική του αποβολή, εργάστηκε για ένα διάστημα στην ηλεκτρική. Το πάθος του όμως για την ελευθερία της Κύπρου ενάντια στους Άγγλους τον φέρνει σε επαφή με μέλη της ΕΟΚΑ, από τους οποίους ζητά να τον εντάξουν στην οργάνωση. Παρά το νεαρό της ηλικίας, οι αντάρτες τον δέχονται στην οργάνωση. Έδωσε το μυστικό όρκο της ΕΟΚΑ στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

Ο νεαρός μαθητής εντάχθηκε στις ομάδες κρούσης της Λάρνακας. Τον Απρίλιο του 1956, εκτέλεσε στη Λάρνακα δύο συνεργάτες των Άγγλων. Στις 31 του Μάη 1956 πήρε μέρος σε επίθεση κατά Άγγλων αξιωματικών πολεμικού πλοίου που είχε καταπλεύσει στη Λάρνακα. Την Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου του 1956, υπηρετώντας σε διατεταγμένη αποστολή, συμμετείχε σε επίθεση εναντίον Άγγλου λοχία, απέναντι από το νοσοκομείο της πόλης. Ωστόσο, αναγνωρίστηκε από Τούρκο επικουρικό και για να διαφύγει την σίγουρη σύλληψη, κατέφυγε στην ορεινή Λάρνακας, όπου ενώθηκε με την αντάρτικη ομάδα της περιοχής, ως καταζητούμενος πλέον.

Ως αντάρτης έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Σε ενέδρα που στήθηκε στις 3 Νοέμβριου 1956 κοντά στη Χοιροκοιτία από μια τριμελή ομάδα ανταρτών, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Πετράκης Κυπριανού, χτυπήθηκε πομπή στρατιωτικών οχημάτων που μετέφερε πυρομαχικά, με αποτέλεσμα την ανατίναξη της αυτοκινητοπομπής και το θάνατο των εννέα επιβαινόντων Άγγλων στρατιωτών.

Το Μάρτιο του 1957 το κρυσφήγετο των ανταρτών , μεταξύ Λάγιας και Ακαπνούς, προδίδεται, οι αντάρτες όμως διέφυγαν τη σύλληψη και αφού περιπλανήθηκαν μερικές μέρες κυνηγημένοι από τους Άγγλους, κατέληξαν στην Αναφωτίδα. Για λόγους ασφάλειας ο τομεάρχης χώρισε τους καταζητούμενους με ευθύνη δράσης σε μικρότερες περιοχές. Ο Πετράκης ορίσθηκε ως υπεύθυνος για την περιοχή που περιλαμβάνεται μεταξύ των χωριών Χοιροκοιτίας, Βάβλας, Οράς, Βαβατσινιάς και προωθήθηκε προς τα εκεί. Θα κατασκεύαζε το δικό του κρησφύγετο και θα δρούσε με τις τοπικές ομάδες των χωριών της περιοχής του. Στην πορεία του στάθμευσε για δυο μέρες στο χωριό Βάβλα και μετά κατευθύνθηκε στην Ορά, όπου είχε οδηγίες από τον τομεάρχη του για κατασκευή κρησφύγετου στην περιοχή.

Στις 21 Μαρτίου, δεύτερη μέρα μετά την άφιξή του εκεί, στις τρεις το απόγευμα, περικυκλώθηκε από τρεις χιλιάδες Άγγλους στρατιώτες, που επέβαλαν κατ' οίκον περιορισμό στο χωριό, αναζητώντας τον. Ο Πετράκης Κυπριανού συνειδητά επέλεξε να πολεμήσει, γνωρίζοντας ότι τούτο σήμαινε βέβαιο θάνατο. Ταμπουρωμένος σ΄ ένα ακατοίκητο σπίτι στο οποίο είχε καταφύγει, πολέμησε για δυόμισι ώρες με ένα κυνηγετικό όπλο και είκοσι επτά φυσίγγια που διέθετε. Όταν χρησιμοποίησε και το τελευταίο φυσίγγι επιχείρησε έξοδο, παρά την παράδοση του. Σπάζοντας με το κορμί του τον κλοιό των στρατιωτών το κορμί του έγινε διάτρητο από τις σφαίρες των Άγγλων κατακτητών.

Ο χαρακτήρας του Κυπριανού φαίνονταν ακόμη και από τις ανέμελες στιγμές της ζωή του. Σε ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Στ. Ταμασίδη στο περιοδικό Ταΐμς οφ Σάϊπρους, που έγινε μετά τη θυσία του Πετράκη στην Ορά, γίνεται μεταξύ άλλων αναφορά και σε μια εκδρομή του σχολείου όταν ο Πετράκης ήταν 14 χρονών, τρία χρόνια πριν την τελευταία του έξοδο. Γράφει ο δημοσιογράφος: «…‘Οταν ακόμα ήταν μαθητής στην Αμερικάνικη Ακαδημία, είχε πάει με τους συμμαθητές του μια εκδρομή στον Άγιο Ιλαρίωνα. Όταν ο Πετράκης μαζί με μερικούς άλλους συμμαθητές του δοκίμασε να βγει στην κορφή, ο καθηγητής τους τους μάλωσε γιατί όπως είπε υπήρχε κίνδυνος να κτυπήσουν. Οι άλλοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια, ο Πετράκης όμως ήταν ανένδοτος. “Δεν φεύγω αν δεν βγω στην κορφή” φώναξε.

Τρία χρόνια μετά από εκείνη την εκδρομή και ενώ το σώμα του νεκρού Πετράκη Κυπριανού έμπαινε στην εκκλησία για να τελεστεί η κηδεία του η μάνα του, Άννα, φώναξε: «Έτσι σε ήθελα γιε μου νάρτεις, ήρωας». Ήταν η απάντηση που έδινε σε ένα γιο, ο οποίος λίγες μέρες πριν της είχε γράψει: «Μην ανησυχείς μάνα, γιατί ποτέ δεν πρόκειται να συλληφθώ, θα πέσω πολεμώντας».

Ναιναίκος

2011-10-03T13:36:00.001+03:00

Υβρίδιον διασταυρώσεως πυρηνικού απόβλητου και κακαράντζας εκτρεφόμενο εις κομματικά μαντριά, «δημοκρατικά» εκλεγμένο και χρόνια πάσχον από πνευματικό και σωματικό λουμπάγκο ένεκα της οσφυοκαμψίας. Κατά την διάρκεια της μίζερης υπάρξεώς του αποκτά αγωνιστικά σημάδια όπως πρήξιμο γλώσσας από το πολύ γλείψιμο ειδικώς κατουρημένων ποδιών και άπλυτων ανωτέρων κομματικών στελεχών προς επίτευξην των στόχων της κοινωνικής ανέλιξης που εδιδάχθει από ανεπάγγελτους, άεργους, ανήθικους και απάτριδες ανωτέρους κομματικά.

Η αναλγησία γίνεται κύριο συστατικό της εγκεφαλικής μάζας αφαιρώντας κάθε άλλη λέξη από το ισχνό λεξιλόγιό του (μούγκρισμα) αφήνοντας μίαν και μόνην λέξιν χρησιμοτάτην δια την διακυβέρνηση του λαού: το ΝΑΙ. Εξ’ ού και το Ναναίκος που πολύ απλά θα πεί, λέει ναι σε όλα για την πάρτη του με οποιοδήποτε αντίτιμο μπορεί να πληρώσει το σύνολο της κοινωνίας από την παντοτινή κατάφασή του στα καλέσματα των απάτριδων που υπηρετεί .

Απαραίτητο συστατικό η παράσταση στις τηλεοράσεις όπου πάντα διαφωνεί με τις άδικες αποφάσεις της εξουσίας έναντι του λαού, αλλά την κρίσιμη στιγμή λέει πάντα ΝΑΙ εναντίον αυτών που υποστήριξε χτες χεσμένος πατόκορφα και «αγωνιζόμενος» δια την σωτηρίαν της πατρίδος των αφεντικών του. Η σκατίλα που αναδύεται είναι ακριβώς αυτό, η αγωνιστική διάθεση των Ναιναίκων διότι πάντα θέλουν να φαίνεται το «αγωνιστικό» πρόσωπό τους επειδή ποτέ δεν ξέρει πότε θα στηθούν ξανά κάλπες.

Κύριο συστατικό των Ναιναίκων είναι το ότι δεν έχουν φύλο και χρώμα. Απαντώνται σε αρσενικό, θηλυκό και ουδέτερο με κόλπα αναπαραγωγής που δεν φαντάζεσαι και λαμβάνουν ελέω του Θεού τους άμεσα το κληρονομικό χάρισμα, που μεταφέρουν αυτόματα εις τους κληρονόμους των που εκτρέφονται στα εργαστήρια αναπαραγωγής Ναιναίκων ή όπως είναι πιο γνωστά κομματικές νεολαίες. Τούτο συμβαίνει διότι οι παλαιότεροι Ναιναίκοι αφού τα έφαγαν όλα πουλάνε ελπίδα σε νέους που εγαλούχησαν στο άραγμα και την επιδότηση.

Ο Ναιναίκος δεν έχει ιδεολογία, ηθική, πατρίδα, όραμα, οικογένεια, ιερά και όσια. Το μόνο που τον απασχολεί είναι το ταλαίπωρο σαρκίο του και η θυρίδα του όπου κι αν είναι αυτή. Ο Ναιναίκος δεν καταλαβαίνει από εθνική κυριαρχία, μπορεί να γλείψει και να συνεργαστεί με όλους αρκεί να περνά καλά.

Τελικά είναι εύκολο να σφάξεις έναν Νενέκο, αλλά είναι ακατόρθωτο να ξεριζώσεις την νοοτροπία εκατομμυρίων Ναιναίκων που το μοναδικό τους εφόδιο και όπλο στη ζωή είναι ένα απλό ΝΑΙ.

Οι 600 του Φιλετίνο

2011-09-27T13:18:00.002+03:00

Του Δημήτρη Ρηγόπουλου

Πριν από την 16η Αυγούστου το Φιλετίνο ήταν ένα από τα εκατοντάδες ορεινά, γραφικά χωριά της Ιταλίας. Εντελώς άγνωστο εκτός Ιταλίας, αλλά και «εντός». Μόνο αν ζούσες στη Ρώμη μπορεί να έχεις ακούσει κάτι, καθώς ανήκει στην περιφέρεια του Λάτσιο και είναι γνωστό για τα νερά του. Δεν είναι πολύ κοντά στην πρωτεύουσα, θέλεις σχεδόν δύο ώρες για να φτάσεις καθώς ο δρόμος έχει πολλές στροφές και στην άκρη αυτής της μακράς ανηφόρας βρίσκεις το Φιλετίνο, σκαρφαλωμένο στις καταπράσινες πλαγιές ενός βουνού, σαν αετοφωλιά.

Σίγουρα ένα όμορφο μικρό μέρος, αλλά όχι το πρώτο που θα μπορούσες να φανταστείς για έδρα του... επόμενου πριγκιπάτου της Ευρώπης. Ο κόσμος απλός, τα μεσημέρια δεν κυκλοφορεί ψυχή και μια Δευτέρα που βρεθήκαμε εκεί ψάξαμε για να βρούμε το μοναδικό ανοιχτό εστιατόριο.

Πριγκιπάτο ξανά

Αλλά εδώ κι ένα μήνα το άγνωστο Φιλετίνο μπήκε στο μικροσκόπιο των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ηταν την επομένη του Δεκαπενταύγουστου όταν ο δήμαρχός του, ο κ. Λούκα Σελάρι, ανακοίνωσε το σχέδιο να ανακηρύξει το Φιλετίνο εκ νέου πριγκιπάτο (ήταν μέχρι το 1600, η Ιταλία ήταν γεμάτη με βασίλεια και δυναστείες πριν από την Ενωση του 1861). Στα διεθνή πρακτορεία κυκλοφόρησαν αμέσως φωτογραφίες με το νόμισμα του νεόκοπου «πριγκιπάτου» - χθες ήταν οι επίσημες εκδηλώσεις για την ανακήρυξή του.

Η πρώτη ανάγνωση της παρέμβασης του δυναμικού αυτού άντρα -κοντά στα 50- που διοικεί το Φιλετίνο ήταν οριακά συγκαταβατική. Να ένας εκκεντρικός τρόπος να γλιτώσει το χωριό του από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης που απλώνεται σαν γάγγραινα στο σώμα της Ευρώπης και της Ιταλίας. Ανακηρύσσοντας το Φιλετίνο αυτόνομο πριγκιπάτο δεν είσαι πια κομμάτι της υπόλοιπης «άρρωστης» χώρας, δεν χρησιμοποιείς το κλονισμένο ευρώ, βγάζεις την ουρά σου απέξω. Tηλεγραφήματα την ημέρα των ανακοινώσεων Σελάρι ανέφεραν ως πιο πιθανό λόγο έναν αντίστοιχο, ιταλικό «Καλλικράτη», ένα πρόγραμμα συγχώνευσης για τους μικρούς δήμους και το Φιλετίνο θα ήταν σίγουρα μέσα με επίσημο πληθυσμό 598 κατοίκους. Αλλοι είδαν στην κίνηση του Σελάρι έναν ανέξοδο τρόπο να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας και να φέρει περισσότερους τουρίστες. Και το πέτυχε. Το Φιλετίνο βούλιαξε από τουρίστες το προηγούμενο διάστημα, όσο για δημοσιογράφους, τα email κάνουν ουρά στον υπολογιστή της γραμματείας του δήμου.

Φτάσαμε στο Φιλετίνο με το τοπικό «ΚΤΕΛ» και το λεωφορείο στη μεγαλύτερη διαδρομή ήταν σχεδόν άδειο. Ισως έφταιγε η Δευτέρα και ο άστατος καιρός. Θέλαμε να δούμε από κοντά τι απ’ όλα αυτά που είχαμε διαβάσει είναι αλήθεια. Φεύγοντας από το γραφείο του δημάρχου μια ώρα μετά τη συνάντησή μας ομολογώ ότι η εικόνα ήταν πολύ διαφορετική.

Κατ’ αρχήν ο ίδιος: περιμέναμε έναν ελάχιστα, έστω, μεγαλομανή κύριο αλλά αντικρίσαμε έναν άνθρωπο εξαιρετικά απλό, που προέρχεται από τον κόσμο των επιχειρήσεων. Μοναδική παραφωνία η φωτογραφία του στα χαρτονομίσματα του Φιλετίνο, που προς το παρόν έχουν μόνο συλλεκτική αξία.

Το πριγκιπάτο, ξεκαθαρίζει, δεν είναι δική του εφεύρεση, στην τοπική ιστορία εξέχουσα θέση κατέχει το Magnifico Principato di Filettino, στην καρδιά του Μεσαίωνα. «Πάμε να ξαναπιάσουμε την ιστορία» λέει ο κ. Σελάρι, αλλά γρήγορα ξεκαθαρίζει ότι η αφετηρία για τις κινήσεις του είναι καθαρά οικονομική και πολιτική.

Το κράτος απουσιάζει

«Η Ιταλία διοικείται κυρίως με νόμους που ισχύουν εδώ και έναν αιώνα. Είναι δυνατόν μια χώρα με τόσο απαρχαιωμένη νομοθεσία να πάει μπροστά; Εμείς λοιπόν δεν πετάμε ένα πυροτέχνημα αλλά κάνουμε μια πρόταση στο ιταλικό κράτος». Παίρνει μια αναπνοή, ζητάει την άδεια να ανάψει τσιγάρο και μπαίνει στο κυρίως «πιάτο».

«Το ιταλικό κράτος για τα μικρά μέρη, τα χωριά με λίγους κατοίκους όπως το Φιλετίνο, δεν κάνει απολύτως τίποτα. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει κράτος ζητάμε να το υποκαταστήσουμε με δικό του έλεγχο, να διαχειριστούμε τις πλουτοπαραγωγικές μας πηγές και να αφήσουμε το κράτος στην ησυχία του. Δεν καταλαβαίνουμε πώς ένας νόμος που ψηφίζεται στη Ρώμη είναι καλός και για το Μπολτζάνο στις Αλπεις και για τις πεδιάδες κοντά στην Μπολόνια και για τα νησιά κοντά στη Σικελία και για μας εδώ πάνω. Μα είναι ποτέ δυνατόν; Αυτό θέλουμε να αλλάξει!».

Μεταρρυθμίσεις τώρα, αλλιώς η Ιταλία χρεοκοπεί

Ο κ. Σελάρι επιμένει ότι η δική του πρόταση, έστω και με τον «μανδύα» του πριγκιπάτου, είναι πρόταση που προσπαθεί να ενώσει την Ιταλία και όχι να τη διχάσει.

«Δεν είπαμε ποτέ να φύγουμε από την Ιταλία, να αποκτήσουμε ανεξάρτητη οντότητα ή κάτι τέτοιο. Στην πραγματικότητα, όσα κάνουμε έχουν στόχο να εμπνεύσουν ένα είδος νέας ενότητας. Με το σημερινό μίζερο καθεστώς είμαστε μια σειρά από φτωχά, ελλειμματικά χωριά και δήμοι που διαγκωνιζόμαστε ποιος θα πάρει τα περισσότερα από τα λίγα ψίχουλα της Ρώμης, που θα γίνονται όλο και λιγότερα.

»Εμείς τι λέμε: δώστε τη μέγιστη αυτονομία στους μικρούς τόπους, αφήστε μας να διαχειριστούμε τον πλούτο μας και το κάθε χωριό δεν θα έχει ανάγκη καμία Ρώμη. Με τον πλούτο που θα έχουμε στα χέρια μας, θα κάνουμε αυτά που πρέπει να κάνει σήμερα το κράτος, να φτιάχνει δρόμους και να στηρίζει τους αδύναμους κι επιπλέον θα βοηθάμε χωριά που είναι λιγότερο προικισμένα όσον αφορά τους φυσικούς πόρους. Οταν λοιπόν θα μπορούμε μόνοι να καλύπτουμε τις ανάγκες μας, δεν θα δημιουργούνται κόντρες γιατί το κράτος δίνει σε σένα και όχι σε μένα. Θα είμαστε απορροφημένοι από την πρόοδο του τόπου μας και η Ιταλία θα μπορέσει να ανθήσει ξανά».

Στην Ιταλία η κρίση είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται σχεδόν το ίδιο έντονα όπως και στην Ελλάδα. Ο δήμαρχος του Φιλετίνο πιστεύει ότι η Ιταλία χρειάζεται άμεσα «σοβαρές ιδιωτικοποιήσεις». Και μου εξηγεί: «Σήμερα στην Ιταλία υπάρχουν εκατοντάδες κρατικές επιχειρήσεις, το 80% των οποίων είναι εντελώς άχρηστες. Αυτές πρέπει να κλείσουν. Οχι αύριο, σήμερα. Και ξέρετε ποιοι δουλεύουν σε αυτές; Συγγενείς, φίλοι και “εξυπηρετήσεις” των πολιτικών μας. Υπάρχει κόσμος που δεν πατάει στο γραφείο, κάθεται σπίτι και κάθε μήνα πηγαίνει στην τράπεζα και παίρνει τον ωραίο του μισθό. Συμβαίνουν τρελά πράγματα».

Πολύ «ελληνικά» όλα αυτά, ωστόσο ο κ. Σελάρι ανησυχεί για τη χώρα του: «Χρειαζόμαστε τις μεταρρυθμίσεις το γρηγορότερο δυνατό. Αν δεν προχωρήσουμε ταχύτατα, η Ιταλία μπορεί να οδηγηθεί στη χρεοκοπία μέχρι το τέλος του χρόνου». Τον κοιτάω έκπληκτος και αμέσως μου λέει, επίσης πολύ σοβαρά: «Είμαστε σε πολύ πιο δύσκολη θέση από τη δική σας. Χρωστάμε πολλά, πάρα πολλά λεφτά».

Οσο για το πολιτικό σύστημα, αυτό κι αν έχει «χρεοκοπήσει»: «Χρειαζόμαστε μια νέα, μοντέρνα πολιτική, γιατί ακόμα έχουμε να κάνουμε με πολυθρόνες, θέσεις, εξουσία. Δυστυχώς, είναι σαν το ποδόσφαιρο: όταν μια ομάδα δεν πάει καλά, πρέπει να αλλάξεις τους παίκτες».

«Αν δεν μας ακούσουν, τους κόβουμε το νερό μέσα σε τέσσερις ημέρες»

Οταν μιλάει για «πλουτοπαραγωγικές πηγές» ο δήμαρχος αναφέρεται κυρίως στο νερό, καθώς το Φιλετίνο τροφοδοτεί με εκατομμύρια κυβικά νερού τη Ρώμη, εξυπηρετώντας περίπου δύο εκατομμύρια κατοίκους της πρωτεύουσας. Ας πούμε ότι είναι ο Μαραθώνας της Ρώμης. Αλλά την εκμετάλλευση των υδάτινων αποθεμάτων του Φιλετίνο την έχει εδώ και πολλές δεκαετίες μια ιδιωτική εταιρεία. Ο δήμος δεν παίρνει ούτε μισό ευρώ από έναν πακτωλό εκατομμυρίων σε ετήσια βάση.

«Εμείς ζητάμε ένα 0,6% από την εκμετάλλευση του δικού μας νερού. Εχουμε υπολογίσει ότι, αν υπογράψουμε ένα συμβόλαιο για τα επόμενα 60 χρόνια, ο δήμος θα έχει ιδιαίτερα υψηλά έσοδα, που θα του επιτρέψουν όχι μόνο να μην έχει χρέη όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά να κάνει όλη τη δουλειά του κράτους, να φτιάχνει, δηλαδή, δρόμους, να συνδράμει τους αδύναμους οικονομικά και όλα αυτά χωρίς να καρπώνεται ή να ζητιανεύει ούτε ένα ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό».

Και δεν είναι μόνο τα υδάτινα αποθέματα. Ο κ. Σελάρι μας αναφέρει τις μεγάλες δυνατότητες που παρέχει στο Φιλετίνο η αξιοποίηση των δασών, «τα οποία εξαιτίας ενός απαρχαιωμένου νόμου του 1950 αφήνονται να αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν, ενώ θα μπορούσαν να είναι πηγή πλούτου».

Αλλά το μεγάλο θέμα είναι το νερό. Η φυσική ροή του ποταμού άλλαξε πριν από 70 χρόνια για να πηγαίνει κατευθείαν στις εγκαταστάσεις του ιδιωτικού εργοστασίου. «Αν η κυβέρνηση δεν αποδεχθεί τις προτάσεις μας, θα πάμε να επαναφέρουμε τη φυσική ροή του ποταμού. Και μπορούμε να το κάνουμε. Και τότε σε τρεις, τέσσερις το πολύ ημέρες, δύο εκατομμύρια κάτοικοι της Ρώμης θα μείνουν χωρίς νερό».

Εμείς ξέρουμε...

«Κοιτάξτε», μου λέει ο κ. Σελάρι και με κοιτάει κατευθείαν στα μάτια: «Εμείς λέμε στο κράτος, που ούτως ή άλλως απουσιάζει, ότι εμείς μπορούμε να κάνουμε καλύτερα τη “δουλειά”. Εμείς ξέρουμε τη γη μας, εμείς ξέρουμε τα προβλήματα, εμείς πονάμε τον τόπο μας. Γιατί να δώσει σημασία ο γραφειοκράτης της Ρώμης όταν θα πρέπει να κάνει το ίδιο για χιλιάδες άλλα χωριά της Ιταλίας, που απέχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα το ένα από το άλλο; Εχω την αίσθηση ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με την Ελλάδα. Είναι δυνατόν η Αθήνα να γνωρίζει και να ενδιαφέρεται για μικροσκοπικά ή και μεγαλύτερα νησιά που βρίσκονται διασκορπισμένα στο Αιγαίο και στο Ιόνιο; Εχω έρθει αμέτρητες φορές στα νησιά σας και η απουσία του κράτους φαίνεται. Είμαι σίγουρος ότι και στην Ελλάδα έχετε το ίδιο ακριβώς πρόβλημα».

O κ. Σελάρι δεν είναι κάτοικος του Φιλετίνο. Ζει 60 χιλιόμετρα μακριά, εκεί όπου βρίσκεται η έδρα της επιχείρησης στην οποία εργάζεται. Και εξήντα χιλόμετρα για τα δεδομένα της ορεινής ενδοχώρας του Λάτσιο δεν είναι αστεία υπόθεση. Η αλήθεια είναι ότι δείχνει κουρασμένος. Η υπόθεση της ανακήρυξης του «πριγκιπάτου» έχει προσθέσει υποχρεώσεις και σκοτούρες που δεν φανταζόταν. Το περασμένο Σάββατο φιλοξένησε στο άγνωστο μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες Φιλετίνο τη γενική συνέλευση των δημάρχων όλης της Ιταλίας. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν καταδέχθηκε να απαντήσει στην πρόσκληση του νέου «σταρ» της χώρας. Δύο σταρ είναι πολλοί, και από την άλλη «πού καιρός» για Φιλετίνο με τόσες σκοτούρες για τον Ιταλό πρωθυπουργό. Πιο τζέντλεμαν ο υπουργός Οικονομικών Τρεμόντι, ο οποίος αρνήθηκε ευγενικά βάζοντας μπροστά ειλημμένες υποχρεώσεις. Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο, να σώσει τη χώρα του και το κοινό νόμισμα από τα χαρακώματα του Eurogroup. «Ναι, πια είμαστε στην πρώτη γραμμή. Το Φιλετίνο μπήκε μπροστά σε μια ιστορία που αφορά όλη τη χώρα και όχι μόνο», λέει με ελεγχόμενη μετριοφροσύνη.

Και οι κάτοικοι, πώς βλέπουν όλη την ιστορία; «Είναι ενθουσιασμένοι», μου απαντάει. Δεν είχα ακούσει ακόμα έναν καλοστεκούμενο εβδομηντάρη έξω από το καφενείο του χωριού να πειράζει έναν περαστικό, προφανώς φίλο του: «Ε, Φραντσέσκο, μην ξεχάσεις το Σάββατο (σ.σ. αναφερόταν στις χθεσινές εκδηλώσεις για την επίσημη ανακήρυξη του πριγκιπάτου) να φορέσεις την κορόνα!». Και αμέσως μετά, με λιγότερη διάθεση για καλαμπούρια: «Πριγκιπάτα και κουραφέξαλα!».

Διαχειριστική αυτονομία

Οποτε η κουβέντα έρχεται στην αυτονομία επιμένει σε έναν διαφορετικό όρο, στη «διαχειριστική αυτονομία», κάθε τόπος να διαχειρίζεται τα του οίκου του και η κεντρική κυβέρνηση απλώς να ελέγχει. «Εκτός από τους δημοσιογράφους μεγάλο ενδιαφέρον έδειξαν πολιτικοί, κόμματα, όμιλοι προβληματισμού. Ξέρετε, είχαμε email και από την Ελλάδα. Είμαστε σε επαφή με τη γραμματεία γνωστού Ελληνα πολιτικού, που μας ζητάει λεπτομέρειες για το σχέδιό μας».

Οσο για το νόμισμα, το φιορέτο, ναι, για την ώρα έχει συμβολικό χαρακτήρα. «Αλλά δεν θα μείνουμε εκεί. Θα το εκδώσουμε. Το πιο εύκολο πράγμα σήμερα είναι να φτιάξεις δικό σου νόμισμα!», μου λέει και σηκώνει τους ώμους. Το πιο ενδιαφέρον εδώ είναι η πρόθεση του δημάρχου να το συνδέσει με το ελβετικό φράγκο και όχι με το ευρώ. Δεν τον ρωτάω γιατί.

Η συνάντηση

Γεύμα με τη στενή έννοια του όρου δεν ήταν εφικτό να γίνει. «Δεν έχω φάει τίποτε από τις έξι η ώρα το πρωί, θα μου επιτρέψετε ένα μικρό κολατσιό», με παρακάλεσε ο δήμαρχος του Φιλετίνο, που στη μία το μεσημέρι έδειχνε ήδη αρκετά κουρασμένος. Το «κολατσιό» ήταν ένας εσπρέσο κι ένα κρουασάν. Λίγο αργότερα, ήρθε η σειρά μου, όταν απόλαυσα σε τοπικό εστιατόριο ένα πιάτο χωριάτικα νιόκι έναντι 7,5 ευρώ.

Oι σταθμοί του
1965
Γεννιέται στο Φροζινόνε, στην επαρχία του Λάτσιο, 75 χιλιόμετρα ανατολικά της Ρώμης, κοντά στο Φιλετίνο.

1983
Σπουδάζει Λογιστική.

1983
Δραστηριοποιείται πολιτικά.

1987
Εισέρχεται στον κλάδο των κατασκευών.

1994
Παντρεύεται και αποκτά ένα γιο.

2011
Τον Μάιο εκλέγεται δήμαρχος του Φιλετίνο.

2011
Τον Αύγουστο ανακοινώνει την πρόθεσή του να ανακηρύξει το πριγκιπάτο του Φιλετίνο.

Τα Άθραυστα Αγόρια

2011-09-12T13:49:00.002+03:00

Τα «Breaker boys” ήταν τα αγόρια που δούλευαν στα ανθρακωρυχία της Αμερικής και της Αγγλίας . Στην έξαρση της εξόρυξης του ορυκτού αυτού πλούτου οι επιχειρηματίες βρήκαν πολλά και φθηνά εργατικά χέρια μέσα από τις εκατομμύρια φτωχές οικογένειες των βιομηχανικών αυτών χωρών. Στα μέσα του 1860 ξεκίνησε αυτή η απίστευτη εκμετάλλευση παιδιών τα οποία αντιμετωπίζονταν, παρά την ηλικία τους, ως ενήλικοι εργάτες.

Η δουλειά τους ήταν να σπάνε το κάρβουνο μετά την εξόρυξή του και να το στοιβάζουν ανάλογα με το μέγεθος για την μετέπειτα πώλησή του. Η ηλικία των αγοριών που ήταν κατάλληλα για αυτή την εργασία ήταν από 8 μέχρι 12 χρονών. Καθόταν επί 10 ώρες σε ξύλινους πάγκους και για 6 ημέρες την εβδομάδα διαχώριζαν, έπλεναν το ορυκτό και το στοίβαζαν. Όμως το κάρβουνο κατά την εξόρυξή του ήταν αναμειγμένο και με άλλα χημικά ορυκτά για τα οποία τα μικρά χέρια των παιδιών ήταν τα κατάλληλα όργανα για τον σωστό διαχωρισμό του κάρβουνου. Με ένα σφυρί και χωρίς βέβαια προστατευτικά γάντια χιλιάδες τόνοι κάρβουνου καθαρίζονταν από παιδιά τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις έχαναν τα δάκτυλά τους. Ακρωτηριασμός δακτύλων γίνονταν και κατά την μεταφορά του κάρβουνου από τους ιμάντες ταχείας φόρτωσης του εμπορεύματος. Και η φρίκη δεν σταματάει εκεί, αφού τα παιδιά ήταν αναγκασμένα μετά τον καθαρισμό να μεταφέρουν τον κάρβουνο ανάμεσα σε βαριά μηχανήματα με αποτέλεσμα πολλά από αυτά να πολτοποιούνται από τις ίδιες τις μηχανές. Τα πτώματα των παιδιών δεν γινόταν αντιληπτά παρά μόνο κατά το τέλος της βάρδιας όταν οι μηχανικοί ξεκινούσαν την συντήρηση των μηχανημάτων. Άγνωστος ο αριθμός των παιδιών που μέσα στην βιασύνη για περισσότερη παραγωγή καταπλακώνονταν από όγκους κάρβουνου ή πέθαιναν από ασφυξία. Όσα από τα αγόρια επέζησαν των εργατικών δυστυχημάτων έπαιρναν κληρονομιά για την υπόλοιπη ζωή τους άσθμα και καρκίνο των πνευμόνων αφού πέρα από την ανθυγιεινή εργασία έπρεπε να καθαρίζουν με τοξικό οξύ το κάρβουνο έτσι ώστε να έχει μεγαλύτερη ζήτηση από τους καταναλωτές.

Το 1890 οι νομοθέτες της Αμερικής άρχισαν να ενδιαφέρονται για την εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας αλλά και πάλι το κεφάλαιο βρήκε την λύση αφού η φτώχεια θέριζε τις οικογένειες εργατών. Έτσι αν και ο νόμος ήταν κάθετα αντίθετος με την εργασίας παιδιών κάτω των 12 χρόνων, άλλαζαν τις ημερομηνίες στα πιστοποιητικά γεννήσεως και συνέχιζαν ανενόχλητοι την εκμετάλλευση φθηνών εργατικών χεριών. Εφόσον ποτέ δεν έγινε επίσημη καταγραφή των ”Breakers Boys” οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι μέχρι το 1880 20,000 αγόρια δούλευαν ως σκλάβοι ενώ το 1900 ο αριθμό ς έπεσε στις 18,000 παιδιά. Το 1907 όμως ο αριθμός φθάνει στα 24,000 αγόρια ακόμα κι αν η τεχνολογία είχε μπει στον χώρο των ορυχείων για τον διαχωρισμό και καθαρισμό του κάρβουνου.

Το τέλος της κατακρεούργησης αυτών των ανώνυμων αγοριών έφθασε το 1924 όταν ο κοινωνιολόγος και φωτογράφος Lewis Hine βγάζει την κρυμμένη για χρόνια αλήθεια δημοσιεύοντας φωτογραφίες των παιδιών αυτών εν ώρα εργασίας. Η Εθνική Επιτροπή Παιδικής Εργασίας την ίδια χρονιά και μετά από την αλήθεια, που πια δεν μπορούσε να κρυφτεί παρά το μαύρο του κάρβουνου, βάζει νέα θεμέλια για την νομοθεσία κάνοντας το κράτος να επιβάλλει σκληρούς νόμους για την παιδική εργασία.

Όσα από εκείνα τα αγόρια άντεξαν από την απάνθρωπη εργασία παρέμειναν στην εργασία ως ανθρακωρύχοι αλλά δεν ξέχασαν την παιδική ηλικία που τους χάρισαν οι επιχειρηματίες με τις ευλογίες του Αμερικανικού κράτους και ήταν από τους πρωτεργάτες των μεγάλων απεργιών,των μεγάλων διεκδικήσεων των ανθρακωρύχων αλλά και από αυτούς που δημιούργησαν το πρώτα συνδικάτα. Ήταν γνωστοί για την παλικαριά τους όταν ερχόταν σε σύγκρουση με την αστυνομία κατά τις διεκδικήσεις τους και πολλοί από αυτούς έχασαν την ζωή τους σε συγκρούσεις με τα τότε σώματα ασφαλείας όταν τα συμφέροντα των βιομηχάνων και των πολιτικών έρχονταν σε σύγκρουση με τα δικά τους δικαιώματα. «Τα αγόρια που έσπαγαν» μεταμορφώθηκαν μέσα από τον χρόνο και τον άδικο θάνατο σε αυτούς που κατάφεραν τελικά να σπάσουν τον άνθρακα της απληστίας.

(βγ) Ίτε παίδες Ελλήνων…επιτέλους

2011-09-06T14:17:00.004+03:00

Αναλύσεις, άρθρα, φοβερά νέα, βρισιές, κατάρες, τόνοι μελάνης και πληκτρολόγια που παίρνουν φωτιά για την κατάσταση στην Ελλάδα. Τελικά απ’ ό,τι φαίνεται ο λαός έχει πρόβλημα. Όλοι έχουν κάποιο πρόβλημα, όλοι το αναλύουν, όλοι τα βλέπουν μαύρα, όλοι όπου κι αν ανήκουν κομματικά νιώθουν πως κάτι γίνεται. Όλοι νιώθουν πως το «κακό» δεν τους χτύπησε απλά την πόρτα, το νιώθουν να μπαίνει στα του οίκου τους. Κι όμως κανένας δεν αντιδρά, κανένας δεν κουνιέται, κανένας δεν παίρνει το «παιχνίδι» πάνω του. Όλοι περιμένουν από κάποιον άλλον να κάνει «παιχνίδι». Γιατί άραγε; Μήπως είναι κατάλοιπο της εποχής του «μη μιλάς παιδί μου, άσε να βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα»; Μήπως η αναλγησία έχει γίνει τρόπος ζωής; Μήπως τελικά το βόλεμα χρόνων είναι τελικά η μαστούρα που κάνει έναν λαό να μην υπολογίζει ούτε το μέλλον των παιδιών του; Τι μπορεί να συμβαίνει κι ένας ολόκληρος λαός περιμένει από κάποιον άλλον να του λύσει το οποιοδήποτε πρόβλημα;

Δεν το χωρά ανθρώπου νους να του τα παίρνουν όλα κι αυτός να περιμένει, να τον μειώνουν, να τον υβρίζουν και να τον λοιδωρούν, κι αυτός να περιμένει κάποιον άλλον να φτιάξει τα πράγματα. Πού πήγε ο Ελληνάρας του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ,ρε»; Που είναι ο τσαμπουκάς της διπλανής πόρτας που σου πετάει τα σκουπίδια στη μούρη; Τελικά ο τσαμπουκάς του Ελληνάρα φτάνει μόνο μέχρι εκεί και μέχρι την κάλπη όπου θα ξαναδώσει την εξουσία σ’ αυτούς που τον κατάντησαν Ελληνάρα. Άντε ρε Ελληνάρα μου, βγες επιτέλους από το καβούκι σου, τράβα και πες στη Μέρκελ και τους Σαρκοζίδες «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε»; Αν σου «πέφτει» μακρυά αυτό το σκυλολόϊ τράβα εδώ κοντά και πες στον βουλευτή σου «ρε, ξεφτιλιστίκαμε εκτός από το ξεβράκωμα που μας κάνετε μέσα». Δεν περνάνε πια και οι λεονταρισμοί των συντεχνιών και ομάδων γιατι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι απλά η θέση και όχι η ζωή. Κατάλαβαν πως οι τσαμπουκάδες έφταναν μέχρι το γραφείο του εκάστοτε υπουργού κι εκεί τα έβρισκαν, αλλά άλλαξαν οι εποχές και η κάθε Μέρκελ που σε κυβερνά δεν τα σηκώνει αυτά.

Η δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη των «αγώνων» εδώ και χρόνια έκαψαν και έκαμψαν το οποιοδήποτε φρόνημα ενός λαού που υπομένει καρτερικά τα πάντα και περιμένει από κάποιον άλλον τις λύσεις. Το θέμα δεν είναι να βγεις στους δρόμους, Ελληνάρα μου, αλλά να βγεις από την αντίληψη της δημοσιοϋπαλληλίας και του βολέματος, που 40 χρόνια σού έκαναν μαλθακό το μυαλό. Τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού σου δεν θα έχεις την βόλεψη και την στήριξη του κομματικού σου μέντορα.

(Βγ)’Ιτε παίδες Ελλήνων….επιτέλους από την αντίληψη που σας κρατάει αιχμάλωτους και δώστε μόνοι σας τις λύσεις ανακτώντας την πουλημένη αξιοπρέπεια σας.

Σε λένε Πόπη

2011-08-21T13:30:00.000+03:00

Τα ψάρια είναι μια μορφή ζωής που δεν καταλαβαίνουν από ιδιοκτησίες, χιούμορ, εξωτερική πολιτική και τελικά ούτε από γλείψιμο σε υποψήφιους καταναλωτές μπας και πουλήσουμε το προϊόν μας. Η Ελλάδα που είναι σχεδόν ολόκληρη ένα νησί κατανάλωσε, εδώ και αρκετά χρόνια, πολλά ψάρια. Το δυστύχημα είναι πως ως λαός κατανάλωνε πάντα τα λάθος ψάρια πολιτικά και καλλιτεχνικά ενώ σταδιακά αποκτούσε μνήμη χρυσόψαρου. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να έχουμε ακριβώς ό,τι μας αξίζει επιτρέποντας να μας κυβερνάνε κάποιοι και να νταλκαδιάζουμε με λαρυγγισμούς άφωνων που οι παρεούλες τους επέβαλαν εδώ και χρόνια ως προοδευτικούς καλλιτέχνες.

Οι αγώνες κάποιων ενάντια σε κάθε κατακτητή ερμηνεύτηκαν από άκαπνους αργότερα για ίδιον όφελος ως προοδευτισμός, αλλά αυτό είναι αλλουνού Νταλάρα αμανές. Η δήλωση του προοδευτικού καλλιτέχνη Νταλάρα για την ιδιοκτησία του Αιγαίου έρχεται να βεβαιώσει πέρα ως πέρα την αγαστή συνεργασία εξουσίας και εξωνημένων οι οποίοι για πλουτισμό υπογράφουν οποιαδήποτε προδοτική ενέργεια γλείφοντας κάθε μορφή τυραννίας. Είναι από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστό πως μια σκληρή τυραννική (πολιτική) ενέργεια αν διανθιστεί από μια καλλιτεχνική βοήθεια περνάει πιο εύκολα στον λαό, ειδικά αν τον λαοπρόβλητο τον έχουν στην πρώτη γραμμή νταλκαδιάσματος όλες οι εξουσίες χρόνια και χρόνια. Την στιγμή που τα ελληνοτουρκικά χρίζουν βοηθείας για πολλούς λόγους ο Νταλάρας ήταν ο κατάλληλος να πέσει στην πρώτη γραμμή όπως τα τούρκικα σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση.

Το να σταθεί κανένας στην ανιστόρητη δήλωσή του για συγκατοίκηση χιλιάδων χρόνων θα κάνει και τα ψάρια να γελάσουν. Το να αναλύσει κανείς και την μεγάλη του ρήση πως «Οι άνθρωποι γεννιούνται για να ζήσουν μαζί» πάλι θα έκανε τα ψάρια να ανεβάσουν επιθεώρηση στο Δελφινάριο διότι αν θυμίσει κανένας στον Νταλάρα πως μαζί ζουν άνθρωποι με κοινά χαρακτηριστικά (ήθη , έθιμα, γλώσσα, κλπ) και από αρχαιοτάτων χρόνων ο ένας λαός σπρώχνει τον άλλον κατακτώντας τον για εξουσία και πλουτισμό, θα τον έκραζαν σήμερα ως εθνικιστή. Είδατε με πόση προσοχή δεν αναφέραμε την Πατρίδα επειδή αν πετάξει κανείς ψηλά, όπως δήλωσε στην συνέχεια ο Νταλάρας, δεν φαίνονται τα σύνορα που έχουν οι χάρτες διότι ο Θεός δεν έχει τυπογραφείο. Άρα, Αβραάμ εγέννησεν Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησεν Μίνωα Μάτσα και Υιό, Μίνως Μάτσας και Υιός εγέννησεν Νταλάρα και μάθαμε επιτέλους πως είμαστε όλοι παιδιά του Θεού που δεν έχει χάρτες, τουτέστιν πρέπει να ζούμε δίπλα - δίπλα με όσους θέλουν να μας πάρουν το σπίτι.

Να, λοιπόν, ένας θρησκευόμενος πολίτης του κόσμου που καταργεί απλά τα σύνορα αφού δεν το θέλει ούτε και ο Θεός του. Έτσι αυτός ο αγνός άνθρωπος του Θεού μεταβιβάζει (ελέω Θεού πάντα) την εξουσία του Αιγαίου στα ψάρια, χωρίς να μπει στον κόπο να ρωτήσει αυτούς που τον φιλοξενούν και ορέγονται όλα τα ψάρια και το Αιγαίο μαζί. Αν κανένας μπουνταλάς (;) Τούρκος σκεφτεί το πόσο απλά μπορεί να κάνει τα ψάρια του Αιγαίου ιδιοκτησία του θα τσαντιστεί άραγε ο Νταλάρας; Φυσικά και όχι, γιατί κουτσά στραβά θα κάνει και συναυλίες στην Ανατολή. Αφού μια μικρή Κύπρος με ούτε ένα εκατομμύριο πληθυσμό τον «έσπρωξε» κάποτε, φαντάσου μια Τουρκία με πάνω από εξήντα τι μπορεί να κάνει για τον «καλλιτέχνη».

Είναι που δεν τράβηξε και η επαναστατική ενέργεια τότε με την Σερβία που αναφωνούσε «Αμερικάνοι θα μας κάνετε τα τρία δύο» επί σκηνής. Είναι που δεν έχει κι άλλους μεγάλους η Ελλάδα να παραστεί σε κηδείες πρώτη μούρη, φορώντας μαύρα γυαλιά πάντα για να μην φαίνεται το βλέμμα του ψαριού, κάνοντας δηλώσεις. Είναι που αν ζούσε ο Λουκάς θα του τραβούσε το αυτί, γι αυτό και αποποιήθηκε το όνομά του. Είναι που πρέπει να ανοίξουν κι άλλες αγορές. Ε, τι να κάνει ό θεοσεβούμενος, κάνει δηλώσεις βοηθώντας και στην πολιτική που λαμβάνει μέρος η σύζυγος. Δεν έχει σημασία ότι την είπε, στις ίδιες δηλώσεις, βρώμικη. Όχι την σύζυγο καλέ, την πολιτική.

Εν ολίγοις δεν μπορείς να περιμένεις τίποτε πια όταν σε κυβερνάνε και σε καλλιτεχνίζουν Γιωργάκηδες.

Υποθήκες

2011-08-19T12:37:00.002+03:00

Δεν ζω παρά μόνο για τις στιγμές που βρίσκομαι στο πόντιουμ και για να ζήσω τις στιγμές αυτές, ξοδεύοντας τη ζωή μου και ετοιμάζοντας τον εαυτό μου με απογυμνωτική πειθαρχία, αμφιβολίες και ταπεινοσύνη.

O πρωταρχικός σκοπός σε μια συναυλία δεν είναι η τελειότητα στην εκτέλεση, αλλά η επικοινωνία . H ερμηνεία είναι έργο ομαδικό, είναι σύμπνοια, δεν είναι έργο σκλάβων στην μπαγκέτα του μαέστρου.

Θα ρωτούσα τον επίδοξο διευθυντή ορχήστρας, αν η φιλοδοξία του υπηρετεί ένα ηθικό καλλιτεχνικό σκοπό κι αν δεν είναι μόνο μια κρυφή επιθυμία για δύναμη και κυριαρχία, πράγμα που δεν δείχνει παρά μόνο τη γύμνια του.

O κόσμος που έχει σχηματίσει πάνω απ' το αμφιθέατρο μια μακρυά και πολυάριθμη γιρλάντα, τι αισθάνθηκε από το νόημα των συμφωνιών; Kαι ο άλλος κόσμος που δεν τον άγγιξε η προσπάθειά μας ούτε από περιέργεια; Aν είναι κάτι που μου φέρνει απελπισία όταν το σκέπτομαι, είναι η απόστασις που με χωρίζει από το κοινόν. Aγαπώ τον λαό. Tον καταλαβαίνω, αλλά δεν με καταλαβαίνει. H μεγάλη δυστυχία της ζωής μου είναι αυτή.

Ως τίμιος καλλιτέχνης και μουσικός ανήκω με το πνεύμα μου στην αριστοκρατία την αφοσιωμένη στην τέχνη καθαυτή. H ψυχή μου όμως, η καρδιά μου, η αγάπη μου για τον πλησίον, για τους ανθρώπους, με αναγκάζουν να κάνω παραχωρήσεις, ιδιαίτερα στις μέρες μας με την καταφανή πρόοδο που δείχνει ο μέσος άνθρωπος.

Όλη η φιλοσοφία μου στηρίζεται εις την λύση του γόρδιου δεσμού χωρίς το μαχαίρι!

Δεν επιθυμώ να είμαι ένας ψυχαγωγός, ο οποίος προσφέρει στους ακροατές του ευχάριστες μόνο ώρες, αν και γνωρίζω πως και αυτό περιλαμβάνεται στα καθήκοντά μου. Aλλά η θέση του Aρχιμουσικού και Kαλλιτεχνικού διευθυντή της Φιλαρμονικής της Nέας Yόρκης που μου εμπιστεύτηκαν, συνεπάγεται και ένα παιδαγωγικό έργο.

H αποστολή μου είναι να είμαι παιδαγωγός και σαν τέτοιος είμαι αναγκασμένος να προχωρώ μάλλον μεθοδικά για να επιτύχω το σκοπό μου, παρά να απολαμβάνω εγωϊστικά μαζί με μερικούς snobs.

Όσο περισσότερο πείθομαι για το είδος της συμβολής μου, τόσο η αμοιβή μου κατεβαίνει.

Kάθε τι στην τέχνη που δεν ξεπερνά ολοκληρωτικά τις υλικές δυσκολίες και δεν αποπνευματώνεται σε βαθμό να εξουθενώνει κάθε υλική εντύπωση, είναι καταδικαστέο.

Eίμαι από τη φύση μου ένας άνθρωπος με θρησκευτικά συναισθήματα. Για μένα η ύπαρξη του Θεού, του Δημιουργού είναι πέρα από κάθε αμφιβολία.

Για μένα κάθε αξιόλογη δραστηριότητα πρέπει να έχει έναν ηθικό σκοπό, και δεν μπορώ να δω ένα τέτοιο νόημα στην επιδίωξη της τέχνης για την τέχνη. O αισθητικός νόμος δεν λειτουργεί μέσα στο κενό.

Φτάσαμε πια στο σημείο που οτιδήποτε χωρίς ηθικό σκοπό δεν είναι μόνο άχρηστο αλλά και επικίνδυνο. Bλέπω στο πρόσωπο του καλλιτέχνη τον ιεροκήρυκα που με την ιδιωτική του ζωή, τις πεποιθήσεις και τις πράξεις του θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για όλους.

Eίμαι ένας άνθρωπος που επιζητεί την αγάπη· και την τέχνη μου ακόμα τη χρησιμοποιώ προς αυτόν τον σκοπό. Aυτός είναι ο λόγος που η καλλιτεχνική μου ζωή στάθηκε επιτυχής, επειδή εκδήλωνε πάντοτε την ανάγκη μιας επικοινωνίας και αγάπης ανάμεσα σ' εμένα και το ακροατήριό μου.

Black Μπεε

2011-08-17T13:33:00.005+03:00

Η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της κάθε είδους εξουσίας. Η απόκρυψη και παραποίησή της ήταν και είναι ο τρόπος να κάνει τον λαό όχλο και έτσι να τον κινεί ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες και ανάγκες της. Ο Θόδωρος Μαραγκός μέσα σε μία ώρα και κάτι καταφέρνει να μας δείξει πέρα από την αυθεντικότητα του ελληνικού πολιτισμού και ένα κομμάτι της αλήθειας που θάφτηκε εσκεμμένα και που είχε ως αποτέλεσμα την μετάλλαξη του Έλληνα ανθρώπου σε Έλληνα πρόβατο. Αυτό το πρόβατο που δεν ξέρει πια τι είναι, γιατί υπάρχει και έχει πλήρη άγνοια για το που οδηγείται . Αυτό το πρόβατο αν γνώριζε την Ιστορία που κουβαλάει, ακόμα και κατά τύχη, θα είχε βγει από το μαντρί του γραικυλισμού. Το ντοκιμαντέρ «Black Mπεε» που έκανε πολλούς εχθρούς, ειδικά από την θρησκευτική εξουσία όταν παρουσιάστηκε, είναι ένας καθρέπτης που μόνο όσοι έχουν την αντοχή να μάθουν την Αλήθεια μπορούν να το αντιμετωπίσουν ως θεατές Έλληνες.

Ένας αρχαίος Ελληνας φιλόσοφος, o Επίκουρος, έγραψε τον 1ο αιώνα μ.Χ., μία επιστολή προς τον Θοδωράκη τον νεοέλληνα. Όταν ο Θοδωράκης το μαθαίνει, ταξιδεύει στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην περιοχή που βρέθηκε η επιστολή μαζί με 2000 ακόμα αρχαία ελληνικά κείμενα, για να την παραλάβει από τους Ιταλούς αρχαιολόγους.

Φθάνοντας εκεί, έκπληκτος διαπιστώνει ότι για την επιστολή, ενδιαφέρονται κι άλλοι που αναζητούν ιστορικές αλήθειες, ενώ κάποιοι άλλοι προσπαθούν να την εξαφανίσουν γιατί φοβούνται μην ανιχνεύει θρησκευτικά απόρρητα. Για την ίδια επιστολή όμως, ενδιαφέρεται κι ο Δημητράκης που έχει ψυχολογικά προβλήματα. Αυτός ουσιαστικά ψάχνει το παρελθόν του για να βρει τι ήταν, πριν μεταμορφωθεί σε πρόβατο...

Ένα ταξίδι στη Μεγάλη Ελλάδα της κάτω Ιταλίας και η περιπέτεια της ανακάλυψης των παπύρων του Ερκολάνο, που μας μεταφέρουν μέσα απο τη στάχτη του Βεζούβιου, άγνωστα Επικούρεια κείμενα που μιλούν για τη μουσική και τον έρωτα. Η σχέση του νεοέλληνα με τους προγόνους του, η αντιμετώπιση του πατρώου πολιτισμού από το ελληνικό κράτος και οι ένοχοι για την πολιτιστική κατάντια του "γραικού".

Black Mpeee from askordamiktaros on Vimeo.

Το Ελληνικό Μέσα μας

2011-08-04T14:12:00.002+03:00

Μπορεί το κάθε πολιτικό υποκείμενο να δηλώνει ό,τι θέλει για την εθνική του ταυτότητα. Πόσο μάλλον όταν δεν είναι εκλεγμένο δίποδο αλλά διορισμένο. Η Έλενα Παναρίτη είναι ένα δίποδο αμερικανικής κατασκευής και προελεύσεως το οποίο φορτωθήκαμε με την υπόλοιπη παρέα του πρωθυπουργεύοντος δια την ημετέραν σωτηρίαν. Όλοι ασχολήθηκαν με την δήλωσή της στον Guardian : «Δεν είμαι Ελληνίδα, είμαι Αμερικανίδα», όμως η ουσία των εντολών που πήρε για να δημοσιοποιήσει τα σχέδια των αφεντικών της είναι στην φράση που με μεγάλη αμερικανική περηφάνια (ελληνική αναίδεια) ξεστόμισε: «Θα πρέπει να κάνουμε την Ελλάδα λιγότερο ελληνική». Μέσα σε οκτώ λέξεις η άγνωστη για την Ελλάδα υπάλληλος του ΔΝΤ και μέλος του ελληνικού κυνοβουλίου είπε όλη την αλήθεια για το σχέδιο-πείραμα που λαμβάνει χώρα τα τελευταία 40 χρόνια και είναι στο ζενίθ της υλοποίησής του από την στιγμή που αυτή και η συμμορία της, με την μειοψηφική ψήφο του ελληνικού λαού, ανέλαβαν να διαχειριστούν αυτόν τον τόπο. Τι το ελληνικό φοβάται αυτή η συμμορία και σκοπό άμεσο έχουν το ξερίζωμά του από το DNA του Έλληνα;

Από την δημιουργία αυτού του κράτους η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ καθαρά ελληνική. Ποτέ δεν χάλασε το χατήρι των συμμάχων της ακόμα και όταν τα εθνικά και κυριαρχικά της συμφέροντα έμπαιναν στην γωνία για τα συμφέροντα των αόρατων αφεντικών. Ακόμα και το ίχνος εθνικής συνείδησης που μπορεί να είχε μείνει δόθηκε ως αντάλλαγμα στα ρουσφετολογικά γραφεία που επισήμως τα λένε και πολιτικά. Κανένας τόσα χρόνια δεν φώναξε στα ίσα: «Θέλω να σας αφελληνίσω», αν και αυτό γινόταν σταδιακά και με μεγάλη υπομονή από τους κυβερνώντες και τα τσιράκια τους οδηγώντας έναν λαό σε ύπνωση. Πώς φθάσαμε στο σημείο ο ένας να φωνάζει «Κυβερνώ έναν λαό διεφθαρμένο» και η άλλη «Θα πρέπει να κάνουμε την Ελλάδα λιγότερο ελληνική»; Ένας λαός μη διεφθαρμένος και λιγότερο ελληνικός τελικά είναι το όραμα των αφεντικών των υπαλλήλων που διορίστηκαν να κυβερνάνε την Ελλάδα. Αφού κρατάνε εξ ολοκλήρου την οικονομία στα χέρια τους, αφού έχουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας στα χέρια τους, αφού ο λαός μέχρι σήμερα δεν αντιδρά σε ό,τι κι αν του κάνουν, γιατί δεν φοβούνται τον χαρακτηρισμό «Ελλάδα» αλλά τρέμουν σε κάθε τι Ελληνικό;

Η δήλωση του πολιτικού δίποδου κρύβει πολλά και οι ερμηνείες χιλιάδες όμως επειδή την Ελλάδα εδώ και χρόνια δεν την φοβούνται διορίζοντας τους αχυρανθρώπους τους στην εξουσία τρέμουν κάτι Ελληνικό. Τι να είναι αυτό άραγε; Θα μπορούσαμε να ανασύρουμε ηρωικές στιγμές αντίστασης από την ιστορία των Ελλήνων ενάντια σε κάθε κατακτητή αλλά δεν θα το κάνουμε γιατί εκείνοι έδρασαν την κατάλληλη στιγμή. Εμείς που γνωρίζουμε ότι τα τελευταία 180 χρόνια το «ελληνικό» παρακράτος με τα αφεντικά τους έφεραν την χώρα στην κατάσταση που βιώνουμε αυτή την στιγμή, τι κάνουμε; Τα γιουσουφάκια τύπου Παναρίτη, από παλιά δοκίμαζαν τις αντοχές μας έχοντας κάνει στόχευση στην Ελλάδα ως γεωγραφικό χώρο αλλά όχι ως Ελληνικό. Κατάλαβαν καλά -και θέλουν να το εξαφανίσουν- ότι 180 χρόνια τώρα οποιαδήποτε αντίσταση δεν την έκανε η Ελλάδα αλλά κάτι Ελληνικό. Είναι ακριβώς αυτό που φοβούνται. Το Ελληνικό.

Η Ελλάδα αυτή καθαυτή με τα γιουσουφάκια που την κυβερνούσαν πάντα προσκυνούσε τους ξένους αφέντες. Όμως υπήρχε πάντα το Ελληνικό, που ήταν ο αστάθμητος παράγοντας κάνοντας τα γιουσουφάκια να τρέχουν και τους αφέντες να εκπονούν καινούργια σχέδια. Το Ελληνικό, που με στόμφο στόχευσε το γιουσουφάκι Παναρίτη δεν έχει γεωγραφικό προσδιορισμό, κομματική ταυτότητα, οσφυοκαμψία και δουλική συμπεριφορά. Το Ελληνικό δίνει και το ακριβότερο για την Ελλάδα ΤΟΥ : Την ζωή ΤΟΥ. Διότι η Ελλάδα του είναι η ζωή του. Και αυτό, στο τεράστιο καφενείο του κόσμου προσδιορίζονταν πάντα ως Ελληνικό.

Hazmat Mobine

2011-08-04T12:28:00.003+03:00

Από διασκευές παραδοσιακής αμερικάνικής μουσικής του΄20 και blues μέχρι και συνεργασία με τους Huun-Huur-Tu από τα βάθη της Ασίας. Με λίγα λόγια οι άνθρωποι δεν «παίζονται» γιατί έχουν πάθος για τη μουσική. Ο ιδρυτής και τραγουδιστήςWade Schuman των Hazmat Modine, λεει χαριτολογώντας ότι φυσάνε πολύ ζεστό αέρα από τις φυσαρμόνικες, τις αρμόνικες και τα σαξόφωνα, από εκεί και το όνομα που mobine είναι συσκευή που θερμαίνει και hazmat κάτι που περιέχει επικίνδυνα υλικά.

Η επανάσταση είναι υπομονή

2011-08-03T13:02:00.000+03:00

Του Αλέκου Παναγούλη

Μην αφήνετε τον εαυτό σας να παρασύρεται από τα δόγματα, τις στολές, τις δοξασίες, μην αφήνετε τον εαυτό σας να εξαπατάται από αυτόν που σας κυβερνά, από αυτόν που σας υπόσχεται, από αυτόν που σας φοβίζει, από αυτόν που θέλει να αντικαταστήσει έναν αφέντη μ’ έναν καινούργιο αφέντη, μην είστε κοπάδι, για το Θεό, μην καλύπτεστε πίσω από τα φταιξίματα των άλλων, να αγωνίζεστε, να σκέφτεστε με το μυαλό σας, να θυμάστε ότι ο καθένας είναι κάποιος, ένα πολύτιμο, υπεύθυνο άτομο, δημιουργός του εαυτού του, να το υπερασπίζεστε το εγώ σας, πυρήνα κάθε ελευθερίας, η ελευθερία είναι καθήκον, περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον.

Ξέρεις κανέναν τρόπο να κάνει κανείς πολιτική χωρίς να μπει στην πολιτική των πολιτικών; Εγώ θέλω να κάνω πολιτική. Η πολιτική για εμένα είναι ένα καθήκον, είναι ένα μέσο για αγώνα. Σε τί ωφελεί να αγωνίζεσαι για την ελευθερία αν όταν υπάρχει λίγη ελευθερία δεν τη χρησιμοποιήσεις για να κάνεις πολιτική; Επιχείρησα να σκοτώσω έναν άνθρωπο για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική, έσπειρα πόνο για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική, πήγα στη φυλακή και στην εξορία για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική: θα έπρεπε ίσως τώρα να αποτραβηχτώ στην ιδιωτική μου ζωή;

Η επανάσταση δεν υπαγορεύεται. Υπάρχει μία και μόνο δυνατή επανάσταση κι είναι εκείνη που κάνουμε μόνοι μας, εκείνη που ωριμάζει στο κάθε άτομο, που αναπτύσσεται μέσα του αργά, με υπομονή, με ανυποταξία! Η επανάσταση είναι υπομονή, είναι ανυποταξία, δεν είναι βιασύνη, δεν είναι χάος, δεν είναι αυτό που σας διηγούνται οι δημαγωγοί με τη μαγική ράβδο. Μη δίνετε προσοχή σε όποιον σας υπόσχεται θαύματα, μη δίνετε προσοχή σε όποιον αναλαμβάνει να αλλάζει τα πράγματα ώσπου να πεις τρία σαν μάγος. Οι μάγοι δεν υπάρχουν. Τα θαύματα δεν υπάρχουν. Οι αρχηγοί σας κοροϊδεύουν, ηλίθιοι, που είστε συνηθισμένοι να σας σέρνουν όλοι από τη μύτη, να υποκύπτετε. Αυτή η επίφαση της δημοκρατίας μπορεί να σβήσει με ένα φύσημα αν ακολουθήσετε τις φλυαρίες των ψευτοεπαναστατών! Ας την κρατήσουμε σφιχτά τη λίγη αυτή ελευθερία που μας χαρίστηκε με το αίμα της Κύπρου.

Ο σοσιαλισμός σκότωσε τον Φερνάντο

2011-07-28T13:09:00.000+03:00

Ο Φερνάντο Περέιρα ήταν Ολλανδός φωτογράφος Πορτογαλικής καταγωγής ο οποίος εις το όνομα της Αλήθειας δεν δίστασε να δώσει την ζωή του. Συμμετείχε στο πλοίο της Greenpeace , «Rainbow Warrior». Ένα πλοίο που είχε γίνει κακό σπυρί για την Γαλλία και τις καταστροφικές για το περιβάλλον πράξεις της. Στόχος του δεν ήταν μόνο να σταματήσει μία από τις πολλές πυρηνικές δοκιμές της Γαλλίας την δεκατετία του ’80 αλλά και να στείλει εικόνες στο διεθνές κοινό για την πυρηνική καταστροφή που διέταζε ο σοσιαλιστής Μιτεράν και η παρέα του στην αποικιοκρατημένη Πολυνησία εις το όνομα μιας ισχυρής Γαλλίας.

Την 10η Ιουλίου του 1985 και ενώ το γαλλικό πολεμικό ναυτικό ήταν έτοιμο για δράσει, το πλοίο της Greenpeace αποφάσισε να αντισταθεί αγνοώντας ότι το σχέδιο για την ολοκλήρωση μιας ακόμη πυρηνικής δοκιμής είχε στρωθεί από τους αρχιτέκτονες της οικολογικής φρικαλεότητας. Δύο βόμβες σκάνε προγραμματισμένες έτσι ώστε να μην διακόψουν την πυρηνική δοκιμή όταν το «Rainbow Warrior» θα ήταν κάπου ανοιχτά στον ωκεανό. Η πρώτη βόμβα ανοίγει μια τρύπα στο μέγεθος πόρτας και εκτινάσει στην θάλασσα τους ακτιβιστές που επέβαιναν. Ο Φερνάντο Περέιρα έμεινε στο πλοίο, κατέβηκε στην καμπίνα του για να σώσει τόσο την κάμερά του όσο και το φωτογραφικό αρχείο που θα έδειχνε τι κάνει η δημοκρατική Γαλλία όταν τα μάτια του κόσμου δεν την βλέπουν. Η δεύτερη βόμβα όμως σκάει και βυθίζει το πλοίο μαζί με τον 35χρονο Περέιρα.

Το Παρασκήνιο

Στο πλοίο της Greenpeace “Rainbow Warrior” τοποθετήθηκαν δύο βόμβες από τις μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας. Τότε με την παγκόσμια κατακραυγή η Γαλλία αποφάσισε να δώσει στην Δικαιοσύνη δύο «βομβιστές», τον Alain Mafart και την Dominique Prieur, οι οποίοι εξορίσθηκαν για τρία χρόνια κάπου στην Πολυνησία και τώρα βέβαια είναι ελεύθεροι. Την ίδια περίοδο απολύθηκε και ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών, ναύαρχος Lacoste, ο οποίος στις καταθέσεις του δήλωσε ότι την εντολή για την βύθιση του «Rainbow Warrior» την είχε δώσει ο Φρανσουά Μιτεράν .

Χρόνια μετά, μία αλήθεια βγήκε στην επιφάνεια από τον Αντουάν Ρουαγιάλ (αδελφό της Σεγκολέν Ρουαγιάλ και για χρόνια πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Γαλλικού Κόμματος). Δήλωσε στην εφημερίδα Le Parisien ότι αυτός που βύθισε το πλοίο και σκότωσε τον Περέιρα ήταν ο αδελφός του, Ζεράρντ Ρουαγιάλ. Αυτά γινόταν ενώ η Σεγκολέν πήγαινε ολοταχώς για την Προεδρία της Γαλλίας. Ετσι μία άλλη εφημερίδα, η L’ Agence France Press, φιλοξένησε στις σελίδες της τις δηλώσεις των Μυστικών Υπηρεσιών, οι οποίες υποστήριζαν ότι ο Ζεράρντ ήταν ο οδηγός του φουσκωτού σκάφους που πήγε τους βομβιστές δίπλα στο σκάφος της Greenpeace. Η κρυμμένη αλήθεια είναι ότι ο Ζεράρντ Ρουαγιάλ τότε υπηρετούσε ως μυστικός πράκτορας στην Ασία και μετά από εντολή πήγε στο Οκλαντ της Ν. Ζηλανδίας με στόχο να βυθίσει το πλοίο της Greenpeace γιατί εμπόδιζε τις πυρηνικές δοκιμές στην Πολυνησία. Το όνομα της επιχείρησης ήταν «Operation Satanic» και ο ίδιος ήταν μέλος της 4μελους ομάδας «Thirdteam». Η κόρη του Περέιρα, η οποία ήταν μόλις 8 χρονών όταν δολοφονήσαν τον πατέρα της,, ζήτησε την δίκη και καταδίκη του αδελφού της Σεγκολέν. Η τελευταία βέβαια, αρνήθηκε ότι γνώριζε τις «δουλειές» του αδελφού της.

Αυτό όμως που γνωρίζουμε όλοι μας είναι ότι η σοσιαλίστρια, αριστερίστρια, αντιρατσίστρια, φεμινίστρια, και όλα τα ίστρια, Σεγκολέν Ρουαγιάλ σε ηλικία 29 χρονών, στις 10 Ιουλίου του 1985 ημέρα που σκότωσε η Γαλλία τον Φερνάντο Περέιρα, ήταν το δεξί χέρι του προέδρου Φρανσουά Μιτεράν.

Ολοκλήρου τινός έθνους ο χαρακτήρ από την γλώσσαν του γνωρίζεται

2011-07-25T11:32:00.002+03:00

«Ἡ γλῶσσα εἶναι ἕνα ἀπό τά πλέον ἀναπαλλοτρίωτα τοῦ Ἔθνους κτήματα. Ἀπό τό κτῆμα τοῦτο μετέχουν ὅλα τά μέλη τοῦ ἔθνους μέ δημοκρατικήν, νά εἴπω οὕτως, ἰσότητα• κανείς, ὅσον ἤθελεν εἶσθαι σοφός, οὔτ’ ἔχει, οὔτε δύναταί ποθεν νά λάβῃ τό δίκαιον νά λέγῃ πρός τό ἔθνος: «Οὕτω θέλω νά λαλῇς, οὕτω νά γράφῃς»[...]. Μόνος ὁ καιρός ἔχει τήν ἐξουσίαν νά μεταβάλλῃ τῶν ἐθνῶν τάς διαλέκτους, καθώς μεταβάλλει καί τά ἔθνη.»

«Εἰς ποίαν δεινήν ἄγνοιαν καί πλάνην εὑρίσκονται, όσοι διά την ατέλειαν της κοινής γλώσσης προτιμώσι να γράφωσιν Ελληνικά, ήγουν εις γλώσσαν, ήτις έπαυσε προ πολλού να λαλήται και εις την οποίαν, και όταν ακόμη ελαλείτο, ήταν τόσον ολίγοι οι γράφοντες καλώς. Αυτοί νομίζουν ότι να γράφη τις Ελληνικά, αρκεί να συντάσση τα ρήματα και τας προθέσεις με τας αυτάς ονομαστικάς πτώσεις, με τας οποίας τα εσύντασσαν οι παλαιοί [...] ουδ’ εσυλλογίσθησαν ποτέ ούτε σκέψιν ουδεμίαν έκαμαν εις το λεκτικόν μέρος της γλώσσης, ήγουν την εκλογήν των ονομάτων, και μάλιστα την ευάρμοστον αυτών θέσιν και τάξιν προς άλληλα.

Αρκούμενοι λοιπόν εις την κατανόησιν των Ελληνικών ποιητών και συγγραφέων, αναγκαίων εις την διόρθωσιν της κοινής ημών γλώσσης, ας αφήσωμεν και εις τους φίλους της ματαιοδοξίας την δόξαν να συγγράφωσι και να στιχουργώσι λόγους και στίχους [...] και εις τους φίλους του μακαρονισμού την τιμήν να συγκλώθωσι τασύγκλωστα• και ας καταγινώμεθα όλοι διόλου εις την μετά λογισμού διόρθωσιν της κοινής του γένους γλώσσης, της οποίας η τελείωσις κρέμεται από την εκλογήν των νοημάτων, από την εκλογήν των λέξεων και από την έντεχνον αυτών σύνθεσιν και συμπλοκή».

«Ο μακρονισμός των κακότυχων τούτων Αττικιστών, των οποίων η σοφία έφθασεν έως να μεταφράση και το «οργίζομαι» διά του «χαλεπαίνω», οπόθεν άλλοθεν προέρχεται πλην από την άγνοιαν της γλώσσης; Μην εξεύροντας την μητρικήν αυτών γλώσσαν, καταφεύγουσιν εις την προγονικήν, όχι διότι γνωρίζουσιν εκείνην καλήτερα, αλλά διότι με το κάλυμμά της κρύπτουν την ιδίαν αμαθίαν εις των αμαθεστέρων τους οφθαλμούς ασφαλέστερον.»

«Ηύξησε την άγνοιαν και της παλαιάς και της νέας γλώσσης, η επικρατήσασα έως τώρα κακή και διεστραμμένη συνήθεια να καταφρονώμεν την νέαν, την οποίαν μόνην είναι δυνατόν να φέρωμεν εις τελειότητα, γράφοντες εις την παλαιάν, την οποίαν [...] δεν είναι τρόπος να γράψωμεν εντελώς[...]. Καιρός είναι να ελευθερωθώμεν από ταύτην την πρόληψιν.»

«Πρέπει να γυμναζώμεθα εξαιρέτως να καλλύνωμεν και να διορθόνωμεν όσο είναι δυνατόν την γλώσσαν, την οποίαν εθηλάσαμεν με το γάλα, και εις μόνην την οποίαν εσυνειθίσαμεν να εξηγώμεν ό,τι συλλογιζόμεθα. [...] ημείς έχομεν χρείαν μεγάλην να γράφωμεν εις την γλώσσαν, εις την οποία και νοούμεν, εάν θέλωμεν και τα νοήματα ημών να κανονίσωμεν και την γλώσσαν ικανήν να τα εκφράζη να καταστήσωμεν.»

«Πρώτον αποτέλεσμα καλόν είναι ο καθαρμός της γλώσσης από αλλοφύλους λέξεις. Εις τίνα δεν είναι γνωστόν ότι εις πολλούς τόπους ονομάζονται τα πράγματα με λέξεις ιταλικάς και τουρκικάς; Όχι διότι λείπει από την γλώσσαν εμφύλιος λέξις, αλλά διότι δεν γνωρίζεται εις τον τόπον εκείνον, όπου ονομάζεται το πράγμα με αλλόφυλον. Είναι εντροπή εις Γραικόν, καθ’ υπόθεσιν Σμυρναίον, να ονομάζη τουρκιστί πράγμα το οποίον ο πλησιόχωρος αυτού Χίος ονομάζει γραικιστί• εις τον Κερκυραίον, ιταλιστί, του οποίου το γραικόν όνομα σώζεται εις την γείτονα Πελοπόννησον.»

«Η από τους ξένους δάνεισις ή να το είπω καθαρώτερα, ψωμοζήτησις λέξεων και φράσεων, από τας οποίας γέμουσιν αι αποθήκαι της γλώσσης, σιμά της ατιμίας, δίδει και παντελούς απαιδευσίας, ή και ηλιθιότητος, υπόληψιν [...]. Τι ωφελεί των αλλοτρίων γλωσσών η είδησις, όταν λαμβάνη τις απ’ αυτάς όχι ό,τι δύναται να διορθώση, αλλ’ ό,τι διαστρέφει και ασχημίζει την γλώσσαν του; Η χρεία την οποίαν από τας άλλας έχει η ημετέρα είναι πολλά ολίγη, επειδή παραστέκει σιμά της η υπέρπλουτος αυτής μήτηρ, έτοιμη να δώση εις αυτήν ό,τι της λείπει, εάν μόνον έχωσι την τέχνην να το λαμβάνωσι οι λαμβάνοντες χωρίς σπαραγμόν. Και μ’ όλον τούτο, δεν εξεύρω δια ποίαν αιτίαν ζητούμεν να την γεμίσωμεν από των άλλων γλωσσών τα ιδιώματα. Ως να μην ήσαν αρκετοί όσοι τουρκισμοί την εμίαναν, την πολιορκούσι σήμερον οι γαλατισμοί, οι ιταλισμοί, οι γερμανισμοί, πανταχόθεν, και την πνίγουσιν.»

«Διόρθωσιν ονομάζω της γλώσσης, όχι μόνον τον μετασχηματισμόν διαφόρων βαρβαρομόρφων λέξεων και συντάξεων, αλλά και την φυλακήν πολλών άλλων, τας οποίας ως βαρβάρους σπουδάζουν να εξορίσωσιν από την γλώσσαν όσοι μετά προσοχής δεν ερεύνησαν την φύσιν της γλώσσης [...]. Οι νέοι Ευστάθιοι, μεταχειριζόμενοι τον παραλληλισμόν, του οποίου δίδω το παράδειγμα, και την κοινήν εις όλους γλώσσαν θέλουν κανονίσειν, και την μάθησιν της αρχαίας Ελληνικής ευκολωτέραν και εντελεστέραν θέλουν καταστήσειν.»

«Τοιαύτη σύγκρισις και παράθεσις έχει προς τοις άλλοις και τούτο το καλόν, ότι διδάσκει ενταυτώ και την διαφοράν της κοινής ημών γλώσσης προς την αρχαίαν ελληνικήν και ανακαλύπτει τας αιτίας όθεν εγεννήθη η διαφορά. Αύτη όμως η διδασκαλία δεν είναι δυνατόν να παραδοθή, πλην μόνους απ’ εκείνους τους διδασκάλους, όσοι ησχολήθησαν εις την έρευναν της σημερινής των Ελλήνων γλώσσης, ορθώς συλλογιζόμενοι ότι αναγκαιοτέρα είναι εις ημάς η γραμματική θεωρία και πράξις της γλώσσης, την οποίαν λαλούμεν καθ’ εκάστην, παρά της γλώσσης την οποίαν μας αναγκάζει να μανθάνωμεν η κατάληψις των συγγραμμάτων των ημετέρων προγόνων.»

«Περιττά ίσως ήθελεν κριθείν [...], αν δεν απέβλεπαν εις τον σκοπόν τον οποίον επιθυμώ να γένη κοινός όλων των παραδιδόντων ή μανθανόντων την Ελληνικήν γλώσσαν Ελλήνων σκοπός – την αδειάλειπτον λέγω παράθεσιν και σύγκρισιν της αρχαίας γλώσσης με την σημερινήν.»

«Είναι πράγμα πολλού γέλωτος άξιον να καταγινώμεθα εις την έρευναν της παραγωγής, ετυμολογίας, γραφής και συντάξεως των Ελληνικών λέξεων, και να μη γνωρίζωμεν τας λέξεις με τας οποίας παριστάνομεν καθ’ εκάστην τας εννοίας της ψυχής ημών, μηδέ της συντάξεως αυτών τον τρόπον. Και διατί συνέβη η τοιαύτη επονείδιστος άγνοια; Διότι ημελήθη εις τα σχολεία η αδιάλειπτος παραβολή και παράθεσις των δύο γλωσσών• διότι οι διδάσκαλοι επεχείρησαν να κάμωσι τους μαθητάς των Πλάτωνας και Ξενοφώντας, ήγουν εματαιοπόνησαν εις το αδύνατον και τους αφήκαν να γράφωσι την κοινήν γλώσσα;ν χειρότερα παρά τους υδροφόρους και ξυλοφόρους.»

«Χωρίς την ακριβεστάτην είδησιν της [αρχαίας] ελληνικής, όστις καταγίνεται εις το να διορθώση την κοινήν ή να δώση εις αυτήν κανόνας ή να κρίνη καθ’ οιονδήποτε άλλον τρόπον, περιπατεί εις την σκοτίαν και δεν ηξεύρει μήτε που υπάγει μήτε τι κάμνει.»

«Εξεύρεις, καθώς εγώ, πόσον είναι αναγκαία να επιταχύνη την αρχομένην του Ελληνικού γένους αναγέννησιν η είδησις της ελληνικής γλώσσης [...]. Εν από τα μέσα να ευκολύνη τις την μάθησιν αυτής είναι να την παραβάλλη, όταν την παραδίδη με την κοινήν ταύτην γλώσσαν, την οποίαν εθηλάσαμεν με το μητρικό γάλα[...]. Όσον και αν εβαρβαρώθη, αυτή σώζει πολλάς λέξεις Ελληνικάς και πολλάς σημασίας λέξεων, τας οποίας ματαίως ήθελέ τις ζητήσειν εις τα λεξικά, πολλά παράγωγα των οποίων εις τους συγγραφείς δεν ευρίσκονται παρά τα πρωτότυπα, και πρωτότυπα των οποίων εις αυτούς δεν σώζονται παρά τα παράγωγα• εις ολίγα λόγια, σώζει πολλά λείψανα της αρχαίας γλώσσης, λείψανα σεβάσμια, των οποίων η καταφρόνησις εγέννησε τόσους μακρούς κανόνας γραμματικούς, τόσας γελοιώδεις ετυμολογίας των λέξεων, τόσας αθλίας παρεξηγήσεις των συγγραφέων, τόσους αμαθείς διδασκάλους και, το χειρότερον, κατέστησε τόσον αηδή της Ελληνικής γλώσσης την μάθησιν.»

«Ποτέ έθνος δεν διαστρέφει την γλώσσαν του χωρίς να διαστρέψη ενταυτώ και την παιδείαν του. Η ασυνταξία της γλώσσης συνοδεύει πάντοτε την ασυνταξίαν των εννοιών• διότι όστις συνεθίζει να καταφρονή τους κανόνας της Γραμματικής, γρήγορα θέλει καταφρονήσειν και τους κανόνας της Λογικής• και αφού μίαν φοράν φθάση να εμβή εις τας κεφαλάς η ταραχή το έθνος καταφέρεται ως κύλινδρος από το ύψος της δόξης εις της αδοξίας τον βυθόν.»
«Πρώτον έργον του αναγεννωμένου έθνους είναι της ιδίας αυτού γλώσσης η διόρθωσις• και μακάριον εκείνον το έθνος, εις το οποίον έμειναν λείψανα προγονικού πλούτου, ικανά να θεραπεύσωσι την παρούσαν του πτωχείαν.»

«Ο κακά συλλογιζόμενος κακά λαλεί•και ο κακά λαλών εμποδίζει τον νουν να ανακαλύψη τας πηγάς της πλάνης και του διαστρέφει ολονέν την δύναμιν του συλλογίζεσθαι ή και παντάπασι την καταργεί.»

«Καιρός είναι ν’ αφήσωμεν τα πολυθρύλλητα Διαβατικά και τα Συγκείμενα εις τους διαβάζοντας και κειμένους, και ν’ αρχίσωμεν νέαν ζωήν. Εις την παρούσαν του γένους κατάστασιν δεν είναι πλέον συγχωρημένον να καταδαπανάται ασυμπαθώς των ταλαιπώρων νέων η ηλικία εις τας μωρολογίας• καιρός είναι να τους γεύσωσι και στερεωτέραν τροφήν οι διδάσκαλοι, αν δεν θέλωσι να τους αφήσωσι μωρούς και νηπίους επί ζωής των.»

«Πράγμα παράδοξον, αλλά κατά δυστυχίαν αληθέστατον: περισσότερον ήθελ’ ωφελήσειν το γένος σήμερον όστις καίει παρά όστις γράφει Γραμματικάς.»
«Το πρώτον βιβλίον εκάστου έθνους είναι της γλώσσης του το Λεξικόν, ήγουν η συνάθροισις και έρευνα των συμβόλων με τα οποία εκφράζει τας ιδέας του. Έως δεν γένη η συνάθροισις αύτη, το έθνος όχι μόνον δεν εμπορεί ν’ αποκτήση παιδείαν ή ν’ αυξήση την οποίαν έχει, αλλά και κινδυνεύει να την χάση παντάπασι.»

Εάν να μακρύνεταί τις από την κοινήν του λέγειν συνήθειαν τόσον, ώστε να γίνεται ασαφής εις την διάνοιαν και παράξενος ολότελα εις την ακοήν, είναι τυραννικός, ο τόσος πάλιν χυδαϊσμός, ώστε να γίνεται αηδής εις εκείνους όσοι έλαβον ανατροφήν, με φαίνεται δημαγωγικόν. Όταν λέγω ότι από την γλώσσαν μετέχει το έθνος όλον με δημοκρατικήν ισότητα, δεν νοώ ότι πρέπει ν’ αφήσωμεν την μόρφωσιν και δημιουργίαν αυτής εις την οχλοκρατικήν φαντασίαν των χυδαίων [...]. Εάν δεν μας πρέπη η τυραννική προσταγή «Ούτω θέλω να λαλής», έχομεν το δίκαιον της αδελφικής συμβουλής «Ούτω πρέπει να λαλούμεν». Γράφομεν, ήθελεν ειπείν τις, διά τους αμαθείς και πρέπει να συγκαταβαίνωμεν εις την κατάληψιν αυτών. Αλλά μόνον οι σπουδαίοι χρεωστούν να συγκαταβαίνωσιν εις τους αμαθείς; Μη δεν έχουν κ’ εκείνοι χρέος να συναναβαίνωσιν ολίγον με τους σπουδαίους;»

«Γράφε μετά προσοχής και μελέτης• εκρίζωσον από την γλώσσαν τα ζιζάνια της χυδαιότητος, όχι όμως όλα πάραυτα με την δίκελλαν αλλά με την χείρα και κατά εν οπίσω του άλλου• σπείρε εις αυτήν τα ελληνικά σπέρματα, αλλά και αυτά με την χείρα, και όχι με τον σάκκον. Και θέλεις απορήσειν πως εις ολίγον καιρόν και αι λέξεις και αι φράσεις σου από το βιβλίον εις του λαού τα στόματα. Οι λόγιοι άνδρες του έθνους είναι φυσικά οι νομοθέται της γλώσσης, την οποίαν λαλεί το έθνος• αλλ’ είναι (πάλιν το λέγω) νομοθέται δημοκρατικού πράγματος. Εις αυτούς ανήκει η διόρθωσις της γλώσσης, αλλ’ η γλώσσα είναι κτήμα όλου του έθνους και κτήμα ιερόν. Όθεν, πρέπει να ανακαινίζεται με ευλάβειαν και ησυχίαν, καθώς ανακαινίζονται τα ιερά των θεών, και όχι με την θορυβώδη και τυραννικήν αυθάδειαν, με την οποίαν υψώθη της Βαβέλ ο πύργος.»

«Ολοκλήρου τινός έθνους ο χαρακτήρ από την γλώσσαν του γνωρίζεται»

Η πτώχευση της Ελλάδας το 1932

2011-07-21T14:53:00.002+03:00

Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη
"Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα"

Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Α'. ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟ ΠΕΛΑΓΩΜΑ

Η περίοδος 1931-32 είναι αρκετά δραματική για το λαό και την Ελλάδα. Η κρίση από 'να μέρος κι η πολιτική των φαυλοκρατικών κυβερνήσεων από τ΄ άλλο, ερήμωσαν πάλι τη χώρα. Τα καπνά κι η σταφίδα έμεναν απούλητα, μαζί με τις εξαγωγές πέφτουν κι οι εισαγωγές. Οι αγρότες πεινούν, οι εργάτες μένουν άνεργοι, όλοι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε απόγνωση. Οι μόνοι που απολαμβάνουν μακάρια τη ζωή τους και αδιαφορούν για την τραγική αυτή κατάσταση είναι – εκτός από τους νεόπλουτους που δημιούργησε η κυβέρνηση Βενιζέλου – οι ξένοι και ντόπιοι ομολογιούχοι, που μέχρι το 1932 έπαιρναν στο ακέραιο το τοκοχρεολύσιο.

Με την αφαίμαξη όμως αυτή, ο προϋπολογισμός του 1931-1932 θα 'κλεινε με 1 δις έλλειμμα. Σε έσοδα 8.200 εκατομμυρίων έπρεπε να πάρουν οι ομολογιούχοι 4.400, δηλαδή τα 54%, την προηγούμενη χρονιά είχαν πάρει τα 40%. Για να πληρωθούν τώρα σε χρυσό, δεν αρκούσε το κάλυμμα της τράπεζας και δημιουργόταν άμεσος κίνδυνος να μείνει ο λαός χωρίς ψωμί, γιατί το περισσότερο στάρι εκείνο τον καιρό ερχόταν απ΄ έξω.

Η πληρωμή, λοιπόν, του τοκοχρεολύσιου θα ΄ταν εγκληματική παραφροσύνη. Εντούτοις, το Σεπτέμβρη του '31 η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι τα τοκομερίδια των ομολογιούχων θα πληρωθούν στο ακέραιο και σε χρυσό. Και για να το πετύχει άρχισε να παίρνει μέτρα, που στρέφονταν κατά του λαού. Στις 8 του Οκτώβρη, γιορτή της Αγίας Πελαγίας, έγινε η δραχμοποίηση των καταθέσεων σε συνάλλαγμα, για να «προστατευθεί» το εθνικό νόμισμα και στην ουσία για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Με το μέτρο της δραχμοποίησης ληστεύτηκαν χιλιάδες κόσμου και κέρδισε η Εθνοτράπεζα εκατοντάδες εκατομμύρια, ενώ ο τορπιλισμός της δραχμής συνεχιζόταν στη μαύρη αγορά του συναλλάγματος με πρωταγωνιστές τον Μαρή κι άλλα πρωτοπαλίκαρα του Κόμματος των Φιλελευθέρων.

Εκείνον ακριβώς τον καιρό άρχισε να ξεσπάει απειλητική η λαϊκή αντίδραση. Το προλεταριάτο και οι υπάλληλοι παλεύουν ακούραστα μ΄ απεργίες για το ψωμί τους, οι επαγγελματίες κινητοποιούνται κι οι αγρότες κάνουν ομαδικές καθόδους στις πόλεις.

Ο Βενιζέλος μυρίστηκε τον κίνδυνο και επιχείρησε να βγει από το αδιέξοδο. Το Γενάρη του ΄32 απευθύνθηκε στις μεγάλες δυνάμεις και στο ΔΟΕ και παρακαλούσε να του δώσουν πεντάχρονη αναστολή στα χρεολύσια και 50 εκατομμύρια δολάρια για να συμπληρωθούν τα παραγωγικά έργα. Ο υπουργός των Εξωτερικών στην οικουμενική είχε χαρακτηρίσει το ΔΟΕ «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά ένας οργανισμός που κρατάει στα χέρια του τη ζωή ενός ολόκληρου λαού και οι πρωθυπουργοί πέφτουν στα πόδια του και τον παρακαλούν, δεν είναι καθόλου «απλούν τεχνικόν σώμα», αλλά υπέρτατος, κυρίαρχος και παντοδύναμος αφέντης της χώρας μας. Επίσης ο Βενιζέλος ζήτησε να 'ρθει στην Ελλάδα κι αντιπρόσωπος της δημοσιονομικής επιτροπής της ΚΤΕ (σ.σ. Κοινωνία των Εθνών) για να κάνει «επιτόπιον έρευνα» και να διαπιστώσει σε πόσο κρίσιμη οικονομική κατάσταση βρισκόταν η χώρα. Στο τέλος τους έδινε την υπόσχεση ότι με το δάνειο που θα του ΄διναν, θα πλήρωνε και τους τόκους των εξωτερικών δανείων.

Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, παλεύοντας τότε κι αυτές να ξεπεράσουν την κρίση που έδερνε τη χώρα τους, δεν έδωσαν καμία σημασία στο διάβημα του Βενιζέλου. Μόνο η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ευαρεστήθηκε με τα πολλά να μας στείλει σαν αντιπρόσωπό της τον σερ 'Οτο Νιμάγερ για να κάνει έλεγχο στα οικονομικά της χώρας μας. Ο Νιμάγερ, πρώην υπουργός των Οικονομικών, ήταν τότε διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας. Ήρθε στην Ελλάδα, έλεγξε τα έσοδα και τα έξοδα κι έφυγε κάνοντας μια έκθεση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, στην οποία σύσταινε να μας ελεήσουν μονάχα με μια χρονιάτικη αναστολή του χρεολύσιου και το αντίστοιχο πόσο να διατεθεί για τα παραγωγικά έργα μαζί μ΄ ένα δάνειο από 10 εκατομμύρια δολάρια.

Η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ, που συνήρθε στο Παρίσι, χαρακτήρισε σαν επείγουσα την ανάγκη ενός δανείου για τα τοκοχρεολύσια, όμως μόλις και μετά βίας και με χίλιες δυο επιφυλάξεις και υποδείξεις αναγνώρισε ότι επιβάλλεται η προσωρινή ανακούφιση της Ελλάδας από τα εξωτερικά χρέη μ΄ αναστολή των χρεολυσίων για ένα χρόνο! Αλλά επειδή πάνω στο τελευταίο αυτό ζήτημα η ελληνική κυβέρνηση είχε φέρει από την αρχή αντιρρήσεις, το συμβούλιο της ΚΤΕ κηρύχτηκε τελικά αναρμόδιο και μας παρέπεμψε να συνεννοηθούμε απευθείας με τους ομολογιούχους. Ο Μαρής, που βρισκόταν τότε στο Παρίσι για να υπερασπίσει τα συμφέροντα της Ελλάδας, ομολόγησε αργότερα ότι τα μέλη της δημοσιονομικής επιτροπής προσπαθούσαν να βρουν κάποια προσωρινή λύση για να τη συνδυάσουν με έλεγχο πάνω στα οικονομικά μας, σαν να μην ήταν αρκετός ο ΔΟΕ.

Είχε όμως περάσει πια η εποχή του '97. Η φάρα του Γκλίξμπουργκ ήταν τότε μακριά από την Ελλάδα. Στην πατρίδα μας είχε πια αναπτυχθεί ένα πολυάριθμο προλεταριάτο, αρκετά ώριμο πολιτικά, που συγκλόνιζε την περίοδο εκείνη με τις απεργίες και τις διαδηλώσεις του το αστοτσιφλικάδικο οικοδόμημα. Το ΚΚΕ, ξεπερνώντας την κρίση του, πλούσιο πια σε πείρα και μονολιθικό ιδεολογικά, άρχιζε να αναδείχνεται αρχηγός των εργαζομένων της πόλης και του χωριού. Γι αυτό μια απόπειρα της κυβέρνησης για την επιβολή καινούργιου βαρύτερου ελέγχου ήταν όχι μόνο καταδικασμένη, αλλά θα απειλούσε ολόκληρο το πολιτικό και κοινωνικό οικοδόμημα των αστοτσιφλικάδων.

Μπροστά σ΄ αυτή την απελπιστική κατάσταση ξεκινάει ο ίδιος ο Βενιζέλος και πηγαίνει στη Γενεύη. Κάνει μια δραματική έκκληση στο συμβούλιο της ΚΤΕ, αλλ΄ αυτό περιορίζεται μόνο να λάβει σε υπό σημείωσιν τη γνώμη της δημοσιονομικής επιτροπής και παραπέμπει πάλι την ελληνική κυβέρνηση στους ομολογιούχους. Για καινούργιο δάνειο ούτε συζήτηση δεν μπορούσε να γίνει. Εν τω μεταξύ η κατάσταση τραβάει όλο και στο χειρότερο. Στις 25 του Μάρτη γίνεται μια μεγάλη σύσκεψη υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας και με σκοπό να μελετηθεί η οικονομική κατάσταση και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν. Ανάμεσα στους συσκεπτόμενους βρίσκονται πολλοί υπεύθυνοι για το κατάντημα του τόπου. Οι καταχρήσεις, η κερδοσκοπία και οι ρεμούλες γίνονται το πιο συνηθισμένο φαινόμενο. Η διαφθορά κι η ηθική εξαχρείωση της κυβερνητικής κλίκας φτάνει στο κατακόρυφο. Νόθεψαν ακόμα και το κινίνο, πράξη αρκετά χαρακτηριστική για τη σαπίλα που βασίλευε ανάμεσα στην παράταξη που κυβερνούσε τη χώρα.

Β'. Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

Επόμενο ήταν κάτω απ΄ αυτές τις συνθήκες να μεγαλώνει η απόγνωση κι η αγανάκτηση του λαού. Ο κόσμος άρχισε να κάνει γιουρούσι στους φούρνους. Οι πορείες πείνας πλήθαιναν καθημερινά. Ο Βενιζέλος έπρεπε να διαλέξει. Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού. Τελικά πήρε την απόφαση, αφού πρώτα ειδοποίησε το ΔΟΕ, ν΄ αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και να πληρώσει τα τοκομερίδια σε δραχμές. Μα κι οι δραχμές δεν ήταν εύκολο να οικονομηθούν. Οι κρατικές εισπράξεις το 1929-30 έφτασαν τα 9.242 εκατομμύρια. Το 1932-33, παρόλες τις καινούργιες φορολογίες, θα ΄φταναν σε 7.779 εκατομμύρια. Με την υποτίμηση της δραχμής οι ομολογιούχοι θα ΄παιρναν κάπου 6.000 εκατομμύρια. Για να σώσει την «πίστη» της χώρας, η κυβέρνηση επέβαλε, κάτω από τόσο τραγικές συνθήκες, καινούργιες φορολογίες 740 εκατομμυρίων, χωρίς να σωθεί μ΄ αυτά η κατάσταση.

Και τότε- 16.4.1932 – ο Μαρής έστειλε ένα γράμμα στο ΔΟΕ και του δήλωνε ότι η κυβέρνηση ήταν αναγκασμένη να κηρύξει από την 1η του Μάη προσωρινό χρεοστάσιο και για τους τόκους. Έτσι, ήρθε η καινούργια χρεοκοπία. Η κυβέρνηση, όμως, που δεν μπορούσε να ανεχτεί το στίγμα, έδωσε εντολή στους αντιπροσώπους της στο Λονδίνο και το Παρίσι να 'ρθουν σ΄ επαφή με τους ομολογιούχους για να ρυθμίσουν το ζήτημα. Ο Μιχαλακόπουλος, υπουργός των Εξωτερικών, δήλωσε στη δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ ότι θα δεχόταν πρόθυμα να 'ρθουν «αμερόληπτοι» διαιτητές και να ελέγξουν ίσαμε ποιό βαθμό μπορούμε να πληρώσουμε τα τοκομερίδια, «αφού προαφαιρεθούν τα απαιτούμενα για το primum vivere του ελληνικού λαού». Την ίδια θέση έπαιρνε κι ο Παπαναστασίου. Όλοι ήταν πρόθυμοι να καταδικάσουν το λαό να ζει μ΄ ένα ξεροκόμματο, για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Αυτοί όμως ήταν ανένδοτοι και τα ζητούσαν όλα ή τίποτε.

Αυτή την εποχή, ο Μαρής υποχρεώθηκε να φύγει από το υπουργείο των Οικονομικών σχεδόν με τη βία. (Είχε μπει μέσα, καθώς λένε, ξυπόλυτος και βγήκε με καντάρια χρυσάφι). Η Εθνοτράπεζα στις κρίσιμες εκείνες για τα συμφέροντά της στιγμές έβαλε απόλυτα δικό της υπουργό, τον Βαρβαρέσο, που προκαλεί αμέσως την άρση της σταθεροποίησης, σχεδόν τυπική γιατί την είχε από καιρό προκαλέσει η μαύρη αγορά του συναλλάγματος. Έτσι, επιβάλλεται πάλι η αναγκαστική κυκλοφορία. Στην έκθεσή του πάνω στον προϋπολογισμό του 1932-33, ο Βαρβαρέσος θέλησε να δικαιολογήσει τη χρεοκοπία. Τα ελλείμματα, είπε, δεν μπορούμε πια να τ΄ αποφύγουμε με φορολογίες. Με περικοπές των εξόδων – σε βάρος κυρίως των μισθωτών – μόνο 480 εκατομμύρια οικονομήσαμε.

Γι΄ αυτό είναι αναπόφευκτο να καταφύγουμε στην ελάττωση των ποσών που διαθέτουμε για την υπηρεσία του δημόσιου χρέους, επειδή μας απορροφούν τα 55% του προϋπολογισμού και μάλιστα σε συνάλλαγμα. Γι΄ αυτό η κυβέρνηση βρέθηκε «εις την αναπόδραστον ανάγκην» να δώσει την άδεια στον υπουργό των Οικονομικών να αναστείλει τα χρεολύσια των εξωτερικών δανείων και τον τόκο «εν όλω ή εν μέρει». Σκόπευαν οπωσδήποτε να πληρώσουν ένα μέρος από τους τόκους. Στον προϋπολογισμό όμως δεν έγραφαν ακριβώς το ποσό, ελπίζοντας να το μεγαλώσουν οπωσδήποτε με τους φόρους. Έτσι αύξησαν κατά 25% τη φορολογία στα εισαγόμενα εμπορεύματα κι ενώ η κατάσταση ήταν κάτι παραπάνω από τραγική, οι Έλληνες πολιτικοί βρίσκονταν σ΄ αδιάκοπη κίνηση και συγκίνηση και τους απασχολούσε αποκλειστικά το ζήτημα της πληρωμής των ομολογιούχων. Παντού είχαν φουντώσει οι σχετικές συζητήσεις. Ο Μιχαλακόπουλος, ο Παπαναστασίου κι ο Καφαντάρης υποστήριζαν να τους πληρώσουμε με τα καπνά μας. Οικονομολόγοι, πολιτικάντες, τραπεζίτες, όλοι έγραφαν και υπόδειχναν κάποιον τρόπο πληρωμής και κανένας δεν υποστήριξε να μην πληρώσουμε τίποτα.

Η οικονομική κρίση άρχισε να εξελίσσεται και σε πολιτική και οικονομική χρεοκοπία, να μεταβάλλεται σε γενική χρεοκοπία του αστοτσιφλικάδικου κόσμου. Ο Βενιζέλος, αντιμετωπίζοντας την πολιτική του χρεοκοπία και τη λαϊκή κατακραυγή, επιχείρησε μια πολιτική μανούβρα. Παραιτήθηκε κι ανέβηκε πρωθυπουργός ο Παπαναστασίου. Σε τέτοιες όμως στιγμές κι η δημαγωγία μπορεί να καταντήσει επικίνδυνη για την κυρίαρχη τάξη. Γι αυτό κι ο αρχηγός των Εργατοαγροτικών διώχτηκε μέσα σε μια βδομάδα κι ανέβηκε πάλι στην κυβέρνηση ο Βενιζέλος, με υπουργό των Οικονομικών τον Βαρβαρέσο. Στις 10 Αυγούστου ψηφίστηκε ο νόμος της δραχμοποίησης. Η άρση της σταθεροποίησης κι η δραχμοποίηση έδιναν το δικαίωμα στις τράπεζες να ληστέψουν άλλη μια φορά τον κόσμο. Η Κτηματική Τράπεζα-θυγατέρα του Χάμπρο και της Εθνικής – έκανε τους μικροϊδιοκτήτες να βρεθούν από τη μια μέρα στην άλλη με διπλάσιο περίπου χρέος.

Γ'. ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΕΙΣ

Συγχρόνως άρχισαν πάλι, οι συνεννοήσεις με τους ξένους ομολογιούχους. Ο Βαρβαρέσος έφυγε για την Ευρώπη κι υστέρα από μακριές διαπραγματεύσεις, συμφώνησαν το Σεπτέμβρη του 1932 να πληρωθούν 30% των τόκων για το 1932-33, κι αν βελτιωνόταν αργότερα ή κατάσταση, να πάρουν 35%. Από το Δεκέμβρη όμως του ίδιου χρόνου, η τότε κυβέρνηση άρχισε να παρακαλεί με υπόμνημα της τους ξένους να μην κρατήσουν το παραπάνω ποσοστό, γιατί ή κατάσταση είχε επιδεινωθεί. Οι ομολογιούχοι έκαναν πώς υποχωρούν, αλλά ο ΔΟΕ, βάσει της συμφωνίας, είχε κατακρατήσει σε δραχμές -από τις υπέγγυες προσόδους- ολόκληρο το 35% και αρνήθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα τη διαφορά του 5%

Επίσης, ο ΔΟΕ υπολόγισε το ποσοστό σε χρυσές κι όχι σε χάρτινες λίρες, κερδίζοντας έτσι σημαντική διαφορά σε βάρος της Ελλάδας. Η κυβέρνηση κατάφυγε σε διαιτητή, αλλά η απόφαση του δεν βγήκε ακόμα. Κοντά σ' αυτά, ή εγγλέζικη κυβέρνηση μας υποχρέωσε να υπογράψουμε μια συμφωνία με το αγγλικό θησαυροφυλάκιο, σύμφωνα με την οποία αναλαβαίναμε να πληρώσουμε 3.767.548 φράγκα, πού το μοιράστηκαν ή Αγγλία κι ή Γαλλία σαν αποζημίωση για τα ποσά πού είχαν ξοδέψει όταν εγγυήθηκαν το δάνειο του 1898. Τότε ακριβώς κι οι ομολογιούχοι μετάνιωσαν πού δέχτηκαν το 30% και δεν τα 'παιρναν ζητώντας περισσότερα. Και ξαναρχίζουν πάλι συνεννοήσεις ατελείωτες και καταθλιπτικές για τη χώρα. Όλοι σχεδόν οι αστοί οικονομολόγοι προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι μια ανοιχτή χρεοκοπία θα κατάστρεφε την πίστη και τα οικονομικά της Ελλάδας.

Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτελιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις.

Εν τω μεταξύ, το Σεπτέμβρη του 1932 έγιναν εκλογές και στις 4 Νοέμβρη ανάλαβε πρωθυπουργός ο Τσαλδάρης, με υφυπουργό των Οικονομικών τον Μ. Ευλάμπιο. Το Δεκέμβρη έγινε υπουργός των Οικονομικών ο Κ. Αγγελόπουλος. Η οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί καθόλου. Η κερδοσκοπία οργίαζε κι ο τιμάριθμος από 15 πού ήταν το 1931 ανέβηκε στα 20 το '32. Αυτή, λοιπόν, την περίοδο ο Αγγελόπουλος αποτέλεσε μια μεγάλη εξαίρεση, ανάμεσα στους φαυλοκράτες πολιτικούς. Και παλιά τα είχε βάλει, με το ΔΟΕ και στην Κτηματική Τράπεζα κήρυξε τον πόλεμο κι αργότερα στην τεταρτοαυγουστιανή δικτατορία ήταν ο πρώτος αστός πολιτικός που εξορίστηκε από τον Μεταξά. Μόλις ανάλαβε το υπουργείο δήλωσε αμέσως ορθά-κοφτά και μ' επιμονή ότι δεν πρέπει να πληρώσουμε όχι 30% αλλά ούτε πεντάρα στους ξένους και ντόπιους ομολογιούχους. Σε λίγες μέρες ο Αγγελόπουλος διώχτηκε από το υπουργείο, ασφαλώς με την επέμβαση «εξωελληνικών» παραγόντων.

Τον αντικατέστησε ο τραπεζίτης Σπύρος Λοβέρδος και στις εφτά μέρες πού 'κανε υπουργός, πρόλαβε να πληρώσει αμέσως το 30% στους ομολογιούχους και να μαδήσει τη χώρα από το αναιμικό της συναλλαγματικό απόθεμα. Στις 16 του Γενάρη έπεσε ο Τσαλδάρης κι ήρθε ο Βενιζέλος με υπουργό των Οικονομικών τον Καφαντάρη. Ο αρχηγός όμως των Προοδευτικών δεν πρόλαβε να εξαγγείλει το καινούργιο πρόγραμμα του, γιατί στις εκλογές της 5ης του Μάρτη ξαναπήρε την εξουσία ο Τσαλδάρης, με υπουργό των Οικονομικών τον Λοβέρδο. Οι Λαϊκοί μόλις ανέβηκαν στην κυβέρνηση κάλεσαν τους ομολογιούχους να κάνουν αυτοψία στη χώρα μας για να αντιληφθούν την οικονομική της κατάσταση. Αυτοί όμως υπόδειξαν σαν αρμόδια την ΚΤΕ και η κυβέρνηση άρχισε τότε να παρακαλεί την Κοινωνία των Εθνών να 'ρθει μια δημοσιονομική επιτροπή. Τότε ο Καφαντάρης σε μια αγόρευση του για τον προϋπολογισμό του '33-'34 επιτέθηκε στην κυβέρνηση για την πρόσκληση δημοσιονομικής επιτροπής κι εξήγησε ότι την επέμβαση της ΚΤΕ δεν την ήθελε όχι από έλλειψη ευλάβειας στο θεσμό, αλλά γιατί «εξ επισήμων ανακοινώσεων και άλλων σχετικών στοιχείων είχε πεισθεί ότι ή ΚΤΕ δεν επείχε θέσιν τρίτου εις την υπόθεσιν των χρεών, άλλ' είχαν άμεσον και απροκάλυπτον είς αυτήν ενδιαφέρον στρεφόμενον υπέρ των ομολογιούχων». Πρότεινε δε να 'ρθει ή κυβέρνηση σε απευθείας συνεννόηση με τους ομολογιούχους και να τους πληρώσουμε με τα προϊόντα μας.

Τελικά, ή επιτροπή της ΚΤΕ ήρθε το Μάη και μετά τις έρευνές της έκανε σχετική έκθεση, στην όποια λέει ότι για να πληρώσει ή Ελλάδα πρέπει ν' αναπτύξει τις εξαγωγές και τα εμβάσματα και να ελαττώσει τις εισαγωγές της! Τον Ιούνη του 1933 συνήλθε στο Λονδίνο η δημοσιονομική επιτροπή για να εξετάσει την έκθεση και ν' ακούσει τον Λοβέρδο και τον Μάξιμο πού είχαν πάει κι αυτοί στο Λονδίνο για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και να πετύχουν μια συνεννόηση με τους ομολογιούχους. Αυτοί όμως αρνήθηκαν να συζητήσουν με τους Έλληνες αντιπροσώπους, ζητώντας 271/2% για το 1933-34 και 371/2% για τον άλλο χρόνο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση πρόσφερε 221/2% και 271/2% (η διαφορά ήταν 600 εκατομμύρια δραχμές).

Η πρόταση να λύσει τη διαφορά ένας διαιτητής, απορρίφτηκε χωρίς συζήτηση και περιφρονητικά από τους ομολογιούχους. Τότε οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν και πάλι.

Στον Λοβέρδο και τον Μάξιμο η δημοσιονομική επιτροπή «σύστησε» να βάλουν καινούργιους φόρους για να πληρώσουν τους ξένους. Οι δυο υπουργοί αποχαιρέτησαν την επιτροπή με την υπόσχεση ότι θα εξασφαλίσουν τους τόκους των ομολογιούχων και μάλιστα ανάφεραν στην επιτροπή τι είδους και πόσους φόρους θα βάλουν στο λαό, για να το πετύχουν. Κι έτσι γύρισαν πίσω στην Ελλάδα αποφασισμένοι να εξευμενίσουν με κάθε μέσο τους κατόχους ομολογιών και τέτοιοι κάτοχοι -εν παρενθέσει- ήταν κι ο Λοβέρδος κι ο Μάξιμος.

«Ίσως επί του σημείου τούτου η στάσις της Ελλάδος θα έπρεπε να ήτο περισσότερον αποφασιστική...», γράφει ο Άγγελος Αγγελόπουλος, γιατί τον ίδιο καιρό οι Τούρκοι κι οι Γερμανοί αρνήθηκαν κάθε πληρωμή και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου.

Δ'. Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ

Η καινούργια επαφή έγινε το Σεπτέμβρη του '33 κι οι διαπραγματεύσεις τράβηξαν πολύ καιρό. Αύτη ήταν ή κλασική τους μέθοδος. Κερδοσκοπούσαν στην αγορά μ' αυτό τον τρόπο και συγχρόνως μας εκβιάζανε τελικά να υποχωρήσουμε, γιατί αυτή ή εκκρεμότητα των συνεννοήσεων νέκρωνε την οικονομική ζωή της χώρας. Έτσι επαναλαμβάνεται η ιστορία του '97. Πάλι η πατρίδα μας βρίσκεται σε αγωνία περιμένοντας την απόφαση των εκμεταλλευτών της. Τότε η δημοσιονομική επιτροπή της ΚΤΕ, για να επηρεάσει τις συζητήσεις προς όφελος των ομολογιούχων και να εκβιάσει έτσι τη λύση δίνοντας ένα γερό όπλο στους τοκογλύφους και μια εύκολη δικαιολογία στον Λοβέρδο, δημοσίεψε μια έκθεση, με την οποία διαπιστώνει βελτίωση στη δημοσιονομική κατάσταση της Ελλάδας. Με παρόμοιες πιέσεις, εκβιασμούς και παρασκηνιακές ενέργειες υπογράφτηκε, τέλος, το Νοέμβρη, μια συμφωνία για δυο χρόνια. Τα χρεολύσια αναστέλλονταν για δυο χρόνια κι από τους τόκους θα πληρώναμε 271/2% το 1933-34 και 33% το 1934-35. 0ι τόκοι μόνο του δανείου του 1898 θα πληρώνονταν στο ακέραιο. Η πληρωμή θα γινόταν με συνάλλαγμα του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης κι η ελληνική κυβέρνηση θα 'γραφε στον προϋπολογισμό της το σύνολο των τόκων, που θα το αντιδανειζόταν τάχα από το ΔΟΕ, καταθέτοντας του ίσο ποσό άτοκα γραμμάτια σε δραχμές. Ο Λοβέρδος, για να συγκεντρώσει το ποσοστό πού συμφώνησε, έβαλε σ' ενέργεια δεκάδες καινούργια φορολογικά νομοσχέδια, όλα σε βάρος του λαού, ενώ ο ίδιος, όπως ξεσκεπάστηκε τότε στις εφημερίδες, είχε επιχειρήσει να διαφύγει με διάφορους αθέμιτους τρόπους τη φορολογία.

Η συμφωνία πρόβλεπε καινούργιες διαπραγματεύσεις στις αρχές του 1935 για τα επόμενα χρόνια. Γι' αυτό και το Φλεβάρη πήγε στο Λονδίνο ο Πεσμαζόγλου, καινούργιο οικονομολογικό αστέρι της πλουτοκρατικής κλίκας. Πρόεδρος τότε του συμβουλίου των ομολογιούχων ήταν ο σερ ΄Οστεν Τσάμπερλεν, αδερφός του κατόπιν πρωθυπουργού Νέβιλ Τσάμπερλεν. Η πολιτική των δυο αδελφών είναι μια ατέλειωτη αλυσίδα από εξευτελισμούς και προδοσίες μικρών και μεγάλων λαών. Στο πρόσωπο τους, το εγγλέζικο χρηματιστικό κεφάλαιο είχε αποκτήσει τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους του για μια ολόκληρη εποχή. Μόλις άρχισαν οι συνομιλίες, οι ομολογιούχοι ζήτησαν 50%. Ο Πεσμαζόγλου πρόσφερε 35%. Αυτοί, αρνήθηκαν κι έτσι οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν.

Η ελληνική κυβέρνηση -κάτω από τη λαϊκή πίεση- δήλωσε τότε στους ομολογιούχους ότι θα τους πλήρωνε τα τοκομερίδια τους πού έληγαν την 1η του Απρίλη, με ποσοστό 35%. Ο ΔΟΕ διαμαρτυρήθηκε αμέσως γιατί έτσι ή κυβέρνηση παραβίαζε το νόμο του 1898 και, καθώς τις είχε στο χέρι, κατακράτησε όλες τις υπέγγυες προσόδους υπολογίζοντας τόκους και χρεολύσια για όλα τα δάνεια πού ήταν κάτω από τον έλεγχο του. Συγχρόνως με τη διαμαρτυρία και το πραξικόπημα του ΔΟΕ, άρχισαν αλλεπάλληλα διπλωματικά διαβήματα από τις ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις, ενώ το συμβούλιο των ομολογιούχων στο Λονδίνο λυσσασμένο σύσταινε στα μέλη του να μη δεχτούν να εισπράξουν το 35%. Έπεσαν όλοι πάνω στη φτωχή μας χώρα να την πνίξουν. Παρ΄ όλα αυτά, όμως, το 52% των ομολογιούχων έτρεξαν να εισπράξουν το 35% και για τα υπόλοιπα έχει ο θεός. Και πράγματι ο θεός των τοκογλύφων, ενσαρκωμένος στο πρόσωπο του Γκλίξμπουργκ, τους βοήθησε.

Ε. ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΓΚΛΙΞΜΠΟΥΡΓΚ

Σ΄ όλο αυτό το διάστημα, άλλες κύριες ασχολίες του Λαϊκού Κόμματος ήταν οι επιστημονικές καλπονοθεύσεις και η συστηματική ρουσφετολογία. Πάνω στο δημόσιο ταμείο είχαν ριχτεί μ΄ άγριες διαθέσεις οι φίλοι του κόμματος, που τόσα χρόνια είχαν μείνει μακριά από την εξουσία. Ο Τσαλδάρης, περισσότερο κατάλληλος για δικολάβος παρά για αρχηγός κόμματος, ξόδευε όλη την, όχι και τόσο πληθωρική, ζωτικότητά του σε επιφυλάξεις, σοφίσματα και σε διάφορου συνδυασμούς που σοφιζόταν για ν' αντιμετωπίσει, την αντιπολίτευση και τις γκρίνιες των φίλων του πού τρώγονταν σαν τα σκυλιά.

Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα δύο αστοτσιφλκικάδικα μπλοκ οξύνονται και παίρνουν τη μορφή ανοιχτής ένοπλης σύγκρουσης το Μάρτη του '35. Το «αντιβενιζελικό» κράτος – εφεύρεση του Μεταξά – παρόλη την τρομοκρατία που ξαπόλυσε όταν επιβλήθηκε, δεν κατάφερε να πνίξει το λαϊκό κίνημα. Οι εκλογές του Ιούνη του '35 φανερώνουν ότι οι λαϊκές μάζες αρχίζουν να χειραφετούνται πια από την επιρροή των πλουτοκρατικών κομμάτων και να προσανατολίζονται προς τ΄ αριστερά. Η κατάσταση αυτή αρχίζει να καταντάει αρκετά επικίνδυνη για την ντόπια πλουτοκρατία και πολύ επιζήμια για τους ξένους κεφαλαιούχους, που θα επιθυμούσαν να ασχολιέται ο ελληνικός λαός με τα «ειρηνικά» του έργα και να μην καταγίνεται τόσο πολύ στην πολιτική. Και τότε όλοι οι αντιδραστικοί πλουτοκρατικοί κύκλοι του εσωτερικού και του εξωτερικού, με πρώτη την Εθνοτράπεζα, με τις συμβουλές και την έγκριση του Βενιζέλου, με την ανοχή των ψευτοδημοκρατικών κομμάτων και με τις ευλογίες και τα χειροκροτήματα των ομολογιούχων, άρχισαν να κηρύχνουν την πολιτική της «συμφιλίωσης».

Όργανο για την πραγματοποίησή της θα ΄ταν ο δεύτερος Γεώργιος Γκλίξμπουργκ, που τον τάιζε δώδεκα ολόκληρα χρόνια ο Χάμπρο. Φτάνει να 'ρχόταν ο βασιλιάς για να αγαπηθούν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί και να ζήσει ο λαός ευτυχισμένος.

Επειδή, όμως, ο λαός με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση των αντιφασιστικών δημοκρατικών του δυνάμεων έδειξε την ακλόνητη διάθεσή του να υπερασπίσει τις δημοκρατικές του ελευθερίες, ανάλαβε να κανονίσει τα περαιτέρω αυτοχειροτονηθείς σε αντιβασιλιά Γ. Κονδύλης, με το διαβόητο δημοψήφισμα που οργάνωσε το Νοέμβρη του '35.

Κι έτσι η Ελλάδα απόχτησε πάλι βασιλιά και σε λίγο και «εθνικό» κυβερνήτη, οι ομολογιούχοι εξασφάλισαν, όπως θα δούμε, το ποσοστό που ζητούσαν και τον ελληνικό λαό ανάλαβε να τον επαναφέρει στα ειρηνικά του έργα ο Μανιαδάκης.

Hatırlatmayın şunu kefereye!

2011-07-20T16:04:00.001+03:00

Του ENGİN ARDIÇ

«Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή βία έχουµε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας…

ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέµα “Θα πάρουµε πίσω την Πόλη”,

ΑΝ έφτιαχναν µακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη… (όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο!),

ΑΝ ένας τύπος ντυµένος όπως ο περίφηµος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν µυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε το δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέµιζε κάτω,

ΑΝ ξαφνικά έµπαινε στην πόλη κάποιος ντυµένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έµπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης (όπως εµείς στην Τουρκία κάνουµε κάθε χρόνο!),

ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε µιναρέδες αλλά Σταυρό,

ΑΝ έκαιγαν λιßάνι και έλεγαν ύµνους, θα µας άρεσε; Δε θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναµε τον κόσµο, µέχρι που θα καλούσαµε πίσω τον πρέσßη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο; Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή (µε αυτές τις γιορτές που κάνετε) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι “αυτά τα µέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ εων υστέρων και τα πήραµε µε τη βία”; Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων; Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόßος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω;

Μη φοßάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοßάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν µπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων και, αν ακόµα την πάρουν, δεν µπορούν να την κατοικήσουν. Και οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο, που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαµε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς, τι θα απαντήσουµε; Θα υπερασπιστούµε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων ή θα αφήσουµε το θέµα στους ιστορικούς;

Αντί να περηφανευόµαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαµε, ας περηφανευτούµε µε αυτές που ιδρύσαµε, αν υπάρχουν…

Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µε τη βία κατακτηµένη… Ακόµα και το όνοµα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana= µάνα, dolu= γεµάτη), αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή. Ακόµα και η ονοµασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi “εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ”, τραßώντας τη λέξη από τα µαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει, λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν µπορεί να µας κουνήσει, ηρεµήστε πια… Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όµως πολλές φανφάρες».

Hatırlatmayın şunu kefereye!
Bugün Atina'da bir "İstanbul'u geri alacağız" mitingi düzenlense... Şehrin surlarının da bir maketi yapılsa ve Ortaçağ zırhlarına bürünmüş savaşçılar o surlara saldırsalar...
"Yunan Battal Gazisi" diyebileceğimiz efsanevi kahramanları "Diyenis Akritas" kılığına girmiş bir herif de bizim Ulubatlı Hasan'ı kolundan tuttuğu gibi aşağı atsa...
Derken beyaz bir atın ütünde İmparator Konstantinos belirse ve yanında Lukas Notaras, Yorghos Frantzis falan kılığına girmiş birtakım heriflerle birlikte şehre temsili olarak girse...
Mukavvadan yapılmış bir Ayasofya'nın da minarelerini sökseler ve tepesine de haçı taksalar...
Tütsüler yakılsa, ilahiler söylense...
Hoşunuza gider miydi?
Gitmezdi. Kıyameti koparırdık, elçimizi geri çekmeye kadar varırdı iş.
Öyleyse siz niçin yapıyorsunuz bunu?
Aradan tam beş yüz elli altı yıl geçmiş, geçen gün almış gibi daha neyi kutluyorsunuz?
Niçin her sene bu zamanda dönüp dönüp bütün dünyaya "burası aslında bizim değildi, sonradan geldik, zorla aldık" mesajını veriyorsunuz?
Neredeyse altı asır önceki meseleyi niçin taze tutuyorsunuz?
Alınan şehrin "bir gün geri verilebileceği" korkusu mu var bilinçaltınızda?
Korkmayın, bir avuç Ergenekoncu ahmağın iddia ettiği gibi "1919 şartları" falan yok ortada...
Korkmayın, dokuz milyon Yunan, on iki milyonluk şehri geri alamaz, alsa da içinde oturamaz.
O rüyayı gören, bir avuç manyaktır.
Bizim burada da İstanbul'un fethi kutlaması yapan bir avuç fanatik ama sesleri gür çıkıyor.
Ya herifler şimdi "üç gün üç gece yağmaladılar" diye tuttururlarsa ne diyeceğiz? Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nde savunma mı yapacağız, yoksa tarihçilere mi bırakacağız?
Hep "aldığımız" şehirlerle övüneceğimize, "kurduğumuz" şehir varsa onunla övünelim.
Öyle bir şehir yok. Buram buram Anadolu, baştan aşağı "sonradan alma"...
Anadolu ismi bile, sanıldığı gibi "annelerle dolu" demek değil, Rumca "i anatoli" yani "doğu" kelimesinden tornistandır.
İstanbul isminin, Evliya Çelebi'nin esrarlı "leb-i dilber" macununu çekip çekip salladığı gibi "İslam bol" lafından gelmeyip, gene Rumca "stin poli" (stimboli okunur) yani "şehire, şehirde" deyiminden geldiği gibi...
Fakat tamam yahu, yerleştik artık, göçebelik bitti.
Göçebelik bittiği için millet apartman dairelerini beşer beşer alıyor, kimse bizi sürüp çıkaramaz, rahatlayın artık... Köylülerimiz İstanbul'u katletmekle yetinsinler, fazla bağırıp çağırmadan...
SABAH 3 Ιουλίου 2009

«Του ΄Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν αποζητά»

2011-07-18T19:19:00.001+03:00

Η μεγάλη κυρία της ελληνικής δημοσιογραφίας, μιλάει για την δημοσιογραφία, την πολιτική, την ζωή και για τον θάνατο με τον δωρικό τρόπο που ήξερε να χειρίζεται τον λόγο. Μιλάει για τους Νεοέλληνες αλλά και για τους πολιτικούς χωρίς να γλυκαίνει θεατρικά τα λόγια της. Υπερασπίζεται την καταγωγή της χωρίς ίχνος σνομπισμού και βλαχοκιτσαρίας. Η συνέντευξη δόθηκε στο Νίκο Παπανικολάου στις 19 Ιουλίου του 1992. Τρία χρόνια μετά η Ελένη Βλάχου είπε «ευχαριστώ» και έκλεισε την πόρτα αποδεικνύοντας ότι ο θάνατός της δεν την έκανε έναν άλλον άνθρωπο.

Η ογδοντάχρονη τότε Ελένη Βλάχου κάποιες φορές με εξέπλησσε ευχάριστα, όταν αναφερόταν με άνεση στο τέλος της ζωής («δεν το είχα σκοπό να ζήσω τόσο!») ή στην περίπτωση που φανέρωνε την ξεχωριστή τόλμη (ή ευθύτητα) ενός ανθρώπου που γνωρίζει ότι δεν μπορούν να του κάνουν κακό, είτε γιατί ανήκει στην ελίτ των ισχυρών, είτε γιατί βρίσκεται στο φινάλε και του είναι αδιάφορο το όποιο κόστος.
Θεωρούσε την εμπειρία της, όσο και την ίδια τη Βουλή μια αθλιότητα! «΄Ηταν ένα μεγάλο καφενείο για άνδρες», μου είχε εκμυστηρευτεί, «ένα Club, στο οποίο οι άνθρωποι δε σέβονταν ο ένας τον άλλο».

Κάποιες άλλες στιγμές μου είχε δείξει ότι γνώριζε άριστα τη θέση της: «Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος που έζησε μέσα στην πολυτέλεια. Ποτέ στη ζωή του δεν είχε καθίσει σε τραπεζάκι καφενείου!».
«Κακά τα ψέματα! ΄Ενας Καραμανλής κοντούλης, παχουλός, απλώς συμπαθητικός, δεν θα είχε προχωρήσει τόσο εύκολα στο δρόμο της πολιτικής επιτυχίας», έγραφε η Ελένη Βλάχου στο βιβλίο της «Πενήντα και κάτι... 1951-1967», δίνοντας εμμέσως τον αυθαίρετο ή «απολίτικο» τρόπο με τον οποίο έβλεπε τα πολιτικά πράγματα!
Αυτές της οι αντιλήψεις –όσο και η κοσμική ζωή της– απετέλεσαν για πολλούς κόκκινο πανί! Δεν μπορούσαν να της συγχωρέσουν ότι έζησε απαλοπατώντας στις παρυφές της εξουσίας, γνήσιο τέκνο της αθηναϊκής ελίτ της προηγούμενης εικοσαετίας.

Η Ελένη Βλάχου γεννημένη στις 18 Δεκεμβρίου του 1911, στη γωνία Πατησίων και Δεριγνύ στην Αθήνα, μοναχοκόρη του Γεωργίου Βλάχου και της Δημαρέτης, έζησε από τα μέσα, «πενήντα και κάτι» χρόνια, την εξέλιξη του ελληνικού Τύπου. Αναφέρθηκε ως η ισχυρή εκδότης (της «Καθημερινής», της «Μεσημβρινής» και των «Εικόνων»), ως γυναίκα που ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της πορεία στην ηλικία των 24 ετών με ταξιδιωτικές εντυπώσεις από την ΄Απω Ανατολή (!), με «υψηλές» επαφές, κυρία της κοσμικής ζωής, δημοσιογράφος που είχε τη δυνατότητα να «ελέγχει» κυβερνήσεις...
Η γυναίκα που έγινε γνωστή ως δημοσιογράφος κι ας ήταν περισσότερο «πολιτικός», έδωσε το στίγμα της στα παιχνίδια της εξουσίας.

Ανεξάρτητη φωνή

-Είχατε πει παλαιότερα ότι ήταν σπουδαίο το γεγονός πως οι εκδότες των εφημερίδων ήταν και πολιτικές φυσιογνωμίες...
-΄Ηταν πολύ σημαντικοί άνθρωποι και είχαν δύναμη. Παλιά η εφημερίδα ήταν παντοδύναμος. Είχε σημασία η γνώμη της, ο τρόπος με τον οποίο γραφόταν. Τώρα οι αναγνώστες χαζεύουν τα νέα που γνωρίζουν ήδη! Διασκεδάζουν με το χιούμορ της που είναι μέτριο και την πετάνε! Χαρακτηριστικό της επιτυχίας μιας εφημερίδος και του γράφοντος ήταν που οι άνθρωποι κρατούσουν αποκόμματα και τα ξαναδιάβαζαν. Τώρα ποιος κόβει τα άρθρα της εφημερίδος;
-Το να αποτελούν όμως οι εκδότες πολιτικές φυσιογνωμίες, προϋποθέτει σκοπιμότητα και κομματικό συμφέρον. Δεν ξέρω αν υπήρξε πραγματικά ποτέ, ανεξάρτητη εφημερίδα.

-΄Οχι. Η «Καθημερινή» ήταν ανεξάρτητη και αυτό της έδινε τη μεγάλη της δύναμη. Και είχε ανθρώπους ανεξάρτητους. Εντός της είχε δημιουργήσει μια άλλη ατμόσφαιρα! Αυτή η πόρτα που βλέπετε, ποτέ δεν έχει κλείσει. ΄Ολοι περνούσαν από εδώ χωρίς καμία δυσκολία...»
-Υπάρχουν νέοι όροι, όπως «στιλ», «marketing» που δίνουν το δημοσιογραφικό ύφος και το μέτρο των σχέσεων του διευθυντή με τους εργαζόμενους. Πόσο έχουν αλλάξει τη σημερινή εφημερίδα;
-Νομίζω ότι αυτοί οι όροι, κατά έναν τρόπο, έχουν τραυματίσει τις εφημερίδες. Δεν μπορεί, όμως, κανείς να αγνοήσει ότι παλεύουν μέσα σε αμφιβολίες, αλλάζουν κόμματα, πίστη και αναγκάζουν αυτούς που εργάζονται μαζί τους να τους ακολουθήσουν.
-Αυτό σημαίνει ότι ο δημοσιογράφος δεν μπορεί, δεν του επιτρέπεται να γράφει ελεύθερα;
-Δεν δίνει μάχη. Αυτό που λέτε «δεν γράφει ελεύθερα» εγώ τα ακούω βερεσέ!
-Δεν πιστεύετε ότι αυτή η παραίτηση επεκτείνεται και στην ίδια τη ζωή;
-Νομίζω ότι έχετε δίκιο! Υπάρχει αδιαφορία, απάθεια. Πιστεύω ότι το παιδί για να μεγαλώσει με πίστη, έχει απαραίτητον ανάγκη από τη βοήθεια του σπιτιού, του σχολείου. Ακόμη και της θρησκείας. Δεν μπορεί μόνο του να φτιάξει έναν σκελετό. Κανείς πια δεν βοηθά το παιδί. Έχουν κουραστεί.

-Από τις αλλαγές της ζωής;
-Από τη ζωή. Δεν νομίζω να υπάρχει οικογένεια πιο αδιάφορη από την ελληνική. Ο ξένος που έτυχε να δω από κοντά, μορφώνει το παιδί του, του παίρνει ένα βιβλίο, του το διαβάζει. Θυμάμαι ότι σε ένα σπίτι είχα δει ένα κορίτσι επτά -οκτώ χρονών, να γράφει. Μου είπαν ότι μια φορά την εβδομάδα έγραφε γράμματα, ένα «ευχαριστώ» στη θεία που έστειλε την κούκλα, στους φίλους της. Στα επτά της! Ο δικός μας άνθρωπος δεν γράφει ούτε στα επτά, ούτε στα εικοσιεπτά ούτε στα εβδομήντα.

Η μπλε Φορντ

-Τα νεανικά σας χρόνια κύλησαν, απ' ότι ξέρω, ευχάριστα! Κάνατε πολλά ταξίδια, μεγαλώσατε ελεύθερη...
-Πράγματι, και απορώ με πολλούς που έρχονται και μου λένε «τώρα τα κορίτσια είναι ελεύθερα, ενώ εσείς»! Εγώ, δεξαέξι δεκαεπτά χρονών ταξίδευα στον κόσμο ελεύθερη. Είχα το πρώτο μου αυτοκίνητο, μια μικρή μπλε με κουκούλα Φορντ, με τις ταχύτητες στο τιμόνι. Και αυτά εγίνοντο προ εξήντα ετών, γιατί έχω φτάσει σε αυτό τον ανυπόφορο αριθμό των ογδόντα! Είμαι ογδόντα ετών. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είμαι ζωντανή ακόμη! Δεν το είχα σκοπό...
-Είχατε κάποια σχέση, σας συγκίνησε ποτέ η λαϊκή συνοικία, το ρεμπέτικο τραγούδι, για τα οποίο κάποτε έγινε τόσος λόγος;
-Ναι. ΄Εχω γράψει πάρα πολλά χρονογραφήματα και για το ρεμπέτικο. Για την «Καθημερινή», να βγει με τέτοιες θέσεις, ήταν μια επανάστασις!
-Οι κουβέντες σας δημιουργούν άλλες εντυπώσεις! Μου φαίνεται περίεργο να είχατε «ζήσει» το ρεμπέτικο.
-Μου άρεσε! Και για τις λαϊκές συνοικίες που λέτε ενδιαφερόμουνα πάντα. Ήμουν κοντά σε κάθε αλλαγή και πρόοδο. Δεν είχα καμία απολύτως δυσχέρεια προσαρμογής. Με βοήθησε πάρα πολύ ο πατέρας μου, που ήταν έξυπνος και ελεύθερος άνθρωπος. Ήμουν τυχερή! Μου έγραφε και μου μιλούσε λες και ήμουνα μεγάλη.
-Σας μιλούσε με «σεβασμό». Τον σεβασμό δεν λησμονούμε στις καθημερινές μας συναστροφές που μετατρέπουμε σε υπολογισμένες δοσοληψίες;
-Νομίζω ότι η λέξις που μεταχειριστήκατε, η λέξις «σεβασμός» είναι μια λέξις «κλειδί» για ολόκληρη τη ζωή. Θα σας πω κάτι περίεργο! Πιστεύω ότι ο σεβασμός είναι απαραίτητος ακόμη και στη σχέση με τα ζώα. Το να σέβεστε τον σκύλο σας για τα κέφια του, για τις δυνατότητές του, τον κάνετε να αλλάζει τον τρόπο που σας βλέπει. Είναι η λέξις- κλειδί και για το μικρό προς το μεγάλο και για το μεγάλο προς το μικρό. ΄Οταν οι δικτάτορες και οι στρατιωτικοί δεν δείχνουν σεβασμό προς τον άλλο, τότε αρχίζει και η κακοποίησις, τα βασανιστήρια! Αν και δεν μου πάει το «μισώ»... έτσι εκτρέφεται το μίσος. Τους μισώ αυτούς τους ανθρώπους.

Εντιμότητα

-Φράσεις που γράφτηκαν για εσάς, «μιλούν» για δροσιά στη σκέψη, για ζωντάνια. Η εικόνα ενός ανθρώπου που δεν επλήγη από την καθημερινότητα, οφειλόταν στον χαρακτήρα ή στην οικονομική σας άνεση;
-Στον χαρακτήρα μου και τους ανθρώπους που είχα γύρω μου. ΄Εχει μεγάλη σημασία τι ανθρώπους έχεις γύρω σου. Αν είσαι παιδί ενός μουσικού και μεγαλώσεις σε ένα σπίτι όπου οι άνθρωποι τραγουδάνε, παίζουν βιολί, μαθαίνεις τι θα πει αρμονία. ΄Οταν μεγαλώσεις σε ένα σπίτι με γνώση, με πίστη, με εντιμότητα, ολοκληρώνεσαι. ΄Ενας από τους λόγους που συμπαθούσα τον Αντώνη Σαμαρά, ήταν ότι γνώριζα την οικογένειά του. Και ήξερα ότι είχε μεγαλώσει σε έναν καλό ελληνικό κόσμο. Ξέρετε, στην Ελλάδα παρατηρείται το μοναδικό φαινόμενο, ορισμένοι ΄Ελληνες να γεννιούνται αριστοκράτες: οι πιο φτωχοί, οι πιο ώριμοι, οι πιο εγκαταλειμμένοι. Ο ψαράς, ο βοσκός πάνω στο βουνό. Ο τρόπος που θα σε φροντίσουν είναι αρχοντικός. Καθώς όμως προχωρούν προς τον πολιτισμό, προς την πόλη, αλλάζουν! Την αρχοντιά που κερδίζουν με το γέννημά τους, τη χάνουν στην πόλη. Αντίθετα, ο Άγγλος γεννιέται χωριάτης, πρόστυχος, μέθυσος και σιγά σιγά, από σχολειό σε σχολειό, μετά από γενιές γίνεται τζέντλεμαν.
-Πιστεύετε ότι υπάρχουν σήμερα πολιτικοί με αυτήν την αριστοκρατική συμπεριφορά;
-Ασφαλώς!
-Η ευθύνη όμως για την περιφρόνηση του κοινοβουλίου, βαρύνει όλους τους εκλεγμένους ΄Ελληνες. Πού διακρίνετε την υπερήφανη στάση που λέτε;
-Νομίζω ότι η ζωή εδώ, έχει υποστεί πολλές ταλαιπωρίες. Για σκεφτείτε έναν Άγγλο, του οποίου ο τόπος ποτέ δεν έχει γνωρίσει ξένη κατοχή, εμφύλιο ή χούντα! Δεν έχει ποτέ υποστεί μέσα στο σπίτι του την κακία ενός δικού του ανθρώπου. Εμείς φθαρήκαμε. Κι όταν είσαι νέος είσαι πιο ευπαθής.
-Δεν υπάρχει και η έλλειψη πίστης; Μεταπολίτευση, εναλλαγές κομμάτων στην εξουσία. Η πίστη που καταστράφηκε από την ίδια την πραγματικότητα.
-Μα και η πίστις είναι λανθασμένη, γιατί ο κόσμος πιστεύει σε παραμύθια! Πρέπει να σωθεί η Ελλάς από το ψέμα. Αυτό που λέμε «του ΄Ελληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει» να απαγορευτεί! Να μαθαίνουν στα παιδιά ότι «του ΄Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν αποζητά»! ΄Ολο στον ζυγό είναι! Ποιος τα λέει αυτά και το παιδί αρχίζει να πιστεύει ότι μας φοβώνται οι Τούρκοι, οι Κούρδοι, όλοι... ότι είμαστε παντοδύναμοι; Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα κόμμα αλήθειας ή μια καινούργια εφημερίδα που θα γράφει την αλήθεια. Αν ήμουν νεώτερη!»...

Αυτοπαραμυθιαζόμαστε

Από τις αυλές των επαύλεων είναι δύσκολο να νιώσεις την ασημαντότητα του οίκου σου. Οι ισχυροί λησμονούν ότι υπάρχουν ισχυρότεροι από αυτούς. ΄Οτι το παιχνίδι του κόσμου παίζεται με άλλους κανόνες και περισσότερους του ενός παίκτες. Γι' αυτό και η επισήμανση, από μια γυναίκα που έζησε πλήρης ημερών δύναμης, ότι εγκληματούμε με το να αυτοπαραμυθιαζόμαστε για την παντοδυναμία μας, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
-Πιστεύετε ότι η εμφάνιση ενός κόμματος με τίμιες προθέσεις, θα μπορούσε να πείσει ένα δύσπιστο κοινό;
-΄Ισως!
-Είπατε, όταν εκλεγήκατε βουλευτής, ότι μπήκατε με περιέργεια στον «ιερό» χώρο της Βουλής. Με τι εντυπώσεις αποχωρήσατε;
-΄Ηταν μια αθλιότης! ΄Ηταν ένα μεγάλο καφενείο για άνδρες. ΄Ενα club στο οποίο οι άνθρωποι δεν σέβονταν ο ένας τον άλλο. ΄Οταν ανέβαινε ένας να μιλήσει, οι άλλοι ή πήγαιναν για καφέ ή δεν πρόσεχαν! ΄Ηταν μια πολύ κακή εμπειρία! Μου έδωσε την πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να έχουμε καλή κυβέρνηση. Τότε ήμουν πολύ στενά συνδεδεμένη και με τον Καραμανλή, ο οποίος δεν εννοούσε ποτέ να εκμεταλλευτεί ανθρώπους με ορισμένες γνώσεις. ΄Οπως ήμουν εγώ. Γενικώς, στην Ελλαδα δεν εκμεταλλευόμαστε τις δυνατότητες των άλλων. Υπάρχει ένα πολύ κακό ελληνικό ελάττωμα. ΄Οσο ανεβαίνουμε ψηλότερα, νομίζουμε ότι αποκτάμε περισσότερες γνώσεις και δεν ακούμε πια τους άλλους!
-Γυναίκες που πέρασαν στην πολιτική ζωή, όπως οι κυρίες Μερκούρη, Συνοδινού, Φαραντούρη, δέχτηκαν δυσμενή σχόλια επειδή εγκατέλειψαν τη δουλειά που τις ανέδειξε.
-Δεν νομίζω ότι απέτυχαν τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Τη Μελίνα την αγαπώ πολύ, γιατί πιστεύω ότι έχει ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα που μπορεί να έχει άνθρωπος: είναι πάρα πολύ καλή. ΄Ηταν σε όλη της τη ζωή καλή. Από κοριτσάκι, από τότε που ήταν νόστιμη, χαϊδεμένη, που έκανε επιτυχίες. Είναι άνθρωπος που δίνει, ποτέ δεν παίρνει. ΄Ο,τι λεφτά κερδίζει τα πετάει. Δεν είναι πολιτικός.»...
Αυτό που με εξέπλησσε θετικά στις απόψεις της κας Βλάχου είναι η συμπάθεια ή η αγάπη που εκφράζει για κάποια πρόσωπα και η έλλειψη μεμψιμοιρίας εκ μέρους της ,απέναντι σε ό,τι έζησε. Έμοιαζε χορτάτη, υγιής, διόλου αχάριστη με ό,τι της προσέφερε με απλοχεριά η ζωή.

Οι ανθέλληνες

-Για τον Σταύρο Ξαρχάκο τι θα λέγατε;
-Δεν τον ξέρω. Ως μουσικός μου αρέσει πολύ.
-Στην Αγγλία αποκτήσατε, όπως έχετε πει, «διεθνή φωνή». Υπήρξαν άλλες «διεθνείς φωνές» που ταυτίστηκαν με την Ελλάδα;
-Στον Β΄ τόμο του βιβλίου μου αναφέρομαι στη «μάχη των ανθελλήνων». Μας είχαν βαφτίσει «ανθέλληνες». Και είμαστε πολύ υπερήφανοι για τον τίτλο! Μπορώ να σας πω ότι μόνο επί χούντας δημιουργήθηκαν εκτός Ελλάδος κύκλοι καλών Ελλήνων, που γνώριζαν τι γινότανε στην Ελλάδα και το διοχέτευαν στο εξωτερικό. Γινόντουσαν πιστευτοί. Η Αμαλία Φλέμινγκ δούλεψε πάρα πολύ έξω. Και ο Τάκης Λαμπρίας έξω βρισκότανε και ο Λάμψας και άλλοι πολλοί. Κερδίσανε την εμπιστοσύνη του κόσμου. Στο εξωτερικό, με το να πάψω να έχω εφημερίδες απέκτησα σοβαρή φωνή.
-Πιστεύετε ότι κάποιες προσωπικότητες, κυρίως της πολιτικής ζωής, θα έπρεπε να πάψουν να έχουν αξιώματα, για να αποκτήσουν τη χαμένη τους αξιοπιστία;
-Δεν μπορείς να το ξέρεις. Ας πούμε, δεν γνωρίζω γιατί απέκτησε αυτή την εξαιρετική σημασία ο Αντώνης Τρίτσης. Ξαφνικά πέθανε και έγινε σπουδαίος.
-Υποκρισία λέτε.
-Μάλλον.
-Αλήθεια, σας ενοχλεί ο όρος «γεροντοκρατία», τώρα που έχετε αποχωρήσει από τη δημοσιογραφία;
-Ο Ουίλσον παραιτήθη από πρωθυπουργός στα εξηνταπέντε του. ΄Εξω οι άνθρωποι φεύγουν πολύ εύκολα. Εκείνος που θέλει να τα παρατήσει και να φροντίζει τα λουλούδια στο περιβολάκι του, φεύγει μ' ένα «μπράβο». Εδώ δεν τους αφήνουν και οι γύρω. ΄Οταν σταμάτησα το χρονογράφημα, ήρθαν και μου είπαν «μα γιατί κυρία Βλάχου»! Είπα «μεγάλωσα φτάνει».

Αυτές ήταν ατυχίες

-Δεν αισθανθήκατε απόμαχη;
-΄Οχι. Απέτυχα με την πρωινή «Καθημερινή». Απέτυχα οικονομικώς. Η εφημερίδα είναι εμπορικό προϊόν. Τέσσερα εκατομμύρια ΄Ελληνες μόλις την έκλεισα άρχισαν να λένε «α, η Καθημερινή!». Λέω, «για σταθείτε»! Υπάρχουν τρία εκατομμύρια εννιακόσιες εννενήντα τρεις χιλιάδες Έλληνες που δεν με αγοράζουν»... γέλια... «δηλαδή, δεν μου δίνετε το δικαίωμα να έχω αποτύχει ως έμπορος; Δυστυχώς, τότε που ήθελα να πουλήσω την «Καθημερινή», γύρω στο 1980, όλοι οι γνωστοί εκδόται δεν ήταν σπουδαίοι. Προτίμησα να πέσω σε άγνωστους... και εκεί είχα ατυχίες! Ο πατέρας μου πέθανε το 1951. ΄Εβγαλα μια πετυχημένη εφημερίδα για τριάντα- σαράντα χρόνια. ΄Εφτασε η εποχή που έπρεπε να την πουλήσω.
-Το τέλος αυτής της μακρόχρονης περιόδου σας έφερε στην επικαιρότητα με άκρως αρνητικό τρόπο. Σας κατηγόρησαν ότι πουλήσατε την εφημερίδα σας γνωρίζοντας πολύ καλά τον υποψήφιο αγοραστή της. Τώρα που τελείωσε αυτή η ιστορία, τι απέμεινε μέσα σας;
-Το θέμα δεν πρόκειται να λήξει ποτέ. Θα εξακολουθήσουν να ρωτάνε γιατί η Βλάχου πούλησε την «Καθημερινή». Αυτά είναι ανοησίες και υπερβολές ελληνικές.
-Σήμερα, αν σας έδιναν ένα στυλό και σας έλεγαν, «γράψτε κάποιο παράπονό σας, κάτι που σας ενόχλησε προσωπικά», τι θα γράφατε;
-Α, τίποτα! Για την αποτυχία της πρωινής εφημερίδος. Για την αδιαφορία του κόσμου, για την πρωινή καλή εφημερίδα είτε «Καθημερινή» λεγόταν αυτή είτε κάπως αλλιώς.
-Διαβάζοντας παλιές σας συνεντεύξεις, σχημάτισα για σας μια διπλή εικόνα: από τη μια την εικόνα της ζωντανής, κεφάτης γυναίκας, της αριστοκράτισσας...
-Τη λέξη αυτή μην τη μεταχειρίζεστε, γιατί δεν υπάρχει αριστοκρατία στην Ελλάδα.
- ... από την άλλη, μιας γυναίκας πεισματάρας με «ιδεολογικές αμετροέπειες».
-Τι θα πει αυτό!

Δεν είμαι πεισματάρα

-Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε σε άρθρο του «΄Εθνους», προκειμένου να καταδειχθεί η εμμονή σας σε ξεπερασμένες πολιτικές τοποθετήσεις, που αφορούσαν την περίοδο της πρωθυπουργίας του Γεωργίου Παπανδρέου και τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Λεγόταν, μάλιστα, στο άρθρο ότι η στάση σας αυτή ήταν που απώθησε τους αναγνώστες σας.
-Δεν το θυμάμαι.
-Θα ήθελα να μου πείτε, ποια εικόνα παραμένει πιστή στη δική σας αλήθεια.
-Δεν μπορώ να σας δώσω κάτι το ειλικρινές, γιατί δεν πιστεύω διόλου ότι είμαι πεισματάρα. Και αυτό φαίνεται και από το ότι δεν είμαι φανατική. Αντιθέτως, πιστεύω ότι είμαι πολύ ελεύθερο πνεύμα και με θέληση να καταλάβω τι γίνεται γύρω μου. Αλλά ότι έχω την πεποίθηση για ορισμένα θέματα ή ανθρώπους, που μου επιτρέπει να γράφω εναντίον τους... ΄Οπως έχω γράψει τόσα πολλά για τον Ανδρέα! Τα γράφω γιατί τα πιστεύω. Αν αυτό είναι πείσμα, τότε ναι σύμφωνοι.
-Στον Τύπο παρατηρείται το παράδοξο φαινόμενο να θίγονται, αβασάνιστα κάποια πρόσωπα από τη μια και από την άλλη, όλοι να προσπαθούν να τα έχουν καλά με όλους.
-Θα σας πω κάτι άλλο. Στις ελληνικές εφημερίδες δεν υπάρχει ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο που λέγεται νεκρολογία. Το «Times» έχει την καλύτερη! Πεθαίνει ένας άνθρωπος και τον ξαποστέλνει στον άλλο κόσμο με αλήθειες, με σωστές παρατηρήσεις. Είναι δώρο για τους δικούς του! ΄Οταν πέθανε ο πατέρας μου ερχόντουσαν και μου λέγανε «αχ αυτός ο πατέρας σας που έγραφε αυτά τα θαυμάσια άρθρα σε ένα τενεκεδένιο τραπεζάκι». Πού τον ξέρανε; Πώς αφαιρούσαν στοιχεία από τη ζωή του; ΄Ηταν άνθρωπος που έζησε μέσα στην πολυτέλεια. Eίχε ένα πολυτελέστατο γραφείο γεμάτο λουλούδια! Ποτέ στη ζωή του δεν είχε καθίσει σε τραπεζάκι καφενείου! Σ' εμάς αρκεί να πεθάνεις για να γίνεις άλλος άνθρωπος!
-Ο Μ. Χατζιδάκις μου είχε πει ότι οι αληθινά σπουδαίοι ποτέ δεν καλοπιάνουν τον θάνατο! Εξοικειώνονται μαζί του. Εσείς πώς αντιμετωπίζετε το θάνατο;
-Πολύ φιλικά. Πάντοτε, από παιδί σκεφτόμουν τον θάνατο. Και πάντοτε ήθελα να προφτάσω να πω «ευχαριστώ στη ζωή». Το έχω ξαναπεί: πώς βγαίνει κανείς από ένα σπίτι και σταματάει στην πόρτα και λέει «ξέρετε, ήθελα να σας πω ευχαριστώ, ήταν πολύ ωραία!»

La Lupe

2011-07-12T15:29:00.000+03:00

Γεννήθηκε στο Σαν Ντιέγκο της Κούβας το 1939 ενώ τα πρώτα της βήματα στο τραγούδι τα έκανε σε ένα μικρό Κουβανέζικο κλαμπ με το όνομα « Το Δίχτυ», ένα κλαμπ που ξένοι λάτρεις της κουβανέζικης μουσικής ήταν θαμώνες του. Ανάμεσα σε αυτούς, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τέννεσι Ουίλιαμς, ο Ζαν Πολ Σαρτρ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ και ο Μάρλον Μπράντο. Το 1962 φεύγει από την Κούβα και εγκαθίσταται στην Νέα Υόρκη κάνοντας το πρόγραμμά της στο καμπαρέ «La Barraca» και μέσα στα επόμενα 5 χρόνια ηχογράφησε 10 δίσκους. Την δεκαετία του ’60 ήταν η πιο γνωστή Λατινοαμερικανή τραγουδίστρια της Νέας Υόρκης με παρτενέρ τον Tito Puente και η πρώτη που κατάφερε να κάνει «sold out» όταν τραγούδησε στο Madison Square Garden. Πέθανε τον Φεβρουάριο του 1992 σε ηλικία 52 χρόνων. Οι νεότεροι άκουσαν την φωνή της μέσα από το φιλμ του Πέδρο Αλμοδοβάρ «Kika», όπου η La Lupe καταγγέλλει ένα «Puro teatro».

Ο Αργύρης του Διστόμου

2011-07-09T12:34:00.000+03:00

Ο Αργύρης Σφουντούρης γεννιέται το 1940 στο Δίστομο. Οι τρεις αδελφές του είχαν ήδη γεννηθεί, και τώρα οι γονείς χαίρονται για την γέννηση του πρώτου τους γιού. Και μαζί τους χαίρεται και ο παππούς, που θα έχει έναν εγγονό, που σύμφωνα με την παράδοση θα πάρει το όνομά του: Αργύρης.

Τον Απρίλιο του 1941 εισβάλλει η Βέρμαχτ στην Ελλάδα. Ως συνέπεια της κατοχής ο πληθυσμός των πόλεων σύντομα αρχίζει να υποφέρει αφάνταστα από τον λοιμό. Αντίθετα από τις πόλεις, η καθημερινότητα του χωριού στην κατοχή, μακριά από τις πόλεις, αντέχεται. Όμως, στις 10 Ιουνίου του 1944 χτυπάει το χωριό μια απρόσμενη συμφορά. Αφού στρατιώτες μιας γερμανικής ειδικής μεραρχίας των Ες-Ες κλείνουν τους δρόμους προς το χωριό, αρχίζει αυτό, που οι Γερμανοί τότε το ονόμασαν «μέτρα εξιλέωσης»: Ως εκδίκηση για το θάνατο μερικών συμπατριωτών τους σε μία μάχη με Έλληνες αντάρτες κοντά στο διπλανό χωριό, οι Γερμανοί στρατιώτες σκοτώνουν πρώτα 12 αγρότες και μετά σφάζουν ολόκληρο τον πληθυσμό του χωριού. Σκοτώνουν πάνω από 200 κατοίκους, βρέφη, παιδιά, εγκύους γυναίκες, ακόμη και τους ηλικιωμένους του χωριού. Ο Αργύρης χάνει τους γονείς του και άλλους 30 συγγενείς. Η σφαγή, που γίνεται μόλις τέσσερις μέρες μετά την εισβολή των συμμάχων στη Νορμανδία (6 Ιουνίου του 1944), θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες θηριωδίες του είδους της.

Στο ορφανοτροφείο

Το αγόρι, που δεν έχει κλείσει ακόμη τα τέσσερα, το πηγαίνουν σ' ένα ορφανοτροφείο στον Πειραιά, όπου έχουν εισηχθεί πολύ περισσότερα από χίλια ορφανά του πολέμου. Επειδή είναι σκελετωμένος από την πείνα, τον πηγαίνουν σ' ένα πιο μικρό ορφανοτροφείο στην άλλη άκρη της Αθήνας. Εδώ μπορεί να γίνει μία καλύτερη, πιο ατομική περίθαλψη, αλλά κι εκεί, μία και έχει προβλήματα με το στομάχι, δυσκολεύεται να αφομοιώσει την τροφή.

Πέρα από αυτό δεν έχει καταλαγιάσει και ο εξωτερικός κίνδυνος: ενώ ο Παγκόσμιος Πόλεμος κοντεύει να τελειώσει, αρχίζει στην Ελλάδα ένας πικρός, μακροχρόνιος εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους αντάρτες της αριστεράς και στα παρακρατικά σώματα της δεξιάς, τους κυβερνόφρονες, τα οποία υποστηρίζουν πρώτα οι Άγγλοι και αργότερα οι Αμερικανοί — γιατί κατά τη γνώμη τους δεν επιτρέπεται οι αριστεροί σε καμία περίπτωση να πάρουν τα ηνία της χώρας στο χέρι. Οι πρώτοι οιωνοί του Ψυχρού Πολέμου.

΄Όμως τότε, ο Αργύρης είναι στο μεταξύ οκτώμισι χρονών, εμφανίζεται μια αποστολή του Ερυθρού Σταυρού στο ορφανοτροφείο και διαλέγει μερικά παιδιά, που προορίζονται να σταλούν σε ταξίδι σε μία μακρινή χώρα: ένα ταξίδι στην Ελβετία, στο παιδικό χωριό Πεσταλότσι του Τρόγκεν. Σ' ένα σπίτι με Έλληνες «κατ΄ οίκον γονείς» και με ελληνόπουλα ορφανά πολέμου, σ' ένα χωριό με παιδιά απ' όλη την Ευρώπη, σε μία «άθικτη» χώρα, σ' ένα καινούριο μέλλον.

Μακριά από την πατρίδα — καινούρια πατρίδα

Για την μεταπολεμική Ελβετία το παιδικό χωριό Πεσταλότσι θεωρείται η προσωποποίηση ενός καθ΄ εαυτού ελβετικού ιδεώδους: Σκοπός είναι εδώ να γίνεται πραγματικότητα η ανθρωπιστική δέσμευση, να προσφέρεται βοήθεια, να επουλωθούν οι πληγές του πολέμου, να γίνεται δυνατή η συμβίωση και η συμφιλίωση διαφορετικών εθνικών ομάδων στην καρδιά της Ευρώπης. Μετά από μία αρχικά πεισματώδη αντίσταση ιδρύεται σύντομα δίπλα στο πολωνικό, ουγγρικό, ελληνικό, ιταλικό, αγγλικό και γαλλικό σπίτι και ένα γερμανικό σπίτι, που όμως την αρχική περίοδο διευθύνεται από τον Ελβετό Διευθυντή Άρθουρ Μπιλ (Arthur Bill) — ανέχονται μεν τα γερμανικά παιδιά, Γερμανούς ενήλικες ωστόσο μόνο χρόνια μετά τους δέχονται στο χωριό.

Σιγά-σιγά ο Αργύρης ξαναβρίσκει τις δυνάμεις του και κερδίζει την προσοχή (των δασκάλων του), και μπορεί στη συνέχεια να επισκεφτεί το λύκειο στο Τρόγκεν. Μετά το απολυτήριο πηγαίνει στη Ζυρίχη, όπου σπουδάζει στο Πολυτεχνείο (ΕΤΗ) μαθηματικά, πυρηνική φυσική και αστροφυσική.

Ο Αργύρης, μικρός ακόμα και καθηγητής της φυσικής, αρχίζει να γράφει ποιήματα και δοκίμια. Εδώ και πολύ καιρό σκέφτεται, μιλάει και γράφει στα γερμανικά — πράγμα για το οποίο τον κατηγορούν στις επισκέψεις του στο πατρικό του χωριό, αν και όχι στα ανοιχτά, ότι τάχα είναι προδότης … Επίσης αρχίζει να μεταφράζει τους ποιητές και συγγραφείς της πατρίδας του (Καζαντζάκη, Καβάφη, Σεφέρη, Ρίτσο και πολλούς άλλους) στη γερμανική γλώσσα. Οι μεταφράσεις του, οι βιβλιοκρισίες και νεκρολογίες δημοσιεύονται πολύ τακτικά στην εφημερίδα «Neue Zürcher Zeitung», στο περιοδικό «du», στην εφημερίδα «Tages Anzeiger» και σε άλλα περιοδικά.

Η Χούντα

Τότε, το 1967, γίνεται το πραξικόπημα των στρατιωτικών στην Ελλάδα. Μία βίαια δικτατορία κυβερνά την Ελλάδα. Πάνω από 100.000 συμπατριώτες — πολιτικά αλλόφρονες, διανοούμενοι, συγγραφείς, μουσικοί όπως π.χ. ο Μίκης Θεοδωράκης, αριστεροί … καταδιώκονται τα επόμενα εφτά χρόνια, ...μπαρκάρουν για ερημονήσια, συλλαμβάνονται, βασανίζονται. Μαζί με φοιτητές από τη Ζυρίχη και πολιτικούς διοργανώνει ο Αργύρης μόλις ένα μήνα μετά την ανάληψη της εξουσίας μία διαδήλωση «Ενάντια στη Χούντα στην Ελλάδα», όπου μιλούν και ο Max Frisch και ο August E. Hohler. Στη Ζυρίχη εκδίδει το πολιτιστικό περιοδικό «Προπύλαια», στο οποίο δημοσιεύει νέα ποιήματα και άλλα έργα, τα οποία απαγορεύονται στην Ελλάδα.

Πιστεύει ότι έτσι μπορεί ο ίδιος να αγωνιστεί , έτσι ώστε να επανεγκατασταθεί η δημοκρατία στην πατρίδα του• το 1970 τιμάται για αυτό με ένα τιμητικό βραβείο από το συμβούλιο της Κυβέρνησης της Ζυρίχης. Ένας ξάδελφος του τον προειδοποιεί τηλεφωνικά και έτσι ακυρώνει τελευταία στιγμή ένα ταξίδι που είχε προγραμματίσει για την Ελλάδα, — και αυτός θα είχε πέσει θύμα των εκκαθαριστικών δράσεων του Στρατού.

Γιατί στην Ελλάδα τον έχουν γραμμένο εδώ και καιρό στη μαύρη λίστα. Για αυτό και δεν του ανανεώνουν το διαβατήριό του στο Ελληνικό Προξενείο της Ζυρίχης. Και δεν κατέχει ελβετικό διαβατήριο, γιατί οι απόφοιτοι του παιδικού χωριού προβλέπεται να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Από αυτήν την στιγμή δεν του επιτρέπουν πλέον να ταξιδέψει• η Ελβετία που τον φιλοξενεί, του γίνεται εξορία. Και έτσι υποβάλλει αίτηση πολιτογράφησης, που διαρκεί 52 μήνες για να γίνει δεκτή — και εδώ στην Ελβετία οι υπηρεσίες διαθέτουν ήδη έναν φάκελο για τον νεαρό …

Ο κοσμοπολίτης

40 χρονών ακολουθεί μία ριζοσπαστική ρήξη: ο Αργύρης αποφασίζει να ασχοληθεί με την αναπτυξιακή βοήθεια, κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Ανάπτυξη και Συνεργασία (NADEL) στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης (ΕΤΗ), και στη συνέχεια περνάει μερικά χρόνια στη Σομαλία, στο Νεπάλ και στην Ινδονησία, όπου συνεργάζεται σε ένα πρόγραμμα για την ίδρυση Ανώτατων Τεχνικών Σχολών. Αργότερα θα χαρακτηρίσει αυτή την εποχή ως την ωραιότερη της ζωής του: «σαν να έσβηνε εκεί κατά κάποιον τρόπο το παρελθόν μου και όλα τα τραγικά, που είχα ζήσει, χωρίς να το έχω απωθήσει και χωρίς να είναι πλέον ένα θέμα που απαγορεύεται να το θίξει κανείς, σαν ταμπού. Ανήκει και αυτό στη ζωή, χωρίς να πονάει.»

Επανένωση — Αποζημίωση

Στο μεταξύ το 1990, πίσω στην Ευρώπη, έχει πέσει το τείχος του Βερολίνου. Με αυτή την επανένωση της Γερμανίας παρουσιάζεται μία καινούρια, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα νομική κατάσταση. Γιατί για πρώτη φορά, σχεδόν 50 χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, θα μπορούσε να είναι εφικτό, να ζητήσει κανείς αποζημίωση για τα φρικτά που έχει υποστεί ο κόσμος στον πόλεμο.

«Συνέδριο για την Ειρήνη»

Με αφορμή την 50ή επέτειο της σφαγής του Διστόμου ο Αργύρης διοργανώνει το 1994 σε συνεργασία με την κοινότητα του Διστόμου στο Ευρωπαϊκό κέντρο πολιτισμού στους Δελφούς ένα «Συνέδριο για την Ειρήνη». Σκοπός είναι οι συμμετέχοντες του συνεδρίου να εξετάσουν τα θέματα «Μνήμη — Θρήνος — Ελπίδα» για τις προσπάθειες στην Γερμανία, στην Ελλάδα και αλλού για την αποζημίωση, την υπερνίκηση του μίσους και την συμφιλίωση. Καταφτάνουν συνολικά 19 εισηγήτριες και εισηγητές, ιστορικοί, δημοσιογράφοι, ερευνήτριες του εγκεφάλου, κοινωνιολόγοι, ψυχαναλυτές, αντιστασιακοί, κοινωνικοί λειτουργοί ανηλίκων, νομομαθείς από την Αθήνα, την Ζυρίχη, το Βερολίνο και άλλες πόλεις.

Γίνεται μία ανταλλαγή των αποτελεσμάτων της έρευνας, συζητούνται προϋποθέσεις για την ειρηνική συμβίωση και τη συμφιλίωση των λαών, ψυχολογικά αίτια, που καθιστούν δυνατές τέτοιες απάνθρωπες πράξεις. Μόνο μια ομάδα δεν αντιπροσωπεύεται: παρόλες τις εντατικές προσπάθειες και τα αιτήματα δεν δέχτηκε κανένας Γερμανός πολιτικός, ούτε και ο Γερμανός Πρέσβης της Αθήνας, να συμμετέχει στο συνέδριο. Για τον Αργύρη μία μεγάλη απογοήτευση.

Επειδή γνωρίζει την μεγάλη σημασία του γερμανικού συμβολαίου της επανένωσης, επισκέπτεται τη γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα. Ρωτάει λοιπόν τώρα πώς θα μπορούσε να εγείρει μία αξίωση για αποζημίωση για τις ζημιές των συνεπειών του πολέμου. Τον Ιανουάριο του 1995 λαμβάνει ως απάντηση μία επιστολή της πρεσβείας, η οποία αναφέρει αυτολεξεί ότι η σφαγή πρέπει να θεωρηθεί ως «μέτρο στα πλαίσια της διεξαγωγής του πολέμου», και ότι για το λόγο αυτό δεν υφίσταται δικαίωμα αποζημίωσης. Το γεγονός ότι η βαρύτητα της σφαγής ακόμα και 50 χρόνια μετά δεν αναγνωρίζεται πλήρως, αλλά αντιθέτως υποβιβάζεται, τον πληγώνει βαθιά.

Η Αγωγή

Πολύ γρήγορα- χωρίς να χάσει χρόνο- καταθέτει ο Αργύρης μαζί με τις τρεις του αδελφές στη Γερμανία αγωγή. Παράλληλα με αυτό καταθέτουν αγωγή στην Ελλάδα 290 ζημιωθέντες, συγγενείς και επίγονοι από το Δίστομο .

Για την Γερμανία το θέμα αυτό εξελίσσεται σε ένα πολύ λεπτό θέμα. Εάν η αγωγή του Αργύρη ή η ομαδική αγωγή από το Δίστομο έχει τελικά επιτυχία, θα είχε αυτό ως αποτέλεσμα μία πλημμύρα αξιώσεων αποζημίωσης με συνέπεια η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας να αναγκαστεί να αντιμετωπίσει τεράστιες διεθνείς αξιώσεις, τις οποίες μπόρεσε για δεκαετίες μέχρι σήμερα να τις αποκρούσει και να τις αναβάλει.

Στα επόμενα χρόνια απορρίπτουν την αγωγή και το Πρωτοδικείο της Βόννης και το Εφετείο της Κολωνίας αλλά και το Γερμανικό Ακυρωτικό Δικαστήριο της Καρλσρούης, παραδόξως και με εν μέρει αντιφατικές αιτιολογήσεις: ιδιώτες δεν μπορούν να προβάλλουν αξιώσεις, και σίγουρα όχι αξιώσεις, τις οποίες μπορούν οι ίδιοι να προβάλλουν έναντι του Γερμανικού Κράτους. — Κι όμως, ιδιώτες θα μπορούσαν μεν να προβάλουν αξιώσεις στην περίπτωση των εγκλημάτων του πολέμου, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει ο νόμος του 1944, και εκεί δεν προβλέπεται μία τέτοια αγωγή… Μία συνταγματική προσφυγή υποβάλλεται το 2003 στο Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης. Τον Μάρτιο του 2006 βγαίνει η απόφαση: είναι αρνητική. Τον Ιούνιο του 2006 υποβάλλεται, ως τελευταίο νομικό μέσο, μία προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο.

Και μετά;

Ο Αργύρης δοκιμάζει ένα κουραστικό στρόβιλο με τις αγωγές, τις δικάσιμες, τις δραστηριότητες, τις εισηγήσεις σε εκδηλώσεις και αντεκδηλώσεις. Ένα καταθλιπτικό συναίσθημα το να αισθάνεται ανήμπορο θύμα για άλλη μία φορά. Αμφιβολίες, εάν όλα αυτά άξιζαν τον κόπο. Μπορεί τάχα η απώλεια των γονέων, η έλλειψη των παιδικών χρόνων, να αναιρεθεί με χρήμα; — Το κενό επιστρέφει. Και μετά;

Κι όμως στις στιγμές της αμφιβολίας αναδύεται για παράδειγμα επίσης η ανάμνηση του «γονατισμού» του Βίλι Μπράντ στη Βαρσοβία. Τι ασυνήθιστη πράξη! Αυτή η στάση, αυτή η βουβή χειρονομία του Γερμανού Καγκελάριου, μία βουβή τελετουργία, που παραμέλησε τον συνήθη πολιτικό κώδικα. Και μετά τα λόγια του: «ντρέπομαι», τα οποία μετέτρεψαν αυτό το προσωπικό, αυτό το πολύ ιδιωτικό συναίσθημα σε πολιτικό μανιφέστο, και που είχαν παγκόσμια φοβερή επήρρεια.

Έναν στόχο του πάντως πέτυχε ο Αργύρης με το παραπάνω: Η σφαγή του Διστόμου είχε μία δημοσιότητα και μία μετέπειτα απήχηση, που δεν την περίμενε ποτέ. Ακόμη και το Γερμανικό Ακυρωτικό Δικαστήριο της Καρλσρούης διαπίστωσε ότι η σφαγή του Διστόμου υπήρξε ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και με τα χρόνια δημιουργήθηκαν άπειρες προσωπικές φιλίες, όπως η σχέση με την ομάδα εργασίας του Διστόμου από το Αμβούργο, στην οποία ο Αργύρης βρήκε τον Γερμανό δικηγόρο του Martin Klingner, ο οποίος τον υπερασπίζεται ενώπιον του δικαστηρίου.

Ο Αργύρης αφοσιώνεται στα δικά του σχέδια. Θέλει να επεξεργαστεί ένα δικό του θεατρικό κομμάτι: «Η υιοθέτηση της ανθρωπιάς» («Die Adoption der Menschlichkeit»). Δουλεύει σε ένα σχέδιο για μία καινούρια έκδοση της Σύμβασης της Γενεύης. Υπό τον όρο «Πρωτοβουλία για την τιμή του στρατιώτη» επιδιώκει να θεμελιώσει στη Σύμβαση της Γενεύης να δημιουργηθούν παγκόσμιοι κανόνες για την εκπαίδευση των στρατιωτών. Σκοπός είναι να ανήκει στα καθήκοντα του στρατιώτη, το να αρνείται να εκτελέσει απάνθρωπες διαταγές και να αντιστέκεται σε προτροπές για εγκληματικές πράξεις.

Ο Αργύρης σκέφτεται να πουλήσει το πατρικό του σπίτι στο Δίστομο. Είναι αμφίβολο όμως, εάν ποτέ κάποιος θελήσει να αγοράσει το σπίτι, σε ένα χωριό, το οποίο δεν συνήλθε ποτέ πραγματικά από εκείνη τη σφαγή, σε ένα μέρος, όπου η ζωή κυλάει με αργό ρυθμό, όπου συνεχίζεται η αστυφιλία. Κι όμως: με αυτό συνδέεται η επιθυμία, που μια έρχεται και μια φεύγει, δηλαδή η επιθυμία του να αποβάλλει το παρελθόν, ελεύθερος, χωρίς το βάρος της μνήμης, βαδίζοντας προς την ελευθερία …

Ο Αργύρης έχασε το Δικαίωμα

Τον Ιούλιο του 2011 το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιώματων απορρίπτει την προσφυγή των τεσσάρων αδελφών Σφουντούρη ως απαράδεκτη. Απόφαση που είναι τελεσίδικη και δεν επιδέχεται έφεση. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της απόφασης, οι εν λόγω προσφεύγοντες και 250 ακόμη άλλοι Έλληνες άσκησαν αγωγή αποζημίωσης κατά της Γερμανίας το 1995 και δύο χρόνια αργότερα δικαιώθηκαν μερικώς.

Αν και -όπως σημειώνεται- η αξίωσή τους έγινε αποδεκτή και από το εφετείο, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης της Ελλάδας αρνήθηκε να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες εκτέλεσης αυτής της απόφασης κατά της Γερμανίας.

Τα γερμανικά δικαστήρια, στα οποία άσκησαν παράλληλα αγωγή οι ενάγοντες, αναγνώρισαν ότι οι προσφεύγοντες είχαν υποστεί ανυπολόγιστο πόνο, αλλά δεν μπόρεσαν να κάνουν αποδεκτή την αξίωσή τους για καταβολή αποζημίωσης, επικαλούμενα τις διεθνείς συμβάσεις και το γερμανικό νόμο του 1953, υπογραμμίζοντας ότι το 1944 δεν είχε συναφθεί καμία διμερής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας για το συγκεκριμένο θέμα.

Δημήτρης Μπάτσης

2011-07-05T13:13:00.002+03:00

Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, τρεις τα ξημερώματα.

«Οι καταδικασμένοι σε θάνατο Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης και Νίκος Καλούμενος πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος. Μία ασυνήθιστη μέρα και ώρα για εκτελέσεις ακόμη και για κείνη την ταραγμένη εποχή ...;.»

«Ούτε οι Γερμανοί δεν μας σκότωναν έτσι. Περίμεναν το φως της αυγής, για να πεθάνουμε στο φως σαν άνδρες, όπως ζήσαμε.»

Ότι ο Δημήτρης Μπάτσης εκτελέστηκε πλάι στον Νίκο Μπελογιάννη δεν ήταν τυχαίο. Ότι εκτελέστηκε για το βιβλίο του και τις ανακαλύψεις του, ούτε κι αυτό είναι τυχαίο.

Ότι μια γενιά Ελλήνων αγνόησε την ύπαρξη του βιβλίου και τον συγγραφέα του και αυτό δεν ήταν τυχαίο. Το κατεστημένο είχε πολλές και βαριές ενοχές για να μπορέσει να σταθεί στο έργο του Μπάτση και να αντλήσει από αυτό έστω και λίγα διδάγματα.

Ο Δημήτρης Μπάτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Ο πατέρας του, Ναύαρχος Α. Μπάτσης, καταγόταν από τα Ψαρά και η μητέρα του, Αν. Πρίντεζη, από τη Σύρο. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικά και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη Μαρξιστική θεωρία.

Ήταν συντάκτης του περιοδικού ΑΝΤΑΙΟΣ, το οποίο κυκλοφόρησε μεταξύ 1945-1951.

Σημειώνει ο ίδιος:

Η εργασία μου αυτή γράφτηκε με την βέβαιη προοπτική πως παρ όλα τα εμπόδια και παρ όλες τις πολύμορφες επεμβάσεις, ο ελληνικός λαός που πάντα αγωνίζεται ηρωικά θα ανοίξει και πάλι με τον αγώνα του διάπλατα τον δρόμο για μια ελεύθερη δημοκρατική ανοδική πορεία, και θα αρχίσει με τον ίδιο ενθουσιασμό , με την ίδια ορμή και αυτοθυσία να χτίσει την ερειπωμένη από την ναζιστοφασιστικη κατοχή και τον οικτρό εμφύλιο, πατρίδα.

Η Ελλάδα θα γίνει οικονομικά και εθνικά πραγματικά ελεύθερη τότε και μόνο τότε που η ανοικοδόμηση αυτή γίνει από τον λαό της. Θα σπάσουν τα δεσμά και θα αλλάξει ριζικά η διάρθρωση της σημερινής οικονομίας μας, θα ανοίξει δηλαδή ο δρόμος για να λυτρωθούν οι πιο ενεργές παραγωγικές και άξιες δυνάμεις της νεοελληνικής κοινωνίας μας.

Ο δρόμος αυτός μας οδηγήσει στην ορθολογική διάγνωση και οργάνωση και στη σχεδιασμένη ανάπτυξη της εθνικής μας οικονομίας , στη δημιουργία ανώτερης τεχνικής βάσης, στη γοργή συσσώρευση των οικονομικών αυτών δυνατοτήτων και μέσων που θα δώσουν την ευκαιρία να ανθήσει και σε μας μια γερή, προοδευτική-προοδεμένη κοινωνική ζωή.

Για το χτίσιμο αυτής της νέας Ελλάδας δουλεύουν σήμερα , μέσα σε τραγικές πραγματικά συνθήκες και αψηφώντας κάθε κίνδυνο , όλοι οι επιστήμονες που βλέπουν μπροστά, όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι των επιστημών πλάι και μαζί με τον αδάμαστο Ελληνικό λαό, προσφέροντας ακόμη και την ζωή τους, ότι πολυτιμότερο δηλαδή έχουν, προσπαθώντας έτσι να στεριώσουν όσο το δυνατό περισσότερο την νίκη του.

Σε όλους αυτούς τους πραγματικούς ηρωικούς αγωνιστές προσφέρω και εγώ την μικρότατη αυτή συμβολή.

Δημητρης Μπατσης.

Αθηνα, ΕΜΠ , Ιουνιος 1947.

Εκμετάλλευση από παντού

Στο κείμενο που ακολουθεί, ο οικονομολόγος και δικηγόρος Δημήτρης Μπάτσης, συγγραφέας του σημαντικού έργου «Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα» (εκδ. «Τα νέα βιβλία», 1947) αναλύει τους μηχανισμούς παράνομου πλουτισμού που συνδέθηκαν με την παραλαβή, κατεργασία και διανομή των εφοδίων της ΟΥΝΡΑ στη μεταπελευθερωτική Ελλάδα. Το κείμενο δημοσιεύτηκε με τα αρχικά του συγγραφέα στο περιοδικό «Ανταίος» (10 Μαίου 1946), το επιστημονικό περιοδικό της Αριστεράς που διηύθυνε ο Μπάτσης και το οποίο εκδόθηκε για να υποστηρίξει τη θέση περί βιωσιμότητας της Ελληνικής οικονομίας. Ο Δημήτρης Μπάτσης συνελήφθη στην τελευταία φάση !!? της υπόθεσης Μπελογιάννη και εκτελέστηκε με τους Ν. Μπελογιάννη, Η. Αργυριάδη και Ν. Καλούμενο στις 30 Μαρτίου 1952.
«Είναι γνωστό ότι από την ημέρα που άρχισαν νάρχονται τα εφόδια της ΟΥΝΡΑ στη χώρα μας, άρχισε ταυτόχρονα αγώνας όλων των εμπορικών, τραπεζιτικών και βιομηχανικών συγκροτημάτων για τη χρησιμοποίησή τους σαν μέσου αύξησης του κεφαλαίου και της εξαγωγής μεγάλου υπερκέρδους. Είναι γνωστός ο αγώνας των βιομηχάνων να μετατρέψουν τη βιομηχανοποίηση των κλωστοϋφαντουργικών υλών σε επικερδέστατη επιχείρηση, όπου εκτός από το 'νόμιμο' κέρδος θα εισέπρατταν και διαφορά σε όφελός τους από το εικονικό ποσοστό της φύρας που ζητούσαν να κατακυρωθεί για κάθε μονάδα παραγομένου προϊόντος. Οι έμποροι επίσης ζητούσαν ανάλογες παραχωρήσεις και ωφελήματα για τη διαχείριση και πούληση των εφοδίων. [...] Τα πράγματα όμως πήραν την οριστική τους λύση από τον τρόπο που κανόνισε τα εκκρεμή ζητήματα η κυβέρνηση. [...]
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει Πρώτον: ότι παύει ουσιαστικά και αυτός ο υποτυπώδης κρατικός έλεγχος που υπήρχε και δεύτερον: ότι ιδιοκτήτες των εφοδίων και πρώτων υλών γίνονται οι εμποροβιομήχανοι. Να σε τι μεταφράζεται το οικονομικό αυτό πραξικόπημα: Οι εμποροβιομήχανοι θα διαχειρίζονται και θα βιομηχανοποιούν με τον τρόπο που τους συμφέρει καλύτερα τα εφόδια και τις ύλες. Θα είναι ελεύθεροι να διοχετεύουν τις ποσότητες εκείνες που θα τους εξασφαλίζουν άνετη πραγματοποίηση του κέρδους τους. Θα είναι ακόμα ελεύθεροι ν' αναμιγνύουν με δικές τους ύλες τις πρώτες ύλες της ΟΥΝΡΑ. Θα έχουν περιορισμό στην τιμή διάθεσης;

H Σύμβαση Cooper

Ο Δημήτρης Μπάτσης στο βιβλίο που είχε γράψει το 1947 με τιτλο "Η βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα", αποκάλυψε την ύπαρξη της λεγόμενης "σύμβασης cooper"(υπεγράφη το 1940 και λήγει το 2010. Υπάρχει στο υπουργείο βιομηχανίας και παραδίδεται-σαν "ιερό κείμενο"-από υπουργό σε υπουργό!), βάσει της οποίας τα λεγόμενα "στρατηγικά ορυκτά" της Ελλάδας καθώς και ο υδάτινός μας πλούτος,τίθενται υπό την αιγίδα ενός Αμερικανικού consortium εταιρειών! Το αποτέλεσμα αυτής της αποκάλυψης ήταν να τουφεκιστεί ο Μπάτσης μαζι με τον Μπελογιάννη το 1952! Από τους 12 που ήταν για εκτέλεση, επέλεξαν μόνον 3, ένας εκ των οποίων ήταν και ο Μπάτσης!

Λορέντζος Μαβίλης

2011-07-05T13:13:00.001+03:00

"Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι, και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν."

Τόνιζε ο ήρωας ποιητής υπερασπιζόμενος την δημοτική γλώσσα. Είναι ο μαχητής που φόραγε κόκκινο αμπέχωνο για να μην φανεί το αίμα σε πιθανό τραυματισμό του και κιοτέψουν οι συμπολεμιστές του. Είναι ο ΕΛΛΗΝΑΣ που πήγε να πολεμήσει με δικά του έξοδα για τα δίκαια της πατρίδας. Η σφαίρα φοβήθηκε το κόκκινο αμπέχωνο και τον βρήκε στο πρόσωπο όταν επικεφαλής λόχου εθελοντών, σκοτώθηκε στη Μάχη του Δρίσκου κοντά στα Ιωάννινα, κατά τον Πρώτο Βαλκανικό πόλεμο. Έτσι έδωσε κυριολεκτικά και την τελευταία ρανίδα του αίματός του για την πατρίδα.

O Λορέντζος Μαβίλης γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1860 στην Ιθάκη, όπου ο πατέρας του Παύλος υπηρετούσε τότε εκεί πρόεδρος των δικαστηρίων της Ιονίου Πολιτείας. Ο παππούς του ποιητή Δον Λορέντζος Μαβίλης, Ισπανός στην καταγωγή, ήταν πρόξενος της πατρίδας του στην Κέρκυρα, όπου πήρε γυναίκα Κερκυραία και εγκαταστάθηκε εκεί. Η μητέρα του ποιητή ήταν επίσης Κερκυραία και ονομαζόταν Ιωάννα Καποδίστρια - Σούφη. Πέρασε τα παιδικά της χρόνια σ' ένα αγρόκτημα, όπου έμαθε κι αγάπησε τη γλώσσα του λαού, τα τραγούδια και τις παροιμίες, και την αγάπη της αυτή την μετέδωσε στο γιο της, Λορέντζο. Ο ποιητής παρακολουθούσε τα γυμνασιακά μαθήματα στο εκπαιδευτήριο «Καποδίστριας», όπου είχε δάσκαλο ελληνιστή τον Ιωάννη Ρωμανό. Αυτός τον σύστησε στην Αναγνωστική Εταιρία, όπου σύχναζαν τότε όλοι οι άνθρωποι των γραμμάτων. Εκεί γνώρισε τον Ιάκωβο Πολυλά, σοφό εκδότη του Δ. Σολωμού. Έμαθε την Ιταλική, Ισπανική, Αγγλική και Γερμανική.

Το 1878 γράφτηκε στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών την οποία εγκατέλειψε μετά ένα χρόνο για να σπουδάσει στην Γερμανία φιλολογία και κυρίως γλωσσολογία και φιλοσοφία. Το 1890 στις 16 Ιουνίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Έρλαγκεν της Βαυαρίας. Και κατέβηκε στην Κέρκυρα. Δεν δέχτηκε καμία θέση για να μην παραβεί τις ηθικές αρχές του. Ένα μικρό απόσπασμα επιστολής του (προς τον Κεφαλληνό) μας δίνει συμπυκνωμένο το πρόγραμμα της περαιτέρω προοπτικής του: «Ό,τι κατορθώσω εις την ζωή μου, θα το κατορθώσω μένοντας συνεπής, χωρίς ν' απαρνηθώ ούτε μια μόνο πράξη, ούτε μια μόνο στιγμή της περασμένης μου ζωής, ή αλλιώς δεν θα κατορθώσω τίποτε».

Ποιητής με όπλο

Το 1896 η Ελλάδα αγωνίζεται για την απελευθέρωση της Ηπείρου, Μακεδονίας και Κρήτης. Ο Μαβίλης που δεν ήταν πατριώτης μόνο στο λόγο και στην ποίηση, αλλά και στην πράξη, πολεμάει εθελοντής στην Κρήτη. Το 1897 αγωνίζεται στην Ήπειρο, πάλι εθελοντής, όπου και τραυματίζεται. Το 1910 εξελέγη βουλευτής του κόμματος των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου στην αναθεωρητική Βουλή. Ιστορική θα μείνει η αγόρευσή του για την υπεράσπιση της δημοτικής γλώσσας όταν συζητιόταν το άρθρο 107 του συντάγματος. «Δεν υπάρχει γλώσσα χυδαία» είπε «μόνο χυδαίοι άνθρωποι!». Ο άκαμπτος χαρακτήρας του και το ότι δεν προσαρμόστηκε στο ρεύμα της συναλλαγής που επικρατούσε, το λεγόμενο ρουσφέτι, συντέλεσε στο να μην εκλεγεί βουλευτής στις επόμενες εκλογές.
Ο ποιητής Μαβίλης, εκτός από μερικά ποιήματα που δημοσίευσε σε περιοδικά της εποχής, δεν εξέδωσε καμία ποιητική συλλογή όσο ζούσε. Τα άπαντά του κυκλοφόρησαν με την φροντίδα του φίλου του Κ. Θεοτόκη στην Αλεξάνδρεια το 1915. Η μετριοφροσύνη χαρακτήριζε πάντα τον Μαβίλη όσον αφορά το έργο του. Αυτός ο εκπληκτικός μάστορας του σονέτου (δεκατετράστιχο ποίημα που αποτελείται από δύο τετράστιχα και δύο τρίστιχα) έστελνε τους στίχους του στον Παλαμά με την υποσημείωση: «Για το συρτάρι σου».
Οι κριτικοί του καιρού του αναγνώρισαν στο πρόσωπό του έναν τεχνίτη απαράμιλλο. Ορισμένοι τον κατηγόρησαν γι' αυτή του την τελειομανία, χαρακτηρίζοντάς την σαν μια νεκρή πεταλούδα που μπορείς να θαυμάσεις τα ψυχρά φτερά της. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος πιο εύστοχα, ίσως, απ' όλους παρατήρησε: «Ο Μαβίλης στάθηκε ένας απ' τους σπάνιους εκείνους ποιητές που το καλύτερό τους ποίημα είναι η ζωή τους».
Και πράγματι:

Στόμα τα δάκτυλά του

Στον Βαλκανικό πόλεμο του 1912 ο Μαβίλης παρά τα 53 του χρόνια κατετάγη εθελοντής λοχαγός των Γαριβαλδινών ερυθροχιτώνων. (Ονομαζόταν Γαριβαλδινοί οι εθελοντές Έλληνες και ξένοι από το όνομα του αρχηγού τους, Ιταλού στρατηγού, Γαριβάλδη. Ερυθροχίτωνες λέγονταν λόγω του κόκκινου χιτώνα που φορούσαν.) Εκείνη την εποχή ο Μαβίλης ήταν το βασιλόπουλο του παραμυθιού για μια μεγάλη ποιήτρια, την κυρία Θεώνη Δρακοπούλου ή Μυρτιώτισσα, όπως φιλολογικά επέλεξε να ονομάζεται. Η αγάπη αυτή, όσο σαγηνευτικό δόλωμα κι αν ήταν, δεν μπόρεσε να τον κρατήσει κοντά της. Η φωνή της πατρίδας κάλυψε τη φωνή της καρδιάς. «Σ' αγαπώ, δεν μπορώ τίποτ' άλλο να πω, πιο βαθύ, πιο απλό, πιο μεγάλο!» έγραφε για 'κείνον η ερωτευμένη ποιήτρια. Μα αυτός τραβούσε για τα μεγάλα ιδανικά «στην κορφή της ζωής, όπου ροδίζει/ της Λευτεριάς αμόλευτος αγέρας/ και σαν ήχος αθάνατης φλογέρας/ η ποίηση, αηδόνι θείο, καλοκαρδίζει» Όχι πως δεν αγαπούν και οι ποιητές «μα τους θεριεύει ο πόθος του θανάτου/ με τ' αγιασμένα δαφνοστέφανά του».
Στις 28 Νοεμβρίου 1912 στο χωριό Δρίσκος, κοντά στα Γιάννενα, οι Τούρκοι εξαπέλυσαν σφοδρή αντεπίθεση κατά των Γαριβαλδινών εθελοντών που ήδη είχαν προχωρήσει πολύ. Ο Μαβίλης μάχεται ηρωικά, επικεφαλής των στρατιωτών του, που αποδεκατίζονται απ' τα εχθρικά βόλια.
Σε μια στιγμή της μάχης μια σφαίρα του διατρυπά τα δύο μάγουλα χαλώντας και πολλά δόντια του. Ενώ μεταφέρεται αιμόφυρτος στο προσωρινό νοσοκομείο ένα δεύτερο βόλι τον βρήκε στο στόμα. Εκείνη τη στιγμή έφτανε στο χειρουργείο και ο αρχηγός, Αλέξανδρος Ρώμας. Είδε τον Μαβίλη και κατάλαβε. «Σε συγχαίρω απ' την καρδιά μου!» λέει δίνοντάς του το χέρι. Ο Μαβίλης μάζεψε τις στερνές του δυνάμεις, στάθηκε προσοχή και πήρε το χέρι του αρχηγού. Το αίμα που έτρεχε σ' όλο το δρόμο απ' τις πληγές των παρειών του πάγωνε το λαιμό του και του δυσκόλευε την αναπνοή. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Τους κάνει νοήματα να του δώσουν χαρτί, να γράψει. Τα αίματα στάζουν απ' όλες τις μεριές και οι βολές του πυροβολικού ακούγονται τώρα κοντύτερα. Αλλά δεν προφταίνει ούτε να γράψει. Ο παπα-Φώτης του κλείνει τα μάτια. Ο Πιπίνος Γαριβάλδης, ο μόνος εκείνη τη στιγμή στρατιωτικός, στέκεται προσοχή και τον χαιρετάει. Οι άλλοι σταυροκοπιούνται. Ο Μαβίλης είναι πλέον νεκρός, ξαπλωμένος στο πεζούλι της Αγίας Παρασκευής. Τον έχουν σκεπάσει με τον ματωμένο μανδύα του. Έχει περάσει πλέον στην αιωνιότητα κερδίζοντας «δώρα άγια τρία: ΘΑΝΑΤΟ, ΑΘΑΝΑΣΙΑ κ΄ΕΛΕΥΤΕΡΙΑ»,όπως το ήθελε.

Στὴν Πατρίδα

Πατρίδα, σὰν τὸν ἥλιο σου ἥλιος ἀλλοῦ δὲ λάμπει.
Πῶς εἰς τὸ φῶς του λαχταροῦν ἡ θάλασσα κι οἱ κάμποι,
πῶς λουλουδίζουν τὰ βουνά, τὰ δάσ᾿, οἱ λαγκαδιὲς
στέρνοντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές!
Ἀφρολογοῦν οἱ ρεματιὲς καὶ λαχταρίζ᾿ ἡ λίμνη,
χίλιες πουλιῶν λαλιὲς ἠχοῦν, τῆς ὀμορφιᾶς του ὕμνοι,
σ᾿ ἄπειρ᾿ ἀστράφτουν χρώματα παντοῦ λογῆς λογῆς
τ᾿ ἀγέρα τὰ πετούμενα τὰ σερπετὰ τῆς γῆς.
Κι αὐτὸς σηκώνει τ᾿ ἀλαφρὰ τῆς καταχνιᾶς μαγνάδι,
κι ἡ κάθε στάλ᾿ ἀπὸ δροσιὰ γυαλίζει σὰν πετράδι,
κάθε ἀχτίδα του σκορπᾶ μὲ τὴν ἀναλαμπὴ
χαρά, ζωὴ καὶ δύναμη κι ἐλπίδα ὅπου κι ἂν μπεῖ.

Φαντάζεις σὰν τὸν ἥλιο σου κι ἐσύ, καλὴ πατρίδα,
καὶ μάγια σὰν τά μάγια σου στὸν κόσμο ἀλλοῦ δὲν εἶδα.
Ἡ γῆ σου εἶναι παράδεισος, κι αἰώνια γαλανὸς
γύρω σου καθρεφτίζεται στὸ πέλαγ᾿ ὁ οὐρανός.
Κι οἱ νύχτες σου μὲ τ᾿ ἄστρα τους, μὲ τὴ γαλάζια πάστρα,
μὲ τ᾿ ἀηδονολαλήματα, τρεμάμενα σὰν τ᾿ ἄστρα,
μὲ τὸ φεγγάρι ποὺ περνᾶ, σὰν τ᾿ ὄνειρο εὐτυχίας
στὴ μέση τῆς ἀπέραντης οὐράνιας ἡσυχίας.
Οἱ νύχτες σου δροσοβολοῦν χιλιόπλουμα λουλούδια
καὶ στῶν παιδιῶν σου τὶς καρδιὲς ἀμάραντα τραγούδια,
σταλάζουνε στὰ σπλάγχνα τους θεράπειο λησμονιᾶς,
ἐλευτεριᾶς ἀγάλλιαση καὶ μίσος τυραννιᾶς.

Μάγεμ᾿ ἀσημούφαντο, φῶς μαργαριταρένιο,
λιώνονται σ᾿ ἕνα χάραμα ξανθό, μαλαματένιο.
Γιομάτος μόσχους καὶ δροσιὲς ὁ Ζέφυρος τερπνᾶ
μέσ᾿ ἀπ᾿ ἀγάπης φαντασιὲς τὰ πλάσματα ξυπνᾶ.
Κι ἀνάμεσα στὰ χρώματ᾿ ἀπὸ χίλια οὐράνια τόξα,
προβαίνει πάλ᾿ ὁ ἥλιος εἰς ὅλη του τὴ δόξα.
Καί, σὰν τοῦ μεγαλείου σου σύμβολο φωτεινό,
ἕως τὸ χρυσὸ βασίλεμα λάμπει στὸν οὐρανό.
Ἑλλάς, τὸ μεγαλεῖο σου βασίλεμα δὲν ἔχει,
καὶ δίχως γνέφια τοὺς καιροὺς ἡ δόξα σου διατρέχει.
Ὅσες φορὲς ὁ ἥλιος σου νὰ σὲ φωτίσει ἐρθεῖ,
θὲ νὰ σὲ βρεῖ πεντάμορφη, στεφανωμένη ὀρθή.

Free Greece

2011-07-02T13:44:00.006+03:00

Ο επόμενος Στολίσκος που οι ελεύθεροι άνθρωποι όλου του Πλανήτη θα οργανώσουν δεν θα είναι για την Ισραηλινοκρατούμενη Γάζα αλλά την Ισραηλινοκρατούμενη Ελλάδα. Όποιος θέλει να κωφεύει ακόμα μετά το Πραξικόπημα του ΠΑΣΟΚ και τις προσωπικές ευχαριστίες του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου στον Παπανδρέου , ας το κάνει, αλλά να γνωρίζει ότι τώρα πια η σιωπή για την καταστρατήγηση όλων των Συνταγματικών και Ανθρωπίνων δικαιωμάτων που υφίσταται ο ελληνικός λαός από την 29η Ιουνίου, είναι το ίδιο ένοχη με τα εγκλήματα των πραξικοπηματιών του πολιτικού συστήματος της χώρας.

Η Ελλάδα δεν έχει Χούντα. Η Ελλάδα δεν είναι πια προτεκτοράτο. Η Ελλάδα είναι μια καινούργια Λωρίδα της Γάζας που δυστυχώς δεν έχει ούτε καν την υποστήριξη καμίας παγκόσμιας οργάνωσης αλλά ούτε τις χρηματοδοτήσεις για τον οποιοδήποτε ένοπλο αγώνα. Στην Ελλάδα πια τις διαταγές τις δίνει ο Νετανιάχου ευχαριστώντας τους υποτακτικούς του, που δουλικά εκτελούν τις εντολές του. Όταν σε παγκόσμια τηλεοπτική κάλυψη ο μακελάρης ισραηλινός πρωθυπουργός ευχαριστεί, εκτός από τους ηγέτες της Ευρώπης και Αμερικής, προσωπικά και ιδιαιτέρως τον φίλο του Παπανδρέου, μάς έρχεται στο μυαλό μια φράση που ειπώθηκε παλιότερα: « Στρατηγέ μου, ιδού ο Στρατός σου».

Και πρέπει να είσαι τουλάχιστον επικίνδυνα ηλίθιος πολίτης αν δεν καταλαβαίνεις ότι πίσω από την δήλωση αυτή του ισραηλινού κρύβονται ευχαριστίες για το Πραξικόπημα που κατάφεραν να επιβάλλουν οι απάτριδες κοινοβουλευτικοί λίγες ημέρες πριν. Δεν χωρούν δικαιολογίες πια ούτε για βόλεμα, ούτε για κομματικές ιδεολογίες, ούτε για άγνοια. Την πατρίδα που σου έκλεβαν κομμάτι- κομμάτι τόσα χρόνια, σού την πήραν με μιας και με επίσημες δηλώσεις. Αφού και τώρα δεν καταλαβαίνεις ότι έχεις πάψει να είσαι Έλληνας αλλά Ραγιάς του Ισραήλ, τότε είσαι ένας άξιος γραικύλος.

Όποιος κρατάει ακόμα κομματική ταυτότητα όλων των αποχρώσεων και όλων των κομματικών χώρων (εσωκοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών) δηλώνει ξεδιάντροπα την συνεργασία του με τους κατακτητές. Οι κατακτητές αυτή την φορά, για κακή μας τύχη, δεν έχουν την όψη του Χίτλερ, δεν φορούν σβάστικες αλλά γραβάτες. Από αυτούς πήραν διαταγές οι κομάντο που εισέβαλαν στο καναδικό πλοίο σε ελληνικά χωρικά ύδατα, που προορισμό είχε την Γάζα. Εάν ήταν Έλληνες οι επιτιθέμενοι, ποιος απειλούσε την Ελλάδα και σε ποιον επιτέθηκαν; Και το ερώτημα είναι: Ο ελληνικός στρατός είναι επιθετικός ή αμυντικός, όπως μαθαίνουμε τόσα χρόνια; Γιατί αυτό το ρεσάλτο ήταν επίθεση εναντίον της Ελευθερίας. Όχι μιας χώρας μακρυά από εμάς, αλλά της δικής μας και των απογόνων μας.

Το Πραξικόπημα της 29ης Ιουνίου είχε ως εκτελεστή έναν αχυράνθρωπο που με ύπουλες «δημοκρατικές» διαδικασίες θεωρείται πρωθυπουργός. Οι μάσκες έπεσαν 2 μέρες μετά όταν είδαμε τον πραγματικό κυβερνήτη της Ελλάδας να ευχαριστεί στην μητρική του εβραϊκή γλώσσα, τον φίλο, τον υποτακτικό, τον ανθέλληνα, τον άπατρη, τον γραικύλο, τον μεγαλύτερο Εφιάλτη που γνώρισε ποτέ η Πατρίδα.

Ακούστε στο 10,59

Η «Πλατεία»

2011-06-29T14:25:00.001+03:00

Του Γιάννη Ψυχογιού

Με την εδραίωση της «Πλατείας» στη θέση του κοινωνικού κινήματος, ξεφεύγοντας από το επίπεδο της φευγαλέας κοινωνικής διαμαρτυρίας, άρχισε ένας άτυπος κοινωνικός διάλογος, μέσα από άρθρα στις εφημερίδες και τα περιοδικά, συζητήσεις στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, στους χώρους κοινωνικής συνεύρεσης καθώς και μέσα στους χώρους της ίδιας της «Πλατείας».Στο διάλογο οι διάφορες απόψεις δίνουν τις δικές τους απαντήσεις στα εξής κυρίως ερωτήματα:

Τι είναι «Πλατεία»;

Ποιες προσδοκίες κουβαλάει και για ποιους;

Πώς λειτουργεί;

Πώς εξελίσσεται;

Ποια κατεύθυνση πρέπει να πάρει; και τέλος

Ποια θα είναι η απώτερη μοίρα της;

Πιστεύοντας ότι ο διάλογος αυτός δεν είναι απλά χρήσιμος , αλλά απόλυτα αναγκαίος για να ξεκαθαρίσει η στάση του καθενός που συμμετέχει στην «Πλατεία», αλλά και όσων την κρίνουν «αφ’ υψηλού» και «εκ του μακρόθεν», ώστε να μπορέσει και η «Πλατεία» να ξεκαθαρίσει την δική της θέση απέναντί τους και θέλοντας να βοηθήσουμε, όσο μπορούμε, στο βάθεμα και πλάτεμα αυτού του διαλόγου θα καταθέσουμε και την δική μας άποψη-θέση για την «Πλατεία», αφού πρώτα αναφέρουμε λίγες σκέψεις για το πώς διαμορφώνεται η κάθε άποψη.

Ο σπουδαιότερος και ο πλέον σημαντικός παράγων στη διαμόρφωση άποψης είναι η ιδεολογία, το σύνολο των αρχών και πεποιθήσεων, στην οποία στηρίζεται η άποψη. Άλλος παράγων είναι οι υποκειμενικές προσδοκίες και οι σκοποί του ατόμου ή της κάθε συλλογικότητας (κόμματα, ομάδες κ.λπ) που τις διατυπώνει .Επίσης, το βάθος και πλάτος της παιδείας (πολιτικής, κοινωνικής, πολιτισμικής, ιστορικής κ.λπ). Ακόμη θα λέγαμε και η στάση μας απέναντι στη ζωή, περισσότερο ή λιγότερο αισιόδοξη, όπως αυτή καθορίζεται από την ιδιοσυγκρασία μας.

Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν, ότι για εμάς καμία άποψη δεν είναι ουδέτερη, όλες έχουν ιδεολογική αναφορά μια που όλες εμπεριέχουν αρχές και πεποιθήσεις. Ούτε αντικειμενική, αφού υποστηρίζονται ή από συγκεκριμένους ανθρώπους ή συγκεκριμένους κομματικούς χώρους ή συγκεκριμένες ομάδες. Με τα παραπάνω ως εισαγωγή θα καταλάβατε ότι η άποψή μας θα έχει ιδεολογική ταυτότητα, δεν θα κρύβει τις προσδοκίες και τους σκοπούς μας και θα εκφραστεί χωρίς φόβο αλλά με πάθος, γιατί δεν έχουμε καμία αναστολή στο να φανερώνουμε την ιδεολογίας μας και τις προσδοκίες μας.

Τι είναι λοιπόν η « Πλατεία»; Πρώτα απ’ όλα, η «Πλατεία» είναι ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό κίνημα με κύριο χαρακτηριστικό του, το αυθόρμητο. Ως αυθόρμητο είναι ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο, αλλά και ανοργάνωτο. Πολύμορφο και αντιφατικό κίνημα. Αιτία της δημιουργίας του και κινητήρια δύναμή του είναι η αγανάκτηση και η οργή για τα δεινά που υφίστανται σε οικονομικό, σε κοινωνικό, σε εργασιακό, σε πολιτικό επίπεδο -πέρα από την εργατική τάξη- ευρύτερα λαϊκά στρώματα τα οποία προσεγγίζουν πλέον την εργατική τάξη, συνειδητοποιώντας την προλεταριοποίηση τους και τους υπεύθυνους των δεινών τους.

Η αδυναμία να δοθούν πειστικές απαντήσεις από το σύνολο των κομμάτων της Βουλής (πώς θα μπορούσαν άλλωστε, αφού η κρίση είναι δομική του καπιταλιστικού συστήματος που υπηρετούν) πως μπορούν να δώσουν λύσεις, οι οποίες να ικανοποιούν τα αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων, δημιούργησε την αμφισβήτηση όχι μόνο απέναντι σ΄ αυτά, αλλά στην ίδια την αντιπροσωπευτική αστική δημοκρατία. Απ’ αυτή την αμφισβήτηση δημιουργήθηκε το αίτημα από τον κόσμο του λαού, που δεν εμπιστεύεται πλέον κανέναν, της άμεσης δημοκρατίας. Την άμεση δημοκρατία την αντιλαμβάνεται ο λαϊκός κόσμος ως το δικαίωμά του να έχει λόγο, να βάλει στόχους και σκοπούς, να διαφεντεύει την ζωή του και να μην αποφασίζουν άλλοι γι’ αυτόν χωρίς αυτόν.

Η «Πλατεία» λοιπόν, δεν είναι ένα «πλήθος κόσμου», είναι πλέον μια συλλογικότητα με όλες τις αδυναμίες του αυθόρμητου. Απ’ αυτή την σκοπιά το βλέπουμε ως άνθρωποι με αντικαπιταλιστική-κομμουνιστική-διεθνιστική ιδεολογία και θα προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε στην κατεύθυνση να βάλει προτάγματα για την εγκαθίδρυση της εργατικής δημοκρατίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών, πρώτα στην συλλογική συνείδηση της «Πλατείας» και παράλληλα σε συνδυασμό με άλλες ανώτερες μορφές αντίστασης να μετατραπεί σε ένα μετωπικό λαϊκό κίνημα αντίστασης με αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Μέγιστο καθήκον για μας είναι να μην το αφήσουμε να ξεφουσκώσει ή να εκφυλιστεί και να λειτουργήσει εκτονωτικά και ακίνδυνα, γεγονός που περιμένουν όλα τα αστικά κόμματα και τα κόμματα της καθεστωτικής αριστεράς, αλλά να το βοηθήσουμε να αναπτυχθεί με χαρακτηριστικά σύγκρουσης και ρήξης με το μπλοκ εξουσίας για να πετύχει πρώτα σοβαρά ρήγματα στην καρδιά της καπιταλιστικής διαχείρισης. Επίσης πρέπει να το προφυλάξουμε από προβοκάτσιες (όπως αυτές που έγιναν στις 15 Ιουνίου), που το μπλοκ εξουσίας θα δημιουργεί όσο πιο έντονα το ενοχλεί με την δράση του.

Γνωρίζοντας την αβεβαιότητα που γενικώς συνοδεύει κάθε πρόβλεψη αλλά και πιστεύοντας ότι μόνον καλά συμβαίνουν όταν ο λαός βγαίνει στο δρόμο, το κοινωνικό κίνημα της «Πλατείας» είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τους επόμενους σκληρούς αγώνες που περιμένουν το επόμενο διάστημα το λαό μας.

Πάμε λοιπόν «Πλατεία».

Ανταπόκριση

2011-06-27T11:38:00.001+03:00

Του Ντίνου Χριστιανόπουλου
Ένα πρωί ξύπνησα με πολύ κέφι. Βγήκα στο μπαλκόνι του κήπου κι έριξα μια ματιά στα δέντρα. Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να τραγουδώ ένα παλιό ρεμπέτικο -- άλλωστε έλειπε η νοικοκυρά μου που δεν της άρεζαν τα τραγούδια αυτά. «Κυρα-Ευθαλία, ποιος τραγουδάει;», άκουσα μια αντρική φωνή απ' το απέναντι σπίτι, που το έκρυβαν τα δέντρα του κήπου μας. «Θα είναι ο νέος γείτονας», απάντησε μια γυναικεία μπάσα φωνή, το πρακτορείο της γειτονιάς. «Μωρέ, μπράβο του!», ξανάπε ο άντρας ευχαριστημένος. Μόλις σταμάτησα, ακούω από τη μεριά του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στο κασετόφωνο. Πολύ το ευφράνθηκα, κι έλεγα από μέσα μου να μη σταματούσε ποτέ. Μα τι κρίμα, γρήγορα τελείωσε, και τότε σκέφτηκα να τραγουδήσω κάτι εγώ. Μερακλωμένος, έπιασα ένα τραγούδι της φυλακής. Μόλις τέλειωσα, ξανά το κασετόφωνο του γείτονα. Αυτή τη φορά έβαλε δυο τραγούδια, απ' τα πιο σεβνταλίδικα. Άρχισα να ξελιγώνομαι. «Τώρα θα σου δείξω εγώ», είπα μέσα μου, και μόλις σώπασε το κασετόφωνο, άρχισα ένα χασικλίδικο. Αυτό ήταν: ο γείτονας δε βάσταξε∙ πριν καλά καλά τελειώσω, άνοιξε το κασετόφωνο στη διαπασών κι αμέσως πλημμύρισε η γειτονιά τι Τσιτσάνη, τι Βαμβακάρη, τι Παπαϊωάννου. Τότε κι εγώ, διπλά φτιαγμένος απ' την πρωινή αυτή ανταπόκριση, ντύθηκα και τράβηξα κεφάτος για τη δουλειά μου.

Правда σημαίνει Αλήθεια

2011-06-22T14:19:00.008+03:00

Ένα φύλλο της εφημερίδας «Πράβδα» μεταφρασμένο στην ελληνική που βγήκε στα περίπτερα στις 20 Οκτωβρίου του 1986 άνοιξε ένα παράθυρο στο ελληνικό κοινό για το πώς η μεγαλύτερη εφημερίδα της ΕΣΣΔ σχολίαζε τα εθνικά αλλά και τα διεθνή γεγονότα εκείνης της εποχής. Μέσω της «Πράβδα» 45 εκατομμύρια πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης ενημερωνόταν καθημερινά από την πένα μιας δημοσιογραφίας που λειτουργούσε πάνω στις γραμμές που όριζε το πολιτικό σύστημα της χώρας. Από την άλλη πλευρά η ερώτηση είναι ποια εφημερίδα ακόμα και σε χώρες που υποστηρίζουν ότι έχουν ελεύθερη δημοσιογραφία δημοσιεύει την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Η συλλεκτική έκδοση ήταν κάτω από την διεύθυνση του Φώντα Λάδη ενώ τα σχόλια, οι αναλύσεις, τα άρθρα ακόμα και το τηλεοπτικό πρόγραμμα ήταν απευθείας μεταφρασμένα χωρίς καμία παρέμβαση. «Πράβδα» σημαίνει «Αλήθεια» και η τιμή της «Αλήθειας» αυτής τον Οκτώβριο του 1986 στην Ελλάδα στοίχιζε μόνο 200 δραχμές.

Αυτές που έκαψαν το άδικο

2011-06-16T11:29:00.007+03:00

Μόνο όταν το ανθρώπινο μάτι βλέπει την φρίκη τότε αρχίζει η συνείδηση να αναζητά το δίκαιο. Η φρίκη που αντίκρισαν οι Νεοϋορκέζοι πριν ακριβώς 100 χρόνια ήταν η αιτία να αλλάξουν ριζικά στην Αμερική οι συνθήκες εργασίας αλλά και να κατοχυρωθούν τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Η πυρκαγιά στο εργοστάσιο γυναικείων πουκαμίσων της «Triangle Shirtwaist» είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους 131 εργάτριες και 17 εργάτες με τραγικό τρόπο. Οι ιδιοκτήτες του εργοστασίου, Max Blanck και Isaak Harris, είχαν στήσει στο πολυόροφο κτίριο του Asch Building ένα σύγχρονο χώρο εκμετάλλευσης δούλων οι οποίοι ήταν όλοι τους μετανάστες στην χώρα της «επαγγελίας». Στο εργοστάσιο δούλευαν 500 εργάτες ανάμεσα στους οποίους παιδιά που για ένα πενιχρό μεροκάματο έμπαιναν από την πόρτα το ξημέρωμα και έβγαιναν το βράδυ. Οι εργοστασιάρχες για να μην έχουν την έννοια ότι μπορεί κάποιος από τους εργάτες να κλέψει εμπόρευμα, αμπάρωναν τις πόρτες των ορόφων όταν οι μηχανές δούλευαν.
Το απόγευμα του Σαββάτου της 25ης Μαρτίου του 1911 ξεσπάει φωτιά στον όγδοο όροφο του εργοστασίου και εργάτες αρχίζουν να φωνάζουν στους συναδέλφους τους να εγκαταλείψουν το κτίριο. Όσοι βρισκόταν όμως στον ένατο και δέκατο όροφο ήταν κλειδωμένοι και ο επιστάτης που είχε τα κλειδιά είχε ήδη εγκαταλείψει το κτίριο. Κάποιες από τις εργάτριες κατάφεραν να προλάβουν να φύγουν από τους φλεγόμενους ορόφους από το ασανσέρ που μετέφερε μόνο εμπορεύματα και κάποιες από την σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα του κτιρίου, αλλά η φωτιά πήρε τέτοιες διαστάσεις που και κι αυτές οι έξοδοι διαφυγής έκλεισαν για όσους απέμειναν πίσω. Οι εργοστασιάρχες που εκείνη την μέρα ήταν με τα παιδιά τους στο εργοστάσιο ήταν οι πρώτοι που έφυγαν και στεκόταν έξω από το κτίριο παρακολουθώντας την φρίκη που οι ίδιοι προκάλεσαν. Μέσα σε λίγα λεπτά οι Νεοϋορκέζοι μαζεύτηκαν για να δουν το πανδαιμόνιο που επικρατούσε αλλά και να αλλάξει την ήσυχη ζωή τους για πάντα. Στα παράθυρα των τελευταίων ορόφων οι εργάτριες στέκονταν όρθιες και κρατώντας η μία το χέρι της άλλης βουτούσαν στο κενό για να μην καούν ζωντανές. Οι πρώτοι που έπεσαν στο κενό ήταν ένας νεαρός άνδρας και ένα κορίτσι που αφού φιληθήκαν έκαναν μαζί το τελευταίο μοιραίο βήμα. Η λεωφόρος των καφέ, των καταστημάτων και των εστιατορίων μέσα σε λίγα λεπτά έγινε μία αρένα νεκρών και η φρίκη δεν σταματούσε εκεί. Κάποιες από τις εργάτριες παρά την μοιραία πτώση κείτονταν ζωντανές, ακόμα και για 2 ώρες, αφήνοντας τα ουρλιαχτά τους να σημαδέψουν για πάντα την μέχρι τότε ήσυχη ζωής των πολιτών της Νέας Υόρκης. Οι μετανάστριες εργάτριες και εργάτες δεν ήταν πια κάτι, αλλά ήταν άνθρωποι που πέθαιναν μπροστά τους για ένα μεροκάματο επιβίωσης.
Από τους 148 μετανάστες εργάτες της πυρκαγιάς του «Triangle Shirtwaist Factory», οι έξι αναγνωρίστηκαν τον Φεβρουάριο του 2011. Για εκατό χρόνια ήταν θαμμένοι το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς ταυτότητα και χωρίς δικαίωμα θρήνου συγγενών. Μόνο ένα θύμα ήταν 48 χρόνων, τα υπόλοιπα ήταν από 14 μέχρι 25 χρόνων. Η δίκη των ιδιοκτητών ξεκίνησε 9 μήνες αργότερα και με δικηγόρο τον Max Steuer, εύπορο γιο μεταναστών από την Αυστρία, κατάφεραν να αθωωθούν υποστηρίζοντας ότι δεν γνώριζαν για το κλείδωμα των εξόδων φυγής ενώ πήραν από την ασφαλιστική εταιρεία 60,000 δολάρια για ζημίες. Το 1913 ο Max Blanck, ο ένας εκ των συνεταίρων δολοφόνων, που συνέχιζε να είναι εργοστασιάρχης συνελήφθη για κλείδωμα πάλι των εργατών του νέου εργοστασίου του και το πρόστιμο που κλήθηκε να πληρώσει ήταν 20 δολάρια. Μπορεί η δικαιοσύνη να πούλησε και μεταθανάτια τα θύματα αυτού του μεγάλου εργατικού δυστυχήματος αλλά ο λαός έκανε λάβαρο το θάνατό τους και μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν στην Νέα Υόρκη. Τον Οκτώβριο του 1911 ιδρύθηκε και η Αμερικανική Ένωση Ασφάλειας Μηχανικών η οποία είχε ως μέλημα την επιθεώρηση στους χώρους εργασίας της ασφάλειας του ανθρώπινου δυναμικού.
Ανάμεσα στους μάρτυρες θεατές εκείνου του ματωμένου Σαββάτου ήταν και ένα πρόσωπο το οποίο στιγματίστηκε τόσο από την εικόνα απόγνωσης του θανάτου των εργατών που άλλαξε, όταν ήρθε η ώρα, όλη την εργατική νομοθεσία της Αμερικής. Η Φράνσις Πέρκινς, η πρώτη γυναίκα Γραμματέας Εργασίας των ΗΠΑ. Μία γυναίκα που δεν ξέχασε τις γυναίκες που η ανάγκη της εργασίας τις έκανε μάρτυρες δουλείας εις το όνομα του κέρδους.

Κακοαναθρεμμένα

2011-06-11T12:43:00.006+03:00

Του Δημήτρη Ψαθά

Ο κύριος που όρμησε στο τραμ ήταν απ’ τους πιο επιβλητικούς κυρίους που είχα δει ποτέ. Φορτωμένος ως τα μπούνια με δώρα και ψώνια πρωτοχρονιάτικα δεν είχε χάσει τίποτ’ απ’ την ευλυγισία και τη μαχητικότητά του. Στ’ ορμητικό πέρασμά του απ’ το διάδρομο του τραμ ανέτρεψε μια χοντρή κυρία, δυο λιγνούς κυρίους, εποδοπάτησε ένα κοριτσάκι και πρόφτασε να στρογγυλοκάτσει θριαμβευτικά στη θέση. Ενώ από πίσω οι άλλοι επιβάτες έκαναν το σταυρό τους, κοιτώντας τον με κατάπληξη, εκείνος ταχτοποιούσε τον εαυτό του για να νιώσει όσο μπορούσε αναπαυτικότερα. Έβαλε τα πακέτα στα γόνατά του, άπλωσε τα πόδια του στο ξύλο του μπροστινού καθίσματος, διόρθωσε τη γραβάτα και το καπέλο του. Συγχρόνως στραβοκοιτούσε τους άλλους επιβάτες και μουρμούριζε ζητώντας τα ρέστα:
- Τα γαϊδούρια!
Κι ύστερα:
- Τα γουρούνια!
Κι ύστερα:
- Αλλά Έλληνες δε είμαστε; Βούρδουλα θέλουμε. Ε, βρε, πού είσαστε Γερμανοί! Ναι, τους Γερμανούς θέλουμε για να μπούμε σε τάξη!
Κι ενώ τα ’λεγε αυτά, εκφράζοντας ποιος ξέρει ποιες βαθιές νοσταλγίες της ψυχής του – κρατούσε τα πλούσια πακέτα του αγκαλιά σαν να έτρεμε μη τυχόν και του τα έπαιρνε κανένας. Η πλαϊνή θέση του έμενε κενή, γιατί κάποιος χριστιανός – από εκείνους που ο ορμητικός κύριος ονόμασε με ολόκληρη την ονοματολογία της ζωολογίας – εφώναξε μια γυναικούλα του λαού που κρατούσε ένα αγοράκι, να κάτσει εκείνη. Στρώθηκε η γυναικούλα, ευχαρίστησε κι έβαλε το παιδί στα γόνατά της.
- Σας ενοχλώ, κύριε;
- Και βέβαια μ’ ενοχλείτε.
- Με το μπαρδόν.
Τα μάτια του αξιοσέβαστου κυρίου είχαν πέσει σαν αστραπές επάνω στο παιδί που καθώς κοιτούσε τα πακέτα με τα παιχνιδάκια – ρόδες, κούκλες, καραμούζες, αυτοκινητάκια – ετρόμαζε μήπως τυχόν και ο μικρός του αρπάξει κανένα. Έσκυψε λοιπόν, επάνω στα πολύχρωμα πακέτα του, εσούφρωσε τα φρύδια, εγούρλωσε τα μάτια και αγκάλιασε σφιχτότερα τα πολύτιμα υπάρχοντά του. Εκεί έγινε μια απ’ τις πιο νόστιμες σκηνές που είδα ποτέ στο τραμ. Βλέποντας ο μικρός το άγριο ύφος του αξιοσέβαστου κυρίου έβαλε τις φωνές:
- Φοβάμαι, μαμά, φοβάμαι!
- Τι φοβάσαι, παιδί μου;
- Τον κύλιο. Τλώει παιδιά;
Ξέσπασαν στα γέλια όλοι οι επιβάτες και η μητέρα του παιδιού, προσπαθώντας να καθησυχάσει το μικρό, έκανε με την αφέλειά της πιο κωμική τη θέση του αξιοσέβαστου κυρίου:
- Όχι, παιδάκι μου! Ο κύριος δεν τρώει παιδιά. Είναι ένας καλός κύριος. Ο κύριος δεν είναι Γερμανός. Μόνο οι Γερμανοί τρώνε παιδιά.
- Είναι Γελμανός! Γελμανός!
- Όχι, πουλάκι μου, Κοίταξέ τον. Είναι ένας πολύ καλός κύριος που τ’ αγαπάει τα παιδιά. Δεν είναι Γερμανός.
Ο μικρός όμως άρχισε να τσιρίζει «είναι Γελμανός, Γελμανός» κι η θέση του κυρίου έγινε κωμικοτραγική. Η διάθεσή του ήταν, βέβαια, να πνίξει το διαολάκο που η κακή του τύχη έφερε κοντά του, αλλά κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, σφίχτηκε και χαμογέλασε, έβγαλε ένα πορτοκάλι από την τσέπη του παλτού του και τ’ άπλωσε στο μικρό:
- Έλα, πάρε, κατεργάρη.
- Δεν τλως παιδιά;
- Όχι, χαζέ. Ανόητε!
Έπρεπε να δείτε τη φάτσα του ανθρώπου εκείνου που προσπαθούσε με το βιασμένο χαμόγελο να καμουφλάρει το βράσιμο της ψυχής του. Όμως ξεθάρρεψε ο μικρός, πήρε το πορτοκάλι και άφησε τη χαρά του να ξεσπάσει, χοροπηδώντας στα γόνατα της μάνας του μ’ ένα αναπάντεχο τραγούδι:
- Λαοκατία και όχι βασιλιά!
Ε, φίλοι μου! Αυτό ήταν η σταγόνα που χρειαζόταν να ξεχειλίσει το ποτήρι. Ο αξιοσέβαστος κύριος φαίνεται πως ήταν από τους πιο αδιάλλαχτα φανατικούς. Άνοιξαν τα μάτια του, άνοιξε το στόμα του, κοκκίνισε η φάτσα του, πετάχτηκαν οι ματάρες του με φλογισμένα βλέμματα όξω από τις κόγχες:
- Α, το άτιμο! Είναι και κουκουέδικο! Φέρε μου το πορτοκάλι! Δώσ’ μου πίσω το πορτοκάλι, παλιόπαιδο! Κακοανατεθραμμένο! Γρήγορα μη σου τα τσακίσω τα χέρια!
Τρομαγμένο το παιδί πέταξε το πορτοκάλι, χώθηκε στην αγκαλιά της μάνας του κατακίτρινο, τσιρίζοντας:
- Είναι Γελμανός! Γελμανός!
Νέο κύμα γέλιου ξέσπασε μέσα στο τραμ. Όπου ο αξιοσέβαστος κύριος δεν μπόρεσε πια ν’ ανθέξει, μάζεψε τα πακέτα του, έβρισε πάλι «γαϊδούρια, γουρούνια», «κουκουέδες», ανέφερε μερικούς στο πέρασμά του και κατέβηκε στην πρώτη στάση πολλά μουρμουρίζοντας κατά φρένα και θυμόν. Εκεί στον εξώστη ήταν κι ένας αλητάκος που τον προέπεμψε με τη φωνή:
- Χρόνια πολλά στο Χίτλερ, μπάρμπα!
Κι ο αξιοσέβαστος άνθρωπος απομακρύνθηκε γρυλίζοντας με τα πακέτα του, με την ψυχή του, με τον εθνικισμό του και βράζοντας ολόκληρος εναντίον των «κακοανατεθραμμένων» παιδιών, σίγουρος ότι ο ίδιος είχε την καλύτερη ανατροφή του κόσμου.

Arctic Monkeys

2011-06-10T12:06:00.001+03:00

Οι Arctic Monkeys είναι μια Indie Rock μπάντα από το Sheffield της Αγγλίας. Ιδρύθηκαν το 2002, και απαρτίζεται από τους Alex Turner φωνητικά και κιθάρα, Jamie Cook κιθάρα, Matt Helders ντραμς και φωνητικά και Andy Nicholson μπάσο.
Οι Arctic Monkeys από το πρώτο single που κυκλοφόρησαν με τίτλο "I Bet You Look Good on the Dance floor", ανέβηκαν στο #1 των βρετανικών charts,όπως και ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο “Whatever People Say I Am, That's What I'm Not”,
κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2006 έγινε το άλμπουμ πρωτοεμφανιζόμενου γκρουπ με τις πιο γρήγορες πωλήσεις όλων των εποχών στα βρετανικά charts.
Αυτός ο πρώτος δίσκος τους έχει κερδίσει και πάρα πολλά βραβεία όπως το Mercury και το BRIT του 2007.
Ένα μεγάλο μέρος της απίστευτης δημοτικότητας το οφείλουν στους θαυμαστές τους που ανέβαζαν demo τους στο Ίντερνετ και μπορούσαν έτσι χιλιάδες να τα κατεβάσουν και να τα ακούσουν.
Από τα αξιοσημείωτα η κριτική που τους άσκησε το υπουργείο υγείας της Σκωτίας, αφού στο εξώφυλλο του δίσκου τους εμφανίζεται ένας φίλος τους με ένα τσιγάρο στο στόμα δίνοντας έτσι κακό παράδειγμα στη νεολαία.

Θέμα ηθικής

2011-06-09T12:40:00.006+03:00

Δεν είναι θέμα πολιτικής, ούτε κοινής λογικής, ούτε καν ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Είναι καθαρά θέμα ηθικής. Τι ράτσα τελικά είναι αυτοί οι τύποι που περπατάνε στα δυο πόδια όρθιοι και κάνουν όλα αυτά που βιώνει μια χώρα αυτούς τους καιρούς; Τι ράτσα είναι τελικά όλοι αυτοί που υπομένουν τούτη την σοβαροφάνεια του ξέκωλου που επέβαλαν οι τιμητές της μπαλαφάρας ως τρόπο ζωής; Τίποτε απ΄όσα γίνονται δεν επιδέχονται ανάλυση και ερμηνεία παρ΄ όλες τις προσπάθειες γραμματιζούμενων και αγράμματων για την απόλυτη ξεφτίλα την οποία σέρνουν μια χώρα πιθηκοειδή, που η ηθική τους δεν προσκρούει πουθενά. Είναι εύκολο να λοιδορήσεις ένα ανήθικο δίποδο που κάνει πασαρέλα με την τσάντα στο χέρι «καταθέτοντας στέφανον» για να τιμήσει υποτίθεται κάποιους που αγωνίστηκαν για να έρθει το ίδιο με Λουδοβίκειον ύφος, να τους ξεφτιλίσει. Όμως αυτή η ευκολία, που μπορεί να ερμηνευτεί και ως «δημοκρατική» ελευθερία, κατέληξε σε ελευθεριότητα ανοχής για μια θέση δίπλα σε κάθε ανήθικο δίποδο για ένα απλό βόλεμα. Εύκολο είναι επίσης να κατηγορήσεις και να αγανακτήσεις με τους καημένους που σέρνουν το σαρκίο τους μέσα σε βουλευτικές λιμουζίνες υπεραμυνόμενοι των κεκτημένων τους, για να ψηφίσουν την γραμμή των αφεντάδων τους.
Όμως οι γραικύλοι δεν είναι σημερινό φαινόμενο, το θέμα είναι πως αυτοί φαίνονται και οι άλλοι οι διπλανοί σου ανήθικοι συνεχίζουν να σέρνουν τον χορό της ξεφτίλας για τα δικά τους κεκτημένα. Τυφλώνει η εντοπιότητα, ο εκβιασμός του «δημοκρατικού» παρακράτους, η συγγένεια, η κρυφή σκέψη για προσωπικό βόλεμα και οι μούντζες κατευθύνονται προς το ευαγές ίδρυμα δημιουργίας πλουσίων ανήθικων. Έτσι ο ανήθικος της διπλανής πόρτας ζει και βασιλεύει κατεβαίνοντας ακόμη και στις πλατείες να λοιδορήσει την αγανάκτηση κάποιων. Η ανηθικότητα συνοδεύεται από την αθανασία και την άγνοια κινδύνου. Οι φωνές των υποστηρικτών δεν ακούγονται καθαρά λόγω του ότι οι δοκιμές των αντοχών απέτυχαν (βλέπε αντιδράσεις στις ομιλίες φωστήρων που καλούν κατά τόπους), ακούγονται όμως ως αναλύσεις στις μικρές πλατείες με θέματα άσχετα με τους λόγους που οδήγησαν κάποιους σ΄αυτούς τους χώρους. Τα εκτροφεία της ανηθικότητας που αποκαλούνται και κόμματα απέδειξαν περίτρανα πως διέλυσαν τα πάντα και φωνάζουν μαζί με τους ακριβοπληρωμένους ψιττακούς των ΜΜΕ πως κινδυνεύει αυτό που έστησαν και αποκαλούν δημοκρατία.
Το κουτί συσκευασίας που πουλούσαν τόσα χρόνια με το brand name «Δημοκρατία» δεν περιείχε τον λαό ούτε ως δώρο. Η ανηθικότητα τους έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που αγνοούν πια και την ύπαρξη του πληθυσμού που κατοικοεδρεύει σε τούτη την χώρα. Εντάξει, είναι δύσκολο από την μια μέρα στην άλλη να δεις τον πελάτη – υποζύγιο ως λαό, όμως θα βοηθούσε η ύπαρξη ψηγμάτων ηθικής να καταλάβεις πως είναι απάνθρωπα αυτά που κάνεις ως εξουσία της χώρας. Η σιγουριά πως οι ορδές των κομματικών ανήθικων που δρουν ανά την επικράτεια κάνει καλά την δουλειά της, τυφλώνει πιο πολύ τους αρχιερείς της ανηθικότητας και τους κάνει να πιστεύουν πως ο γυάλινος πύργος που ζουν και βασιλεύουν είναι αλεξίσφαιρος. Γι’ αυτό και λυσσάνε για τα κεκτημένα των ανήθικων ορδών. Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια γνωρίζουν πολύ καλά πως μόνο από τους δικούς τους ανήθικους κινδυνεύουν, διότι κι αυτών η ηθική δεν προσκρούει πουθενά.
Είναι φανερό πως εδώ και πολλά χρόνια η πολιτική είναι ανύπαρκτη και παρ’ όλους τους επιθανάτιους ρόγχους δεν θα καταφέρει τίποτε. Κανείς δεν γνωρίζει που θα καταλήξει η σύγκρουση πολιτικής και ηθικής που ζυμώνεται στις πλατείες. Ίσως μέσα από την ζύμωση στις πλατείες ξεπροβάλει μια πολιτική με ηθική που θα μπορέσει να οδηγήσει σε λύσεις. Όσο υπάρχει όμως ο ανήθικος της διπλανής πόρτας που προβάρει την ανάλυση που θα κάνει το βράδυ στην πλατεία, θα αναφωνούν μαζί με το «η δημοκρατία κινδυνεύει» , και το «νόμιμον δημοκρατικόν» είναι και ηθικόν.

Αγανακτείν

2011-06-01T12:23:00.005+03:00

Δεν υπάρχει δικαίωμα προσωπικής αγανάκτησης, δε μπορείς να αγανακτείς για να αγανακτείς. Πρέπει να υπάρχει συλλογική ταυτότητα για να έχεις δικαίωμα να «πιάσεις» μισό τετραγωνικό πλατείας να κάνεις την αγανάκτησή σου πολιτική στάση. Γιατί εσύ θέλεις να είσαι από κάτω στην πλατεία όχι ψηλά και να μιλάς. Έτσι σου έμαθαν να ζεις, αλλά τώρα που θέλεις τον ζειν σου να το κάνεις αγανακτείν σου δεν σου αφήνουν τόπο. Είναι η εποχή της Σιωπής αλλά το δικαίωμα σου αυτό θα έρθει να το σφετεριστεί ο χρόνιος εργολάβος της Ομιλίας. Εκατομμύρια Ελλήνων μπορεί να μην έχουν λύσεις για την έξοδο από την κρίση αλλά όλοι αυτοί έχουν τον κύριο λόγο της αγανάκτησης. Η εισβολή στον χώρο αγανάκτησης των λάιφ στάιλ της κάθε πολιτικής περιόδου της χώρας είναι αυτό που σε αγανακτεί περισσότερο και από την ίδια την αγανάκτηση. Το κοινό είναι έτοιμο, οι θεατές στιβαγμένοι και σε μία εξέδρα ψηλά οι αποτυχόντες παλαιότερων κινήσεων ή εξεγέρσεων να θέλουν να σου πουν ότι είναι μαζί σου. Δεν είναι όμως μαζί σου διότι ποτέ δεν ήταν μαζί σου. Αν ήταν μαζί σου, τώρα εσύ δεν θα ήσουν ο σιωπηλός, νικημένος, προδομένος, αγανακτισμένος πολίτης. Τα άσπρα μαλλιά έκαναν την πορεία τους και τώρα πρέπει, αν έχουν ίχνος τσίπας πάνω τους, να αποτραβηχτούν και να αφήσουν το κύμα να πάει όπου θέλει. Το να φτιάχνεις οχυρώματα από υλικά που έχουν αποδειχθεί ότι είναι σαθρά είναι εγκληματικό καπρίτσιο. Οδηγείς συνειδητά ή ασυνείδητα τους απλούς αγανακτισμένους σε μία στενωπό που θα είναι περισσότερο οδυνηρή από την προδοσία που έχουν ήδη υποστεί από τα πολιτικοοικονομικά συστήματα που έχουν αδράξει το κορμί τους. Είναι το τελευταίο χαρτί των ανωνύμων-επωνύμων πολιτών να φέρουν αντίσταση όπως τους βγαίνει από μέσα τους.
Τα μεγάλα ονόματα, όπως αυτό του Μίκη Θεοδωράκη και άλλων, φέρνουν από κοντά τα σκυλιά προστάτες του συστήματος. Τους δημοσιογράφους, που μέχρι λίγες μέρες πριν αγνοούσαν εσκεμμένα το αγανακτείν του πολίτη. Εισχώρησαν την 7η ημέρα με τις κάμερες και τις απευθείας μεταδόσεις να πάρουν πλάνα των υπόπτων παρόντων ομιλητών και συνάμα δηλώσεις του μέχρι χθες ανώνυμου αγανακτισμένου. Και ο αγανακτισμένος έγινε πρωτοσέλιδο, έγινε «παράθυρο» δελτίου, έγινε ένας από αυτούς που μέχρι εκείνη την στιγμή μούντζωνε. Η νίκη των επικοινωνιακών και όχι των ουσιαστικών δυστυχώς έχει ξεκινήσει. Εκεί που δεν μιλούσες ποτέ σε κατάφεραν να μιλήσεις μπροστά σε μία κάμερα. Και έγινες από σύνολο, άτομο. Τα κατάφεραν.
Ο αγανακτισμένος είναι εκείνη η γυναίκα που κυνηγά μέσα στο σκοτάδι τη λιμουζίνα ενός βουλευτή που πέρασε ανάμεσα στο πλήθος θυμίζοντας τις άμαξες των βασιλέων άλλων εποχών. Το ένα της χέρι ψηλά για να πιάσει τον δολοφόνο της ζωής της και το άλλο εγκλωβισμένο από ένα όργανο της βουλευτικής τάξης. Η φωνή της αγανάκτησής της δεν έφθασε ποτέ στα αυτιά μας και αυτή η στατική Σιωπή της σκηνής είναι το μεγαλύτερο ουρλιαχτό που κανένας περίπλοκος φαμφαρώδης λόγος των υψηλών επισήμων ομιλούντων καπηλευτών, καμία ανάλυση πληρωμένου από την εξουσία δημοσιογράφου δε θα καταφέρει να φθάσει την ισχύ του.

Ράτκο Μλάντιτς, γεννημένος Ελεύθερος

2011-05-29T11:57:00.007+03:00

Γεννήθηκε το 1942 στο βοσνιακό χωριό Μποζανοβίτσι το οποίο η ναζιστική Γερμανία έκανε προτεκτοράτο της. Ο πατέρας του Μλάτνιτς κομουνιστής παρτιζάνος σκοτώθηκε το 1945 σε μία επιχείρηση ενάντια στην κροατική φιλοναζιστική κατοχή του τόπου του. Ο Μλάντιτς γράφτηκε στην στρατιωτική σχολή στο Ζέμουν το 1961 ενώ αποφοίτησε μετά από σπουδές στην Ακαδημία Αξιωματικών με άριστα. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του κομουνιστικού κόμματος της χώρας μέχρι το 1990 χρονιά που το κόμμα διαλύθηκε. Η πρώτη του θέση ως ανθυπολοχαγός ήταν στα Σκόπια που αν και νεότερος από όλους απέδειξε τις ηγετικές του ικανότητες. Από μία διμοιρία αρχικά, ο Μλάντιτς κατάφερε να διοικεί μία ταξιαρχία.

Πολεμώντας τους Γίγαντες

Τον Ιούνιο του 1991 προήχθη σε αναπληρωτή διοικητή στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου σε μια περίοδο που η κατάσταση μεταξύ των Αλβανών και Σέρβων κατοίκων ήταν σε μεγάλη ένταση. Το ίδιο έτος ο Μλάντιτς δίνει εντολές στο 9ο Σώμα του Λαϊκού Στρατού της Γιουγκοσλαβίας να ξεκινήσει επίθεση εναντίον των Κροατών στο Κνιν, που είχε αυτοανακηρυχθεί πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Σερβικής Κράινα Στις 2 Μαΐου του 1992 ο Μλάντιτς κάνει το ακατόρθωτο μέχρι εκείνη την στιγμή στην ιστορία του σύγχρονου πολέμου. Πολιορκεί το Σεράγεβο για 4 ολόκληρα χρόνια αρνούμενος να το παραδώσει στις συμμαχικές δυνάμεις που ήθελαν την απόσχιση της Βοσνίας από την Γιουγκοσλαβία. Στρατιώτες που υπηρετήσαν κάτω από τις εντολές του θυμούνται να λέει: «Όταν θα παραδοθεί το Σεράγεβο θα μπορείς να πέσεις από τον όγδοο όροφο κτιρίου και να μην σκοτώνεσαι. Θα το κάνω όλο ισόγειο». Ως απάντηση στην Βοσνία που αποσχίστηκε από την Γιουγκοσλαβία το Σερβικό Κοινοβούλιο ψήφισε την δημιουργία του Στρατού της Δημοκρατίας του Srpska. Την ίδια στιγμή, ο Μλάντιτς διορίστηκε διοικητής του Κεντρικού Επιτελείου του Στρατού της Δημοκρατίας , μια θέση που κράτησε μέχρι το Δεκέμβριο του 1996. Το 1995 τα στρατεύματα κάτω από την διοίκηση του Μλάντιτς οδηγούνται στην Σρεμπένιτσα και στην Ζέπα για να αποφύγουν τον από αέρος βομβαρδισμό που δέχονταν από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. 40,000 Βόσνιοι που είχαν καταφύγει στην Σρεμπένιτσα διώχνονται από τις Σερβικές Δυνάμεις και εκεί βρίσκει πάτημα το ΝΑΤΟ να του χρεώσει 8,300 δολοφονίες αμάχων. Στις 4 Αυγούστου του 1995 οι Κροατικές δυνάμεις με την απόλυτη βοήθεια των δυνάμεων του ΝΑΤΟ ετοιμάζονται να επιτεθούν στον Σερβικό λαό στην Κράινα. Ο Ράντοβαν Κάρατζις για να γλυτώσει όσα ήταν ήδη χαμένα υποβιβάζει τον Μλάντιτς από στρατηγό και τον κάνει απλό σύμβουλο, λέγοντας ότι ο στρατιωτικός ηγέτης είναι τρελός. Ο σερβικός λαός όμως δεν υπερασπίστηκε ούτε το τομάρι του αλλά ούτε και τον πολιτικό αρχηγό, αντιθέτως υπερασπίστηκε τον Ράτκο Μλάντιτς κι ο Κάρατζις πήρε πίσω όσα είχε πει μία εβδομάδα μετά. Η στρατιωτική θητεία του Μλάντιτς έληξε το Νοέμβριο του 1996, όταν ο πρόεδρος της Σερβοβοσνιακής Δημοκρατίας, Μπιλιάνα Πλάβσιτς, απομάκρυνε τον Μλάντιτς από τα καθήκοντά του. Μέχρι την σύλληψη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 2001, ο Ράτκο Μλάντιτς ζούσε ελεύθερα στην Σερβία. Τα ίχνη του ήταν χαμένα μέχρι το Μάιο του 2011, όπου και συνελήφθη από τις Σερβικές Αρχές.

Στρατιώτης μέχρι τέλους

Ο Ράτκο Μλάντιτς στα 69 του χρόνια κατά την σύλληψή του είχε πάνω του όλη του την ζωή: Την στρατιωτική του ληγμένη ταυτότητα, το δαχτυλίδι του και δύο πιστόλια. Όταν οι αστυνομικοί μπήκαν στο σπίτι που ζούσε όλο αυτό το διάστημα είπε απλά: ««Μπράβο σας παιδιά, βρήκατε αυτόν που ψάχνατε». Σύμφωνα με την εφημερίδα Μπλιτς, η λεπτομέρεια που επέτρεψε στους αστυνομικούς να ταυτίσουν τον Μλάντιτς με τον άνθρωπο που παρακολουθούσαν όταν έβγαινε από το σπίτι στο Λαζάρεβο για να περπατήσει στον κήπο ήταν ένα δαχτυλίδι με μια πολύτιμη πέτρα που φορούσε στο αριστερό χέρι. Όταν συνελήφθη ο Μλάντιτς έβγαλε το δαχτυλίδι και το παρέδωσε σε έναν αστυνομικό λέγοντά του: «Δώστο στην οικογένεια μου». «Τελείωσε. Μπράνκο», είπε απευθυνόμενος στον εξάδελφό του, στο σπίτι του οποίου έμενε όλο αυτό το διάστημα, «δώσε τους να φάνε και να πιουν». Δεν έκανε την παραμικρή κίνηση αντίστασης αντιθέτως είπε στους αστυνομικούς: «Ιδού η ταυτότητά μου και το στρατιωτικό μου βιβλιάριο». Στους αστυνομικούς προσφέρθηκε τότε ζαμπόν, τυρί και ρακί. Όταν τον ρώτησαν αν οπλοφορεί, ο Μλάντιτς απάντησε: «Τι είδους στρατηγός θα ήμουν αν δεν ήμουν οπλισμένος; Ορίστε τα δύο πιστόλια μου» .
Ο άνθρωπος που έκανε ό,τι θα έπρεπε να κάνει κάθε ευπατρίδης πολίτης ή στρατιώτης θα στηθεί στο εδώλιο του Δικαστηρίου Ποινικών Αδικημάτων της Χάγης όπως λίγα χρόνια πριν ακόμη ένας ευπατρίδης Σέρβος πολιτικός, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Όλοι οι πολιτικοί ηγέτες που ποτέ δε θα νιώσουν ό,τι ένιωσε ο Ράτκο Μλάντιτς σε μία ημέρα νίκης ή ήττας της πατρίδας του, είναι χαρούμενοι για την σύλληψή του. Ο Ράτκο Μλάντιτς όμως ήταν από τους τυχερούς της Ιστορίας. Γεννήθηκε, έζησε, πάλεψε και συνελήφθη ως ανδρείος. Αυτή είναι μία ευλογία που οι ατσαλάκωτοι πολιτικάντηδες δεν έχουν και δεν πρόκειται να έχουν ποτέ.

Οργανισμός Ηνωμένων Εκτελεστών

2011-05-28T14:00:00.002+03:00

Η δύναμη του ΟΗΕ σταματάει εκεί που αρχίζει η παγκόσμια δύναμη του Ισραήλ. Με δύο προτάσεις που δεν μαρτυρούν καθόλου αντικειμενικότητα αλλά αντιθέτως ραγιαδισμό , ο γραμματέας του ΟΗΕ, Μπαν Κι-μουν, έδωσε ραπόρτο σε όλες τις κυβερνήσεις παγκοσμίως να αποτρέψουν πλοία που θα ήθελαν να συμμετάσχουν στον Στολίσκο για την Γάζα. Μόνο μία μικρή παράκληση έκανε προς την κυβέρνηση του Ισραήλ να μην είναι τόσο βίαιη όσο ήταν πέρσι τέτοιον καιρό που εκτέλεσε 9 ακτιβιστές οι οποίοι συμμετείχαν με την τουρκική ναυαρχίδα του στόλου, Mavi Marmara.

Ο Στολίσκος για την Γάζα είναι η μοναδική ανθρωπιστική βοήθεια που στέλνεται παγκοσμίως από απλούς ανθρώπους από την μία πλευρά της γης μέχρι την άλλη, αφού ο ΟΗΕ δεν κάνει καμία κίνηση καταστολής του εμπάργκο που έχει φασιστικώς επιβάλλει το Ισραήλ για το κομμάτι γης που με το έτσι θέλω διεκδικεί ως δικό του. Βέβαια, ήταν αναμενόμενη η πρόταση του γραμματέα του ΟΗΕ αφού λίγες μέρες νωρίτερα ο ίδιος ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Νετανιάχου, μίλησε στον ΟΗΕ και απείλησε ότι δεν θα αφήσει κανένα πλοίο βοήθειας προς την Γάζα να πλεύσει στα παρανόμως δηλωμένα ως ισραηλινά χωρικά ύδατα. Και την απειλή του την πραγματοποίησε λίγες μέρες αργότερα, όταν ένα πλοίο με ανθρωπιστική βοήθεια πλησίασε την Γάζα και μετά από ρίψεις πυρών του ισραηλινού ναυτικού αναγκάστηκε να πλεύσει προς την Αίγυπτο. Ποιος ο ρόλος του ΟΗΕ; Τίποτε περισσότερο από το κανάκεμα υπερδυνάμεων του παγκόσμιου πλούτου και την πλήρη εγκατάλειψη αθώων πολιτών εις το όνομα της διεύρυνσης των συνόρων του Ισραήλ προς την θάλασσα της Μεσογείου.

Από την άλλη πλευρά οι ακτιβιστές παγκοσμίως όχι μόνο δεν οπισθοχωρούν μετά τις προκλητικές δηλώσεις του Νετανιάχου αλλά και του ιδίου του γραμματέα του ΟΗΕ, αλλά ετοιμάζουν το νέο Στολίσκο ο οποίος περιλαμβάνει 15 πλοία, μεταξύ των οποίων και το τουρκικό πλοίο Mavi Marmara, που δέχθηκε την άνανδρη επίθεση Ισραηλινών κομάντο. Πεντακόσιες χιλιάδες άτομα απ' όλα τα μέρη του κόσμου υπέβαλαν αίτηση προκειμένου να συμμετάσχουν στον δεύτερο Στολίσκο ανθρωπιστικής βοήθειας για τη Γάζα. Ο εκπρόσωπος Τύπου του δεύτερου στολίσκου, Χουσεΐν Ορούντζ, ανέφερε ότι μόνο την πρώτη ημέρα δέχθηκαν 15.000 αιτήσεις, τονίζοντας ότι στο Στολίσκο θα λάβουν μέρος 1.500 άτομα, στην πλειοψηφία τους ξένοι. Πρόσθεσε ότι 22 μη κυβερνητικοί οργανισμοί από διάφορες χώρες ολοκλήρωσαν όλες τις προετοιμασίες τους για το ταξίδι. Ο Στολίσκος θα αναχωρήσει για τη Γάζα την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου και οι επικεφαλής εκφράζουν την πεποίθηση ότι το Ισραήλ δεν θα επιτεθεί στο στολίσκο αφού πρόκειται καθαρά για μιαν αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας. Βέβαια, αυτή την φορά η κίνηση «Στόλος της Ελευθερίας» δεν έχει επισήμως εχθρό το μόνο το φασιστικό κράτος του Ισραήλ αλλά και τον ίδιο τον ΟΗΕ που έπρεπε να κάνει βάσει του καταστατικού του αυτό που κάνουν χιλιάδες απλοί πολίτες βάζοντας την ζωή τους σε άμεσο κίνδυνο μόνο και μόνο για το δίκαιο ενός λαού που υπομένει τα πάνδεινα εις το όνομα της πατρίδας του.

Και για να τελειώνουμε με την καραμέλα «εγώ δεν έχω τίποτε με τον λαό του Ισραήλ αλλά με τους σιωνιστές», είναι πέρα για πέρα προπαγανδιστική, διότι ο ίδιος ισραηλινός λαός ανά την υφήλιο, όχι απλώς είναι σιωνιστικός αλλά στηρίζει με νύχια και με δόντια τους δολοφόνους-κυβερνώντες «ελευθέρων» κρατών οι οποίοι με το δημοκρατικό προσωπείο, εξυπηρετούν τα παγκόσμια συμφέροντα των ισραηλινών αφεντικών τους.